Er wordt mij regelmatig gevraagd, niet in de laatste plaats door mijzelf, wat ik nu mis, hier in Italie. Want Berlijn is niet Amsterdam, maar Noord-Europa scheer ik graag over een kam, en dus is Noord-Europa niet Italie, Italie niet Rome en Scurcola zeker geen van dat alles. Waarmee ik wil zeggen dat de ene plaats uiteraard altijd anders is dan de andere, maar er in Scurcola duidelijk dingen ontbreken die ik in Berlijn wél vond, en in Berlijn miste ik niet zoveel uit Nederland. Ingewikkeld, maar daarom worden dergelijke vragen ook gesteld.

De glans van het nieuwe is er na bijna een jaar niet eens zoveel af, maar de schimmer van het oude wordt soms wat feller. En dus wordt mij, vooral na het laatste bezoek aan Berlijn en Nederland, duidelijk wat ik mis in Scurcola. Zonder enige pretentie zeg ik: het "intellectuele leven", daarmee bedoelend: even neuzen in een boekwinkel, een stapel tijdschriften doornemen in een café, de NGBK en andere plekken in Berlijn, een lezing op z'n tijd, een boek lenen van een vriend.
Ja, Rome ligt om de hoek, maar Rome is niet de optelsom van mogelijkheden uit Berlijn en Amsterdam. Er liggen geen Nederlandse, amper Duitse en weinig Engelse boeken in de winkels. Een Noord-Europese cafécultuur kennen ze hier niet of nauwelijks. De krant wordt in mijn dorp niet aan huis bezorgd en de NRC de Week was erg fijn zo lang het proefabonnement duurde, maar nu even niet te betalen.

Niet om te klagen, deze constatering. Want ik geniet van al het andere.
Eindelijk heb ik er plezier in gevonden Italiaans te spreken, na een tijdlang verlegen mijn mond gehouden te hebben. Zo ging het toendertijd hetzelfde met het Duits, en uiteindelijk is dat helemaal goedgekomen.
Ik zie ernaar uit dat in september de Nederlandse Uitleenbibliotheek weer opent; elke week, of twee weken, twee ongelezen boeken mee naar huis na een babbeltje. De NRC ligt er in de hal en een wandeltje door Villa Borghese is nooit weg.
Een foto van alweer mijn lievelingsplek tenslotte. Campo Imperatore is leeg, prachtig en vol van leven. Nu struinen er wolven rond, knagend aan een dode koe.

Dramatische opening, abrupt einde

Een notitie uit Berlijn.

Berlijn heb ik vijf jaar van mijn leven gegeven. Nu ben ik er op vakantie en moet ik tijdens de uren die ik op terrasjes doorbreng uitleggen hoe het zo met me gaat, in dat dorp een uur van Rome. De streek waar ik woon was vóór 6 april goeddeels onbekend, maar helaas heeft een aardbeving daar verandering in gebracht. Een gespreksonderwerp is er dus altijd.
Terwijl de hippe jonge ouders aan me voorbij trekken en ik aan koffie slurp die voor espresso door moet gaan vertel ik over cultuurverschillen, thuiswerken in een dorp waar DSL pas een paar maanden bestaat, mensen die in blauwe tenten leven en over vroeg opstaan om naar wilde dieren te kijken.
Het is raar om weer even te leven in een stad die ik in vijf jaar tot een beetje 'de mijne' heb gemaakt, die nog steeds ontzettend verandert maar ook weer niet; me Wahlberlinerin te voelen tussen alle anderen in deze categorie in plaats van 'enige Nederlandse in Scurcola met ook enige Duitsland ervaring'.
Ik woon er voor de zon, de liefde, de woeste natuur, het eten, de menselijkheid. Hier niemand die je na een eerste ontmoeting pal voorbijfietst. Hier moet ik extra tijd uittrekken als ik een trein moet halen omdat ik altijd wel iemand tegenkom.
Dat krijgt dan prioriteit boven even koffie drinken met een vriend, de Noord-Europese stijl en anonimiteit.

Visiting the Netherlands.

Indonesian and Chinese food. Cheese, kroket and patatje oorlog. Gevulde koek, fresh stroopwafel, apple pie. Making trips on a little boat in Amsterdam and on the bike in the polders near Alkmaar. Visiting the Cheesemarket in Alkmaar and ClubUp in Amsterdam.
The stormy North Sea beach and chiese protestantissime (very protestant churches).

Some months ago our village started a new waste management system, more like the one I was used to in the Netherlands or Germany. Good to see also the church dutifully participates!

Tot het licht op de koe schijnt

Het is zes uur 's ochtends en ik staar al anderhalf uur naar een dode koe.
Vanochtend ging om drie uur de wekker en uiteraard moeizaam sleepte ik me uit bed, na niet al te veel slaap. De katten verdwaasd in de gang achterlatend sleepte ik me vervolgens de auto in, die me omhoogslingerde op weg naar de bestemming. Een vallei, een vijftal mensen met verrekijkers die in de schemering tuurden. Een dode koe, niet gestorven met het doel zo uitvoerig geobserveerd te worden, maar het gebeurde toch. En het spannende was niet eens de koe zelf, maar de monden waar ze uiteindelijk in zou belanden. Gisteren die van drie hongerige wolven. In de nacht kwam vermoedelijk een beer en draaide de koe op haar zij, nam ook een hapje.
Vanochtend dus weer hoop op hongerige wilde muilen in de verte. We tuurden, en tuurden, en geen boom, geen rotsblok ging aan ons voorbij. Een ree sloeg luid alarm en we spitsten onze ogen. Niets. Plotseling een opgewonden stem "er rennen drie wolven!", maar de wolven renden hard het bos in en niemand anders mocht ze zien.
De vallei werd wakker, vogeltjes kwetterden, de dode koe lag er maar, een kudde mededieren trok luid bellend voorbij. "Als het licht op de dode koe schijnt gaan we naar huis", de teleurgestelde mededeling.
En dan duikt ineens een niet-koevormig beest op, zelfs met mijn ongeoefende blote oog als wild zwijn herkenbaar. De geoefende ogen met verrekijkers mompelen informatie over sekse en leeftijd. Het zwijn, een fors mannetje dus, loopt voorzichtig rondjes om de koe. Na heel wat rondjes en een in-en-uit-de-bosjes spel begint het aan de koe te trekken. De stukken koe-achterkant vliegen in het rond en worden vergenoegd door het zwijn versnaperd.

