Sättigungsbeilage

Zomer

2011-09-02T20:42:00.003+02:00

Ik heb Rome afschuwelijk horen noemen: heet, leeg.
Een stad heeft een tijd, een toestand, waarin zij het best gedijt.
Vandaag, zondag 30 juni, lunchtijd. In die leegte rijden geen auto's maar alleen ik die de straat eens met niemand hoeft te delen. Een vrouw harkt droog gras bij elkaar en ik hoor het ritselen. Geen zuchtje wind brengt tikkend bestek op borden naar buiten en vult de straat met geuren. Het is stil, leeg, het zindert en brandt huid en gras en hiervoor, hìervoor is de stad gemaakt.

Lapsang Souchong-ijs

2011-01-05T11:20:00.003+01:00

Dit artikel heb ik geschreven voor Vegatopia. Zij vonden het "erg leuk geschreven, maar omdat het een in feite mislukt experiment is kan de lezer er niet zoveel mee" en dus werd het niet geplaatst. Dus plaats ik het hier, in true Wateetons-Ah-Shit-stijl.

I love anything smoked. Ben een tijd erg blij geweest met mijn mini-flesje Liquid Smoke, dat aan álles een rooksmaak geeft. Nu is het leeg en moet ik elders mijn gerief zoeken. Gerookt bier. Gerookte tofu. Gerookt paprikapoeder. Rookzout. Brood geroosterd op de open haard. Het zijn te weinig dingen.

Van het bestaan van gerookte thee was ik uiteraard al langer op de hoogte, maar het was nooit in me opgekomen het aan te schaffen. Toen vond ik in een boek over ijs een recept voor ijs van gerookte thee*. Ik nam het in een wazige telefoonfoto mee naar huis, als idee. Het idee bleek al gauw een oorwurm, en echt makkelijk was het niet de thee te vinden. De thee eenmaal in huis, bleek het vinden van slagroom de volgende opgave**. Een culinaire oorwurm speel je immers niet zomaar even op Youtube.

Nu zijn er verschillende manieren van ijs maken, en ik ben een tamelijke beginneling. Ik volgde het recept uit de Italiaanse kookbijbel “La Cucina D'Oro” voor vanille-ijs (wat in het Italiaans gelato di crema alla vaniglia heet). Het recept vroeg om 500 ml melk (of half melk, half slagroom), maar dat paste ik aan (en eerlijk gezegd had ik maar 2 eieren in huis, dus daar deed ik het maar mee).

Ingrediënten:

400 ml melk

100 ml slagroom

4 eidooiers

150 g suiker

30 g Lapsang Souchong thee

Laat de melk en thee in een steelpannetje samen tot een hoogte – eh, het kookpunt komen en neem het van het vuur. Laat het dan weken – ik deed het een nacht lang. Zeef de volgende ochtend de theeblaadjes uit de melk. Controleer even hoeveel melk er daadwerkelijk over is gebleven, want de thee, die egoïstische thee, zuigt een boel melk op. Vul desnoods dus nog aan tot de gewenste hoeveelheid.

Melk en slagroom met 75 gram suiker aan het koken brengen. Daarna af laten koelen tot lauw.

De eierdooiers met de overige 75 gram suiker opkloppen tot het romig en lichtgeel is.

Doe de melk bij het eimengsel en verhit de boel au bain marie, tot het niet meer van de lepel drupt maar ervanaf glijdt. (Het Italiaans zegt hier “tot het de lepel bedekt”.) Laat het dan afkoelen en doe het in de ijsmachine. Als je daarmee niet gezegend bent, zoals ondergetekende, volg dan de volgende procedure: doe het in een bak in de vriezer. Roer het elke 15 minuten om gedurende (optimistische) 2-3 uur, totdat het volledig bevroren is.

En daar zou dit recept moeten eindigen met “eet smakelijk” of “eet met ijswafels en spikkels”. In mijn geval eindigde hier slechts de lol. Als je dus de avond van te voren begint met het laten weken van de thee in de melk, ben je rustig een dagje bezig met ijs maken. Althans, dat was ik. Ik begon na de lunch met samenroeren van de ingrediënten, die het vervolgens ijskoud (ha! ha!) verdomden volgens recept binnen de 2-3 uur te bevriezen. Nee, mijn ijs was rond middernacht nog steeds vrij gemakkelijk door te roeren. Dus gaf ik er de brui aan en ging naar bed. 's Ochtends trof ik natuurlijk een keiharde, woest donkerbruine brok aan, waar ik me stiekem had verheugd op tóch nog een zalvig-romige massa. Maar met een mes kwam ik er nog niet doorheen.