Een varken dat een koe eet, daar sta ik graag vroeg voor op!

Pig Trinity

Rome. Voor de tweede keer leer ik een nieuwe grote stad kennen en weet dus een beetje hoe het gaat. Je kent de stad nog niet goed, dus klamp je je een beetje vast aan de verstrooide referentieplekken die nog niet met elkaar zijn verbonden. Bemoeilijkt wordt het leren-kennen in dit geval door vele factoren. Ik ben er niet vaak, een paar dagen in de maand, ben er bijna nooit alleen maar altijd met geboren-en-getogenen aan mijn zijde, en ook nog eens zonder fiets. Natuurlijk komt daarbovenop dat Rome een bekende "chaos" is, of, zoals ik het uit loyaliteit ten opzichte van de geliefde Italianen noem, "willekeurig". De meest tegenwerkende reden is dat ik eigenlijk niet in Rome kom omdat ik dat zo graag wilde. Berlijn vond ik meteen leuk en makkelijk, Rome is mooi maar ingewikkeld. Na een dag lillende decolletés, verloren voeten die mijn vastberaden stappen in de weg staan en roodverbrande huiden uitwijken heb ik het wel weer gezien. Je moet de stad voor je gevoel met te velen delen - een antipathie die ik nog uit Amsterdam overhield.
Inmiddels ben ik er wel een beetje gewend. Ik laat me verwarmen, verwarren en meeslepen. Ik kijk niet meer op van een voorbijsnellende monnikspij en bekwaam me in het afluisteren van de op luide toon gevoerde intieme gesprekken in de bus. De referentiepunten knopen zich langzaam samen tot een persoonlijke plattegrond van de stad. Vandaag sprong ik in een willekeurige bus op weg naar de te halen laatste trein en prompt was het de juiste, die me zelfs nog tijd liet om op het station een slechte pizza en halve liter chinotto te halen; tijd die ik in mijn haastige metropolitane bestaan normaliter niet heb, station Tiburtina heb ik vaker rennend dan sloffend langs me heen zien trekken.
Twee uur (theoretisch dan) op weg naar de overzichtelijkheid van mijn dorp. Als ik even niet meer snap wat waar ligt ren ik de heuvel op en zie een plattegrond zó voor me uitgespreid liggen. Niemand die me te veel huid toont of met een waaier warm parfum mijn neus in waait.

Delen van mijn krakkemikkige mentale plattegrond wil ik in de tussentijd heus wel delen. En dus een tip in Rome, door mij de 'Pig Trinity' gedoopt. De Pig Trinity ligt in Prati, niet ver van het Vaticaan (blasphemy possibly intended ;)). Metro Lepanto.
Goed voor een hongerige buik op zoek naar snelle vulling. Goed om wat lekkere Italiaanse dingen te eten zonder hoogdravend wit linnen. Goed voor Nederlanders die van ijssies en frituren houwen.
Het gebed luidt hier: ijs-arancina-ijs. Met als toegift panelle.

Je begint bij Gelarmony, een Siciliaanse ijstent. Ontzettend veel smaken, voor de veganisten onder ons ook, juist, en ook veganistische slagroom. Gisteren at ik er walnoot-amandel-vijg. Een andere keer drop-donkere chocola-nogat. De speciale smaken, die ook een Romein niet kan vertalen, vergeet ik dan nog. Elk soort fruit dat je nog niet kende is hier tot ijs verwerkt en elke denkbare romige combinatie ook.
Ben je dan uitgesmikkeld, op naar de buurman, Mondo Arancina. Een arancina is een gefrituurde bal rijst met vulling. Néé, het smaakt niet als een nasibal. Het smaakt als Italie in een bal gepropt, ter grootte van een flinke vuist: warm, beetje plakkerig, lekker. Met vullingen als: pistache-bechamel, of ricotta-spinazie, of tomaat-basilicum. Ze zijn warm en verzadigend. Eet er ook wat panelle bij, gefrituurde schijven gemaakt van kikkererwtenmeel. Je eet ze op brood of zonder, maar vraag er altijd citroensap bij (zo klink je al heel Romeins).

Nu kun je even gaan wandelen en shoppen. Of je duikt meteen de derde heerlijkheid in: Gelateria dei Gracchi, nog steeds om de hoek, Via dei Gracchi 272. Hier is het vruchtenijs bijzonder, en ik wil ze graag vragen hoe het wordt gemaakt, ijstechnisch gezien. Het hangt wat onsamenhangend maar ontzettend verfrissend aan elkaar. Appel-kaneel, peer-caramel, geroosterde amandel lokten mij als bijzondere smaken zó dat ik vergat de traditionele te testen.
Nu ben je tot over je oren gevuld met lekkers en waarschijnlijk 10€ armer in een stad waar slechte toeristenpizza pas boven die prijs wordt aangeboden. Voldaan, bevredigd en tevreden.

Linde en vlier

De lente is voorbij en de zomer doet hard zijn best. Nog zijn de nachten fris en de blaadjes groen. De vlierbloesems zijn al verdwenen van de bomen. In flessen in de koelkast wachten ze, tot siroop verwerkt, af tot ze in onze magen verdwijnen.
De siroop maakte ik door een drietal handen vol bloesems samen met stukken citroen en limoen met water in een pot te stoppen. Het geheel stond lekker in de zon te broeien, twee etmalen lang en werd toen door een doek gezeefd en met suikerwater tot siroop verwerkt. Lekker fris!

De lindenbomen bloeien nog, op de lange stationslaan van Scurcola (precies één kilometer lang en de meest rechte straat die ik ken). In competitie met de talloze bijen die de bomen doen zoemen van zoetheid plukten we de trosjes. Deels gedroogd zullen ze in de winter in thee verdwijnen, het andere deel staat eveneens in een pot te zonnen tot siroop.

Het is eenzaam aan de top...

Sport. Daar doe ik dus niet aan, al best lang niet. Mijn laatste poging eindigte in een Berlijnse gymzaal waar ik judode met 16-jarigen. Judo is een leuke sport, daar niet van, maar de mensen die de dojo met mij bevolkten deden me de das om. Judoen is moeilijk met mensen die veel groter of kleiner zijn en op een of andere manier ontmoette ik ze toch altijd weer, de schriele meisjes die weinig weerstand boden, de doorgewinterde breedgekaakte judomannen die mij met een teenbeweging van de mat veegden. Fit bleef ik in Berlijn toch wel, door veel te fietsen en de stad te voet te verkennen. Ook van invloed was het wonen op de vijfde verdieping, echt een hele klim.

Nu dus Italie. Het aanbod aan sport in het dorp is niet echt groot. Voetbal. Wat wil je ook, met de gevoelde gemiddelde leeftijd van 70. Maar ook al zou het hier een levendige bedoening zijn geweest met sportverenigingen te kust en te keur, zat ik waarschijnlijk nog mijn zittend bestaan te vieren. Verenigingen houd ik niet van en competitief ben ik al helemaal niet.

Nu ben ik in de winter helaas nog luier geworden dan ik al was. Het was koud, nat, en er was geen reden het huis te verlaten voor een wandelingetje, zoals ik in Berlijn wel deed. (Dat wandelingetje eindigte namelijk steevast in een warm cafe, maar een equivalent is hier niet.)

Het is warmer inmiddels en ik voel me wat, ja, ingezakt. Mijn lijf heeft wat meer beweging nodig. Ik geef mezelf twee opties: de benenwagen en het stalen ros.

Mijn eerste uitstapje met de fiets, de eerste keer op de fiets sinds maanden, een regelrechte schande voor een Nederlandse, vind ik, liep niet zo goed af. Ik was van plan een rondje te fietsen op de racefiets. Hoewel ik in een berggebied woon, ben ik gezegend met uitzicht op een grote, vlakke vallei, waardoor de bergen niet zo in mijn snoet worden geduwd. Ook is het er lekker fietsen. De eerste helft van het rondje, zo'n 20 kilometer, ging prima, de fiets liep gesmeerd, mijn kuiten waren blij, de vogeltjes kwetterden en het zonnetje scheen. Toen liep de band van de velg en moest ik teruglopen. Best een leuke wandeling, maar niet de bedoeling. De fiets staat nog steeds in de kelder.

Onlangs heb ik twee keer boodschappen gedaan op de (andere) fiets. Het is niet echt leuk fietsen zo langs een drukke provinciale weg. Rond een uur of 13, dan gaat het het beste want dan is iedereen aan het eten. De Italianen vinden me dapper en kraaien 'quanto sei brava!' (wat goed van je!). Maar boodschappen doen op de fiets, 10 kilometer heen en terug, daar draaide ik voorheen mijn hand niet voor om! Als sport beschouwen doe ik het uit vaderlandse trots maar niet.

De benenwagen. Drie mogelijkheden: wandeltje, rennen of klimmen.

Wandelingen doe ik soms, vind ik verfrissend, maar alleen vind ik het niet zo leuk. Evenmin rennen, dat heb ik geprobeerd, maar de benodigde regelmaat nooit gevonden.

Gisteren heb ik maar weer eens geklommen, en dat wordt 'm. Mijn dorp is tegen een heuvelrug aan gebouwd. Van mijn huis loopt het steil omhoog, met als eindpunt 'Croce', een groot kruis op de top (God wacht er helaas niet met versnaperingen).

Een mooi doel, al klimmend, zwoegend, zwetend naar boven. De helling ruikt meditteraan, ik heb er schik in om de bosjes thijm geurig te laten ruiken door aanraking met mijn voet. Meditteraan is ook de niet aflatende zwerm vliegen om me heen en de stenen en distels overal. Majesteus is de Monte Velino altijd in zicht. Hij dwingt me door te gaan, want zijn 2486 meter beklom ik vorig jaar in vier uur; het bedwongen hoogteverschil was toen zo'n 1700 meter en nu een luttele 300, kom op! 300 Meter omhoog, en er 300 weer naar beneden, het is een hoogteverschil waar menig Nederlander een uitstapje aan weidt.Het is duidelijk wanneer je er bent en de beloning is het uitzicht en de frisse wind. Dan weer naar beneden, waar ik mijn daal-kunsten kan oefenen voor meer serieus werk. Mijn Nederlandse fietskuiten zijn namelijk uitermate geschikt voor klimmen en klauteren, maar behendig naar beneden rennen kunnen ze nog niet. Het is moeilijk: de zwaartekracht trekt maar de angst om te vallen houdt tegen; dit allemaal op een ondergrond van talloze stenen en steentjes.

Twee keer per week wil ik klimmen. Mijn doel is om boven te komen zonder ook maar een keer op een steen uit te moeten hijgen. Bericht volgt.