Toch wilde ik het na het avondeten graag proberen. Vriend brak twee lepels en bijna zichzelf, stelde voor de (plastic) bak bij de open haard te zetten, en zei barsend “nou, ik hoop dat het tenminste lékker is”. De brokkig maar toch wat verdacht romige soort van sorbet die uiteindelijk in de bakjes belandde smaakte naar het gewenste resultaat: naar rook en wat naar thee. Maar of dat nu lékker te noemen is? Gerookt, okee, maar die weeiig zoetige smaak? Verwoed probeerde ik smaakcombinaties te vinden die dit goedje op zouden kunnen waarderen. Ik had er caramel bij gemaakt, maar dat was het niet. Misschien chocola? De laatste chocoladeletter was die middag opgegeten, dus geen testmateriaal in huis. Wellicht als een heel spannend bijgerecht bij iets hartigs?

Ik kwam er niet uit. Maar gelukkig was vriend wat filosofischer en zei “IJs eten moet je echt buiten de deur doen. Dan hoef je ook niet zo te experimenteren.” En ik gaf hem gelijk. Maarja, ik woon dan ook in Italië.

Epiloog:

Met het ijsrecept kun je naar hartelust variëren (iets dat ik inmiddels uitvoerig op de spits heb gedreven). Ik maakte ook dropijs, door een theelepel harde Italiaanse dropjes in de melk op te lossen. Dát ijs is inmiddels op....De bak gerookte thee-ijs wacht nog steeds op betere tijden.

De Lapsang Souchong is lekker als thee, met melk en honing. En ik kwam erachter dat het voor vegetariërs een prettig goedje is omdat het een hartige (mag ik zeggen vlezige?) smaak toevoegt aan gerechten. Ik maakte de thee, roerde er wat bouillonpoeder doorheen en liet er sojabrokken in weken. De uitgelekte sojabrokken gingen de pan in met gember en een pepertje en werden lekker bruin gebakken. Aan het weekvocht voegde ik sojasaus en zetmeel toe, deed dit bij de gebakken sojabrokken en liet het geheel zo'n 15 minuten pruttelen. Er onstond een pittige, donker hartige, slijmerige saus, die van het predikaat “geweldig!!” werd voorzien. Zo kwam het dus toch nog goed.

* De gerookte thee heet Lapsang Souchong. Het is een zwarte thee die gedroogd wordt boven een vuur van naald- of cypressenhout, en daardoor een duidelijke rooksmaak krijgt.

** Verse slagroom is in Centraal-Italië wat lastig te vinden – en kost ook nog eens een lieve duit.

bij de bakker

2010-07-29T20:17:00.003+02:00

Op stap met Kees en Gerda, die "tussen de koeien" in Noord-Brabant wonen maar nu een weekje op de camping bij Rome staan.
We staan bij de bakker, mijn lievelingsbakker op het Campo de´ Fiori. Het beste dat Romeinse bakkers te bieden hebben ligt in de vitrines uitgestald. Witte knapperige pizza's, opengesneden en belegd met kazen: mozzarella, stracchino, parmigiano. Ook met vleeswaren, waar ik niet om maal. En dan ook vijgen, rucola, walnoten, verse rauwe champignons, smakelijke tomaten, artisjokken. Het valt niet mee te kiezen. Kees staat naast me. "Ik wil gewoon een broodje kaas." "Ik zal eens kijken," zeg ik, "dat is hier nog niet makkelijk." "Gene ham, waddalusmevrouwnie." "Kijk," wijs ik op het simpelste beleg, tomaten-mozzarella, "dit misschien?" Kees kijkt kritisch. "Ik wil gewoon een broodje met kaas." "Dat hebben ze niet hier."

"Wat een raar land."

Epiloog: de pizza met mozzarella en tomaat "was toch best lekker".

Open ogen

2010-07-22T11:34:00.006+02:00

Met het gordijntje half naar beneden lig ik wat te soezen in de trein. Soezen zijnde het mooie woord voor het voelen wegglippen van bewustzijn en speeksel uit je mond. De trein stopt het laatste stukje voor het stadje Tagliacozzo vrij regelmatig wegens enkel spoor en een enorm lange tunnel. Nu dus weer. Mijn versufte geest brengt het nét op zich af te vragen waarom er nu weer gestopt wordt. Bij het naar boven schuiven van het gordijntje wordt dat maar al te duidelijk: ik ben op mijn bestemming aangekomen!! Omgeroepen wordt er niet in deze treinen. Met een grote omhelzing om mijn spullen heen stap ik wat verdwaasd uit.