Ik was dus in Parijs

Glamour

Ik lig in het weelderige gras, het ruikt gemaaid en is van een bijna vergeten groen. Nouja, het is ook niet zomaar gras; het ligt op de doorkijk tussen Invalides en Grand Palais. Net kwam ik het hoekje omlopen en werd toch weer verrast door die prachtige koepel van de Invalides en het mooie glazen dak van het Grand Palais. Stapelwolkjes en gras doen me aan Nederland denken, en inderdaad is het zojuist bezochte Institut Néerlandais niet ver weg.
Maar daarom zit ik hier niet echt, hoewel het niet tegenvalt om even te hangen, dat moet je toch wel doen soms, hangen, tijdens bezoek in een wereldstad, al doe ik het misschien soms wel te vaak.
Nee, ik zit hier dus omdat ik de statige strook gras deel met een vrouw die hier al eerder zat dan ik. Ik liep namelijk nog op het trottoir en zag die vrouw zitten, omgeven van tassen. Ze greep mijn blik omdat ze al zittend haar onderbroek aan het uittrekken was - mensen met campingervaring of een seksleven weten dat dat een lastige onderneming is, onopvallend is anders.
Ze schoof hem, vleeskleurig, zo naar beneden, terwijl ze om zich heen keek of er niet mensen waren die naar haar keken, zoals ik, of zoals de politie met petten als koektrommels. Dat zelfbewustzijn duidde op schaamte. Zo interpreteerde ik het althans, en, zo ook mijn theorie, dat onderscheidde haar van sommige zwervers die de schaamte allang voorbij zijn.
De vrouw zit zich inmiddels lekker te wassen met wat water uit een coca-cola flesje. Hop, daar verdwijnt het water tussen de benen en hop, een andere, witte, slip gaat aan. Ook de jurk, die er inderdaad wat warm uitziet, wordt verruild voor een wat meer aan het weer aangepast hemdje. Na een wasbeurt van de ledematen is het flesje leeg, en ook dit wordt omgeruild, en wel voor een fles wijn. De wijn belandt in een plastic bekertje en nu kan de vrouw weer opgaan in de-mensen-die-in-het-gras-zitten. Zelfs een nieuwsgierig aagje als ik zal niets opmerkelijks meer aan haar ontdekken. Dus ga ik de gouden beelden op de brug maar bewonderen.

Maar wat is dit nu? Het verhaal krijgt nog een onverwacht vervolg, maar geen plotwending. Een man is op het gras nedergezegen. (Behalve ons drie zitten er een groep keuvelende studenten, een vunzend paartje in stralend witte t-shirts en bierdrinkende mannen.)
De man heeft een ontbloot bovenlichaam en een bijpassend kaal hoofd. Hij heeft zijn schoenen uitgetrokken en...gaat zijn teennagels knippen! De vrouw zit enkele meters van hem af en volgt zijn voorbeeld. Twee handen pulken aan tien tenen en opeens voel ik hoe heet mijn eigen voeten het hebben. Ik maak me dus maar toepasselijk uit de voeten. De vrouw schenkt nog een glaasje wijn in, de man pulkt nog even aan zijn schouder en ik dompel me weer onder in de stad.

Dit is geen officieel park, dus hoewel er vele toeristen passeren, denken die er niet over om in dit exquisiete gras te zitten. Menig park steekt schril af tegen deze groene overdaad en het weidse statige uitzicht dat het biedt.
Ik weet hoe toeristen denken: ze zijn meer van het aandoen, het geweest-zijn, het bezoeken, van het hot en het her. Ze letten op waar ze heengaan en bewonderen hun bestemming, maar niet wat daartussen ligt.
Even op een ongenoemd stuk zitten en van daaruit details zien hoeft niet zo. Dat is dorps, dat hoort niet bij de stad, vinden ze. Die dorpsmentaliteit laat dan ook dingen zien die niet in het stadsgidsje en de vergaarde informatie passen. Het brengt dingen naar boven, net als je die in een dorp wel móet zien. Met een stadsblik een dorp verkennen is wat saai, want dan ben je gauw klaar.

Dit bedoel ik dus.

Notities

Ik was een tijdje in Berlijn, waar ik al een tijdje niet was geweest, om precies te zijn 7 maanden. Het was er koud, en warm, en ik heb veel mensen ontmoet, maar ook alleen in bed gelegen met een dvd (want ziek). De (toekomstige) elite van Spanje en Italie de stad laten zien, en met de Köpipunks het hof gedeeld.

Een korte, onbewerkte notitie uit deze stad.

"Ik zit in mijn hotelkamer op bed. TV aan, een uur de tijd voor mezelf.
Voor me staat een doosje. Het past precies goed in mijn hand en is paars met blauw. Het doosje omhult een plastic beker, waarvan de inhoud €3,95 kost.
Laagjes
Onderop 5 cm rabarbercompote.
Daarbovenop een groen laagje pistache.
5 Cm mascarpone volgen, bedekt met een donkere glimmende chocolade.
Een trotse framboos met drie blaadjes roze liggen er bovenop.
Kadewe failliet?"

Ik had geen camera bij de hand, daarom deze poging tot beschrijving. Ook vond ik de volgende beschrijving: "een fiets genaamd 'rotor' staat tegen de deuren geleund, grijs tegen grijze deuren. een knaloranje fietstas aan hem vastgeklikt, waaruit een fles steeks met blauwe dop - club mate, weet ik. de fles blaast zacht belletjes."

Ik zie vaak mooie dingen, die ik wil fotograferen, maar misschien moet ik me oefenen in het beschrijven van dingen. Dan kan ik kijken wat ik wil, en hoef geen apparaat uit mijn tas te halen en het opzichtig ergens op richten!

Nu weer terug in Italie. Vanuit de trein naar huis deze notitie.
"Ik zit bij de kapper. Daar ga ik alleen heen als het echt moet, bijvoorbeeld als ik een mini-matje in mijn nek voel kriebelen, of als mijn vriend me liefkozend 'mufflon' noemt.

Deze keer zit ik bij de kapper vergezeld van mijn schoonouders, die een knipbeurt ook nodig achtten. Buiten is het 33 graden, en de korte haartjes plakken in mijn nek. Kort wil ik het gezien de warmte, deze keer mijn excuus. Ik wil het altijd kort, omdat ik dan langer niet naar de kapper hoef.
Aan small talk hoef ik mij niet te wagen, omdat paradoxaal genoeg mijn Italiaans niet toereikend is - ook een fijn excuus. Dan maar in de spiegel staren.
De kapster is het ex-vriendinnetje van mijn vriend, zou ze daarom zo ruw doen? De tranen springen in mijn ogen als ze mijn oren als haren opzij probeert te kammen. Telkens weer landt die vermaledijde kam op plekken die enige tederheid niet zouden misprijzen.
Langzaamaan bevrijdt mijn hoofd zich van overtollige haren. Nu, weet ik, begint de echte lol voor de kapper en het lastige moment voor mij. Normaal gezien, thuis dus, was ik mijn haren en kam ze een beetje en klaar. De trots van de kapper bestaat uit föhnen, met ingewikkelde spullen de slag uit mijn haren halen, of juist een kunstmatige wildheid tevoorschijn toveren, en het volgooien met plakkerige stinkende troep. Hoe moet ik zo over straat? Ik voel me opgedoft, een treurige travestiet. Dit nog versterkt door de goedkeurende blik van mijn schoonmoeder, die mij eindelijk eens 'verzorgd' door het leven ziet gaan - met hele korte haren weliswaar, maar dat is allang weggelacht. 'Ach het staat haar toch zo leuk' indiceert een kapsel buiten de norm, want lange haren hoeven niet besproken te worden, tenzij uiteraard aan het hoofd van een man.
Gelukkig heb ik gisteren een zonnebril gekocht, waarmee ik me even een Italiaanse kan wanen: blauwe ogen bedekt, zorgvuldig gestyled haar. Thuis ga ik me snel douchen.

Therapy

I decided to spent the days in Rome (after I had sort of fled from my own house in the mountains due to the earthquake) as well as possible. Since so much had happened, some distraction and relaxation was welcome. The ultimate therapy: gelato. At the end of the afternoon in the warm spring weather with people around.
There must have been numerous blogs and articles written about this, but here I present my answer to the often-asked question: where to eat the best icecream or gelato in Rome?
I have tried many places and I've noticed that some have a reputation to be 'the best', which drags people like me to these places. That does not automatically mean they do make the best icecream, to me. Probably, there are many places hidden and unknown to many people.

Such is my favorite place which, in my opinion, makes the best chocolate gelato in Rome:
Luna di Roma, Via Gallia 168, San Giovanni.
Theirs is creamy, not too cold, good selection of classic flavors, sorbets, and then some special flavors (yesterday there was millefoglie and pane di stelle, for example), and also soya flavors. They are cheap (1,60 for a 'small' one with 3 flavors, which is not small at all!). There are tables and benches outside that make the place excellent for people watching.

Then I can report about the ones with a reputation.
San Crispino is often named as the best gelateria. I do like their product, and I am a sucker for 'special' flavors, which they like to make (ginger-cinnamon is one of my favorites!). But their gelato is too cold, I find, and not so creamy. The interior of their place is super clean and sterile, the personnel rather "cold" (and this is not inherent to people selling gelato, haha!) and you cannot take a seat anywhere around (I've been to the ones in San Giovanni and Pantheon). The latter seems to spoil their own principle: they do not make cones or put cream on top as this would spoil the taste, but I find it harder to enjoy something when I have to eat it standing or walking. And it is expensive: 2€ for a small cup, which holds only 2 flavors.

Gelarmony, Via Marcantonio Colonna 34, is a good one. I've been there always in a rush, so cannot report too much, but I like them. They have a huge selection of flavors, which is a plus for me. Amongst which my favorite flavor liquorice, which tastes a bit like toffee. For vegans this place is a must, they sell many vegan flavors and even have vegan cream!
Next door to Gelarmony they sell arancini, rice balls with delicious fillings from Sicily. So you can really make one stop to be totally full and satisfied with the best Italian street food there is!

And then another place which I really like, but which is not in Rome, and of which I don't even know the name! A place in Tagliacozzo, Abruzzo, sells very good chocolate and very good liquorice and many other flavors. It is close to the main square and the sign says something like 'gelateria artigianale'.

Earthquake update

(For those of you who missed it: I was in Rome the time the big
earthquake happened last Monday morning and
my house 40 km from the epicenter is fine. I didn't lose anybody close
to me, but I do know people who lost their house.)

I am writing from Rome. Bruno and me took the decision to not stay at
home still for yet another while,
as the area can still not be called 'safe' and there are new earthquakes
every day. On Thursday we received the
information that the core area would be moving to the south, closer to
where we live and that was enough to make us
decide to go home to take the cat and some more stuff and bring them to
Rome.

This week has been incredibly tiresome, worrysome, emotional and what
not. I had to try do 'divide' myself over fear for my
own life and house, sadness for the people who lost lives or houses, my
parents (planned) visit which could not go as planned,
and the feeling of wanting to help but not being able to.

It was the first time ever i got to experience an earthquake. What is
most horrible about it for me is not only to physically experience it,
to know what damage it can cause, to see the grief and broken houses but
also, on top of that, to not be able to know that it is
over. It can happen any time again, with more devastating results. Yet
in the mean time, the sun is shining, the birds are singing,
spring is in full bloom and it seems it's all good. Well, most
earthquakes happen at night, i now know; it is the influence of the moon
which
causes not only sea tides, but also earth tides! So when the moon is
out, there is a higher risk. So can you believe i wouldn't be able to sleep
a calm night's sleep in this knowledge?