Ik zou opgehaald worden - het bussysteem werkt in deze contreien dermate belabberd dat een aansluitende bus naar mijn dorpje een luxe is. Mijn lift is er nog niet en dus pak ik mijn spullen in mijn tas op het pleintje voor het station. Tijdens het wakker worden wordt op mijn schouder getikt. "Staat u ook op de bus te wachten?" Een oude vrouw en haar ongeveer 8-jarige kleindochter staan me hoopvol aan te kijken. "We moeten naar Poggio Filippo maar de bus van zes uur is nog steeds niet gekomen." Het is twintig na zes en Poggio Filippo is een dorpje met één bar, wat inwoners en een postkantoor dat 3 uur per week open is. Het soort dorpje waar je bekijks trekt als je er een voettocht heen maakt met je grote-stads-vrienden. Het soort dorpje dat op een heuvel ligt met prachtig uitzicht maar dat moet betalen met afgelegenheid.
De vrouw herschikt de twee plastic boodschappentassen die in haar handen snijden. "Ik weet niet wat ik moet doen, de bus komt niet en het is de laatste van vandaag." "Weten ze bij de bar niets?" suggereer ik, in een poging te kunnen helpen. De bar dient als lokaal informatiepunt. "Is de bus niet aan de achterkant van het station vertrokken?" vraag ik ook. "Ja dat kan, maar hoe moet ik dat nou weten, waar die bus vertrekt?" zegt de vrouw. Het pleintje vóór het station of de drukke straat erachter, bereikbaar via een nogal hoge stalen voetgangersbrug. Het bushokje is in beide gevallen slechts een paal met het logo van de vervoersmaatschappij erop.
De vrouw loopt de bar binnen en komt al snel weer buiten. "Niemand weet het." De kleindochter suggereert een taxi te nemen. "Nee schat, ik heb mijn laatste geld opgemaakt aan jouw cadeautje en dat ijsje wat je nog wilde." Ze kijkt me schuin aan. "Maar zeg eens mevrouw, waar moet u heen? Wordt u opgehaald?"
Ik zeg dat ik sta te wachten op mijn vriend en dat we ongeveer in de richting van haar dorp rijden en dat ik mijn vriend wel kan vragen. Maar we hadden nog plannen en ik kan niets beloven. De moedeloosheid slaat toe. De vrouw mompelt en huilt wat, de kleindochter probeert het gemoed hoog te houden. "Wat moet ik nou wat moet ik nou, hoe komen we ooit naar huis..." Haar gouden oorbellen rinkelen wat met haar schokkende schouders mee.
Daar komt de bekende zwarte auto aanrijden. Mijn vriend zwaait me blij toe, ziet de vrouw en haar dochter naast me staan en vraagt op lollige toon "zo, nieuwe vrienden gemaakt!?". Tsja, vertel ik hem, het zit zo....Gelukkig weet ik dat vriend de kwaadste niet is en na het kijken van alle afleveringen van My Name is Earl stiekem wel in karma gelooft. Als het een Amerikaan in blokjesbloes helpt, waarom dan niet een Italiaan met politiezonnebril?
De vrouw toont haar dankbaarheid, kleindochter zucht en zegt "oma, ik zei het toch, je moet niet zo`n drama van alles maken". Ik vind het wel een grappige toestand, op de achterbank met een spelende kleindochter en een rustiek Italiaans omaatje. Gelukkig zijn Italianen vaak beleefde snaterbekjes en dus worden er beleefdheden en familieachtergronden uitgewisseld. Ik knik beleefd en geniet van het idyllische in-contact-zijn-met-de-lokale-bevolking.
De vrouw blijkt in Sydney gewoond te hebben, ze verheugt zich over het feit dat jonge mensen nog op het platteland willen wonen, nee, ze kent de familie van vriend niet maar kent hij misschien haar familie in ons dorp? Mag ze voor de rit betalen? We slingeren omhoog en babbelen ons het mooie landschap door. De trillende graai in haar portemonnee wordt beantwoord met "nee, dat zou ik als belediging opvatten, ik doe het graag voor u". Ah, vriend komt uit Rome, ja daar heeft ze ook gewoond. Waarom niet meer, als we mogen vragen?
"Er waren teveel negers daar, van die enge Afrikanen weet u wel. "

We zijn er bijna, mevrouw. Waar is uw huis? Vergeet uw plastic tassen niet. Nee, u hoeft niet te betalen, echt niet, en we blieven ook geen koffie, we moeten zo naar een etentje, bedankt. Dag hoor, fijne avond nog.