Friday i even got to see the damaged area with my own eyes, when we went
to L'Aquila to bring sleeping bags to Bruno's friend
who lost his house and had been sleeping on the floor for days. L'Aquila
is in the middle of the mountains and it's cold there, at night -1 degree.
So we bought them good sleeping bags and got up early to bring them to
L'Aquila. Eliseo and his wife Rita then showed us their house and the
neighborhood around it. Incredible. Most houses were still standing but
all were damaged: the walls had big cracks or had fallen down. Well,
i am sure you saw the images on tv. It looks like a ghost town, but a
bit further down the road there is a lot going on, all kinds of
services, like fire
protection, cops, carabinieri, military, civil protection, etc etc take
care of many things.

This week we will return to our house, as we decided that our lives have
to somehow get back to 'normal' again. At least here in Rome we had
some time to think and talk and reflect. Of course we have been
informing ourselves about the situation and it seems that there are, and
have been, small earthquakes every day everywhere in Italy for a long
time, or actually always. They are unpredictable and happen often, but
they also are not always, or rather rarely, as damaging as the one
almost one week ago now. So we have to learn to live with this knowledge
and accept that it could, but also could not, happen again. I should
make peace with the village, the region, my house again, as nothing is
certain and many things are dangerous (I think the last days I spent in
Rome have been more dangerous than actually staying in Scurcola; traffic
here is
crazy, for example!). I want to go home and feel safe and not feel panic
every time hear a strange sound or every time I see the lamp on the
ceiling moving.  I want to appreciate the fact that this time, I have
not experienced physical or material damage. I want to acknowledge the
fact that up until now, my life has been quite safe; there are people
living in circumstances of fear (war, poverty, etc.) every day of their
lives
and my life in this respect has been fortunate.

And it is time to get more active now. Last Thursday I joined a meeting
of self-organized groups who want to help the victims of the earthquake.
They want to establish a long-term and continuous presence in the area,
so they can see with their own eyes what is needed and what not. Fossa,
close to L'Aquila, is the village which will mainly receive this help,
as there are good contacts with the mayor of this place (it has been
proven to be even hard to enter the affected areas and bring stuff there
as there is heavy police presence and controls; they will not let
'un-accredited' groups in to deliver materials...) There will be
established a 'base camp' and plans are made for a tea
room/library/cinema space in the area. There will be a list of
necessities that will be collected and brought there by volunteers. A
website is now online and still under construction,
www.epicentrosolidale.org,  from which
everything is coordinated. If any of you want to do something in any
way, I think this initiative
is the one I personally support the most (as it is direct,
self-organized and local). I will try to see if the website can be
translated into English soon and if it is possible to transfer money to
the account mentioned there from outside of Italy.

For now, greetings and thanks for reading,
Lizette

Earthquake update

(For those of you who missed it: I was in Rome the time the big
earthquake happened last Monday morning and my house 40 km from the epicenter is fine. I didn't lose anybody close to me, but I do know people who lost their house.)

I am writing from Rome. Bruno and me took the decision to not stay at
home still for yet another while, as the area can still not be called 'safe' and there are new earthquakes every day. On Thursday we received the
information that the core area would be moving to the south, closer to
where we live and that was enough to make us decide to go home to take the cat and some more stuff and bring them to Rome.

This week has been incredibly tiresome, worrysome, emotional and what
not. I had to try do 'divide' myself over fear for my
own life and house, sadness for the people who lost lives or houses, my
parents (planned) visit which could not go as planned,
and the feeling of wanting to help but not being able to.

It was the first time ever i got to experience an earthquake. What is
most horrible about it for me is not only to physically experience it,
to know what damage it can cause, to see the grief and broken houses but
also, on top of that, to not be able to know that it is
over. It can happen any time again, with more devastating results. Yet
in the mean time, the sun is shining, the birds are singing,
spring is in full bloom and it seems it's all good. Well, most
earthquakes happen at night, i now know; it is the influence of the moon
which
causes not only sea tides, but also earth tides! So when the moon is
out, there is a higher risk. So can you believe i wouldn't be able to sleep
a calm night's sleep in this knowledge?

Friday i even got to see the damaged area with my own eyes, when we went
to L'Aquila to bring sleeping bags to Bruno's friend
who lost his house and had been sleeping on the floor for days. L'Aquila
is in the middle of the mountains and it's cold there, at night -1 degree.
So we bought them good sleeping bags and got up early to bring them to
L'Aquila. Eliseo and his wife Rita then showed us their house and the
neighborhood around it. Incredible. Most houses were still standing but
all were damaged: the walls had big cracks or had fallen down. Well,
i am sure you saw the images on tv. It looks like a ghost town, but a
bit further down the road there is a lot going on, all kinds of
services, like fire protection, cops, carabinieri, military, civil protection, etc etc take care of many things.

This week we will return to our house, as we decided that our lives have
to somehow get back to 'normal' again. At least here in Rome we had
some time to think and talk and reflect. Of course we have been
informing ourselves about the situation and it seems that there are, and
have been, small earthquakes every day everywhere in Italy for a long
time, or actually always. They are unpredictable and happen often, but
they also are not always, or rather rarely, as damaging as the one
almost one week ago now. So we have to learn to live with this knowledge
and accept that it could, but also could not, happen again. I should
make peace with the village, the region, my house again, as nothing is
certain and many things are dangerous (I think the last days I spent in
Rome have been more dangerous than actually staying in Scurcola; traffic
here is
crazy, for example!). I want to go home and feel safe and not feel panic
every time hear a strange sound or every time I see the lamp on the
ceiling moving. I want to appreciate the fact that this time, I have
not experienced physical or material damage. I want to acknowledge the
fact that up until now, my life has been quite safe; there are people
living in circumstances of fear (war, poverty, etc.) every day of their
lives and my life in this respect has been fortunate.

And it is time to get more active now. Last Thursday I joined a meeting
of self-organized groups who want to help the victims of the earthquake.
They want to establish a long-term and continuous presence in the area,
so they can see with their own eyes what is needed and what not. Fossa,
close to L'Aquila, is the village which will mainly receive this help,
as there are good contacts with the mayor of this place (it has been
proven to be even hard to enter the affected areas and bring stuff there
as there is heavy police presence and controls; they will not let
'un-accredited' groups in to deliver materials...) There will be
established a 'base camp' and plans are made for a tea
room/library/cinema space in the area. There will be a list of
necessities that will be collected and brought there by volunteers. A
website is now online and still under construction,
www.epicentrosolidale.org, from which
everything is coordinated. If any of you want to do something in any
way, I think this initiative
is the one I personally support the most (as it is direct,
self-organized and local). I will try to see if the website can be
translated into English soon and if it is possible to transfer money to
the account mentioned there from outside of Italy.

For now, greetings and thanks for reading,
Lizette

One thing I like about living on the 'countryside' is the closer contact to the seasons. In the city, I had started to miss that.
I have vivid memories of 6 years of biking to school, 45 minutes in the morning, and 45 in the afternoon. No matter the weather, I almost always biked, as the next bus stop was a 15 minutes walk and the train station a 15 minutes bike ride. So I came to understand that west wind (most common in that part of the Netherlands) meant hard work in the morning and being pushed home by the wind in the afternoon. West wind was strong, not constant, bringing rain. East wind is a continuous force to work against, since it seemed it never worked in my advantage. It came from the land (whereas west wind came from the near sea) and was either bringing very hot or very cold weather. It meant being fast in the morning, but after a long day of school, fighting against the wind and the cold in the afternoon.
Part of the route to school was a long road through the fields. The road was very Dutch: flat, fields, windmills. All kinds of animals greeted me every morning: cows, horses, sheep. I miss biking this road in spring: flowers jumping out of the soil, little lambs jumping around.
Okay, before I bury myself in nostalgy, I jump to city life.
In Berlin, for instance, there is not much wind. Weatherwise, Berlin is rather boring. I think I have experienced 5 thunderstorms in 5 years.The lack of wind in Berlin makes for the famous stable grey sky that drives foreigners back home, or in my case, southwards.

Now, I live in the south and it has been strange. 100 Kilometers away is Rome, with a totally different climate than here. I, growing up below sealevel, had to learn what it means to live at 700 meters altitude. Up here it is 10 degrees colder than in Rome. One hour away, people walk around in t-shirts, here I see the fresh snow from last night.

Spring is waiting and I haven't been riding a bike for months! Shame on me. That will be different soon. In the mean time, I make bread and the last winter and first spring vegetables. I am working on an article about wild coffee, and will finish translating a big text. And spend some time waiting for answers work/career-related...

In the mean time, this is how you make gnocchi, as a father teaches his son who's wearing a cute apron! (Next time I know how to properly hold the camera, sorry!)

Food is not completely under our control, fortunately. We may think otherwise, sometimes, using refrigerators to slow down the rotting process that is inherent to all living things, which all food once was (or should have been). Yet some things in the fridge strive hard for their survival and rise like a phoenix from the ashes. I pulled an bag containing rapette out of the fridge, expecting the sight of dying vegetables, but not this:

I honored this braveness by putting them in a glass, where they caught the last instances of February sun. It is March now, and the weather turned bad, but the flowers are still there.

Rain (=unwillingness to go to the bakery)+ongoing excitement about new oven=

My first bread in a while! Baked with Italian flour and homemade sourdough. Sourdough fascinates me. You just leave a mix of flour and water in the open air for a while. The mix catches whatever bacteria and yeasts are in the flour and air and starts to ferment slowly. Some care (consisting in stirring the mix and feeding it every day with some flour and water) and patience and after some 5 days you can bake with it. Then again some patience, because the bread does not rise as fast as with conventional yeast, so it has to stay in a warm place for quite long (overnight). But what turns out is a bread just consisting of flour, water and salt! It also tastes different from Italian bread, is more compact, and it keeps longer.
The sourdough does live a long life, either fed every day at room temperature, or spending its life in the fridge.

Last steps in the snow

Who said Italy was all about sun? Since I moved here in October of last year, I have never seen so much rain, or never slept under so many blankets. Yet for a person born below sea level and used to endless horizons, this winter is/was a special one, mostly spent at 700 meters above sea level. There are the mountains of the Abruzzo National Park, always, when I look out the window. On top of that, the massive Velino ready around the corner to take my breath away: a big, big stone, 2486 meters high . I climbed it this summer and am still in awe (and not just of my own achievement...). It taught me that the best use of sun rays is mountain glow.

Some work I did

December, January and February were thus mostly spent indoors, also because I started my new job as a translator for INRAN, the Italian National Institute for Research on Food and Nutrition. I translate (Italian-English), amongst other things, the Institute's website and their Guidelines for a Healthy Nutrition. A great job, especially as I work at home! The picture shows the view from my window and also the "cat tv", a place from which the cat guards the little square and keeps me company at the same time.

Some things I ate

Yet who said Italy is a lot about food is right - partially, though, since like everywhere, it is what one makes of it. Just that here, the stuff to make something out of it seems a lot better. The emphasis lies on simple, ingredients go over compositions; perfect for a soul like me. When something tastes good by itself, why spoil it by adding things?

Some favorites, clockwise:

* topinambur, or Jerusalem artichoke: the cooking water turns green after a while! (Probably a chemical reaction to the pan's metals)

* olives and fresh mozzarella di bufala: cliché, but what can I say?

* puntarelle: bitter, but as all green vegetables taste good with oil and salt!

* minestrine: just water, tiny pasta, salt, parmigiano and some olive oil to make me happy!

Some places I visited

A trip was made earlier this month, to the Puglian town Martina Franca. Three days of being stuffed with specialties as stracciatella, orecchiette, salad of raw artichoke marinated in lemon, and many fresh oranges. All locally produced, of course. I am now unsure whether I prefer Sicily or Puglia, food-wise...