"Ze stonk naar pis, zo'n oude mensenluchtje," zegt vriend. Er hing inderdaad een luchtje aan. We zijn benieuwd wat we van karma zullen terugkrijgen.

Vochtig en dor

2010-07-15T18:09:00.005+02:00

Vergeet het maar hoor, geen groen gras, geen weelderig wuivende takken met bladeren. Geen babygeluk met blote buikjes en volle tassen met etenswaar, geen liefkozingen en gefluister en gekir. Het park waarin ik zit -uiteraard op een zondagmiddag na de lunch- mag in onze voorstellingstaal die naam amper dragen. Het park van Trajanus, waar ooit keizer Nero excessen regisseerde en die excessen later door het putje werden gespoeld in het enorme badhuis dat er als architectonisch vergeetmiddel overheen werd gebouwd. Het kan nu rekenen op fronsen bij het noemen van diens naam, op junks in de brandende zon, op korte stops bij een stadstour om het verleden even voorbij te laten komen.
De grond is bezaaid met dorre bladeren. De weinige wind laat de schermcypressen dat typisch mediterrane geluid spelen. Mijn voeten schommelen omdat de marmeren bank te hoog is. In een kringetje staan junks, in een ander Bengalen om een radio heen. De ene groep buigt wat, de ander danst uitbundig. Ik ben een vrouw alleen in een park en dus zijn er minstens 5 paar ogen op mij gericht. De mijne richt ik hopelijk onopvallend op de familie tegenover mij. Moeder, vader, zoon. Zóón noem ik hem maar, hij lijkt tenslotte al in de twintig te zijn en is een flinke knul. Het gezin is omringd door spullen, tassen, kranten. Moeder vist een plastic fles uit haar tas en dirigeert haar zoon, zóón, bij haar te komen staan. Zóón keert gelaten zijn rug naar haar toe en moeder smeert hem in met zonnebrandcrème. Even later volgt ook de buik. Langzaam en grondig smeert de moeder en zóóns lichaam, al wit om mee te beginnen, wordt nog witter en vast ook plakkerig. De handen glijden langzaam over dat twintigjarige mannenlichaam en als ik mijn blik al niet vaak moest afwenden om desinteresse te veinzen had ik dat nu sowieso moeten doen. Is het overbodig te zeggen dat het tafereeltje me lichtelijk verwart? De handen zijn klaar en zóón kan zonnen. Moeder pakt een krant , vouwt hem uit elkaar, legt twee bladzijden op de dorre grond en gebaart zóón te gaan zitten. Om drie uur 's middags met zijn witte lijf in de Romeinse julizon op een krantenpagina die in deze omstandigheden luxeartikel is geworden.
Het waait weer wat. Eén van de kranten waait op en hecht zich voorzichtig aan de zonnebrandcrème. Zóón springt op, de kranten zoeken langzaam hun weg in de wind. Hij staat er wat hulpeloos naar te kijken totdat moeder hem aanspoort. Als proppen niets meer waard verdwijnen ze in de prullenbak.
Teruggesjokt voegt zóón zich bij de ouders. Er komt nu een pakje vochtige doekjes uit moeders tas. Moeder strijkt met één ervan achteloos over dezelfde rug. Het is een routinehandeling, dat laten strijken van die handen over die rug.
Het doekje belandt nu in de handen van vader, die ermee over een paar witte schoenen gaat wrijven. Iedereen draagt schoenen en toch kwamen die witte ergens vandaan. Speciaal meegenomen voor deze behandeling? Ook komen nu hoedjes uit de tas, van plastic van de markt. En zie, daar komt mijn collega aanrijden, die het schouwspel met stofwolken bedekt. Met zweet en een grote grijns bedekt glinstert hij in de zon. Laten we maar gaan, zeg ik, ik heb al lang genoeg gewacht.

in de stad van kafka

2010-05-28T16:00:00.006+02:00

"this circle .... contains my whole life"

die lobbig hete zomer waarin alles bewoog maar niets bleef
zolang het duurde, zolang de stad
nog naakt onder mijn voeten lag
- zoals ik later in het stikkige zolderkamertje zou liggen-
niet elke beweging hier duwend en daar onttrekkend

samen onderuit want