Martina Franca is a town to literally get lost in, but I was brave and found interesting things in the tiny white streets, where my photographic eye seemed to be on the lookout for details. On the way back to Central Italy, we visited the area around the Basilicata town Matera and were once again treated with stunning landscapes and our beloved cruschi (crunchy-fried sweet peppers).

I went to Rome many times, to the Netherlands to celebrate my 30th birthday and sometimes I even (!) made it to join Bruno on his ventures in 'his' Abruzzo mountains. This week, I went with him to the National Park, one hour from our home. Goal: "I want to see a fox" We left at 5.30 in the dark cold morning to look for them. Some dead foxes and glimpses of foxes in the streets of Berlin apart, I had never really seen a fox and knew that they are a beautiful mix between a dog and a cat (leaning more towards the cat side, fortunately) and not too shy. High up in the Park, there were stretches of meadows covered with snow where many foxes had been spotted. We managed to see four that day and I even got to see the humble spectacle of a fox jumping snout-first in the snow to catch a mouse - twice! (New goal: wolf)

(picture by Bruno, and thanks to him my pics are now looking better!)

Some thoughts I have

Knee-deep snow, maybe the last of this season for me? For sure I am looking forward to spring: reading books and planting plants on the huge roof terrace; smelling Rome in spring the first time in 12 years; learning more about wild edible plants; eating licorice ice cream in Tagliacozzo; going out on the bike to the countryside; climbing to "Croce" on the hill behind my house more often and of course eating the food that season brings.

That was nothing!

In the previous post I wrote about being excited to find many gambe secche and to try them out. Well, that that time's funghi hunt was nothing compared to the next ones! One of the good things about living here right now is that I have a lot of time to explore and to be swept by whatever current is passing by. So a short walk to the postoffice turned out to be a funghi hunt with a real expert. We encoutered an uncle on the street who was just on his way to collect funghi and he offered us a ride and free advice. Hours were spent in the fields and it is a great thing to be outside, surrounded by beautiful mountains, breathing fresh air, searching for free food!
That day, we looked for prataioli, boleti pinophili and again gambe secche. And after hours of collecting, chatting, drinking homemade limoncello at the uncle's house, I came home with this bag in my cold hands: 1,5 kg!

Collecting food yourself is exciting: contrary to growing food in a garden (which I'd like to start next year), which entails the slow process of seeing seeds sprout and plants shooting up in the air, there is the fast excitement of finding the things you are looking for. You start recognizing the places in the grass where boleti are hiding, and the ring shape that gambe secche make. There is some greed in it, but fortunately the quite early sunset here in the south of Europe puts this to an end. It is slow, though, and collecting is not the end, for this 1,5 kilo worth of edibles needs to be cleaned before consumption. Removing snails, legs, slime and grass, meanwhile pondering over in which way they will end up on the plate.
After cleaning and sorting:

Now, the question is: what to do with this abundance? Here are some answers.
The prataioli:
- went into a salad (the fresh pink ones)
- were chopped finely into a thick soup with nothing else but butter, flour, pepper, salt and stock. (The soup was described 'Nordic'. I took it as a compliment.)
The boletus pinophilus is not very valued by Italians as it is a very watered down, C-class 'version' of the famous porcino, still I liked it:
- 'classic Italian style' in red wine, garlic and peperoncino and eaten on fire-roasted bread.
The gambe secche
- were eaten with linguine
- were put to dry.
Finally, all leftovers and also results of another hunt were made into risotto.
Here is a picture which shows some kitchen marvels and my excellent computer skills:

And as winter is coming, I will spend some more time in Scurcolan fields armed with nothing but a knife and a plastic bag....

Dry legs

I moved to Italy now one month ago. From January on, I will start my new job as translator for INRAN, the Italian national institute for nutrition. Until then, I will focus on learning Italian and exploring my new home and its surroundings. Fascinated as I had become in Berlin by eating 'found food' from my roof terrace, I am happy to be able to explore this further here in Italy. It is autumn, and warm days where I can sit outside on the amazing terrace and read a book find their counterparts in heavy rains and thunderstorms. (Yesterday night, a lightning and thunder were right above the house and both struck so hard that the windows shook in their frames, the cat stayed under the bed for hours and my own body seemed to be electrified with adrenalin and maybe even electricity....) Autumn brings interesting weather and many things to find.

The first ever mushrooms I picked myself are called 'gambe secche', dry legs, and are apparently good in pasta (but hey, in Italy, everything which is not ananas or banana or peanut butter seems to be good with pasta! It is great that I finally can live without eating the dreaded 'Nudeln', the German blasphemisation of pasta....). Gambe secche have long stems which are quite hard and not very enjoyable. After having picked them on a field at sunset their legs were brutally removed and the crowns were carefully placed on newspaper so that they can dry. Interestingly, today they began to release their spores. Resting high on a shelf in the kitchen (to shield them from the cat and her omnipresent hairs), they throw a wave of their smell into the room every now and then: a bit irony, and downright weird. As they are still drying, I have no clue about how they taste, but I read somewhere that they are sweet and therefore are sometimes used in cookies. I do not have the abundance, nor a working oven to try such interesting experiments, but I trust the Italians and their pasta!

Autumn

Yesterday I moved to Italy, after having spent the last 5 years in Berlin. There was a lot of packing and categorizing stuff to do, this gave me no time to reflect or get sad, fortunately! I took some pictures those days, for as we all know, pictures tell more than words!
View from my window on a clear night:

A nice dinner shared with my nice boyfriend. Potatoes+salvia, leeks+peas, scamorza+chives:


Autumn is beautiful, for it produces wonderfully colored things like this:

Hokkaido pumpkin for risotto


And mangold/bietola:

And speaking of autumn colors, this pic made by Bruno this week shows one of the reasons I moved to Abruzzo: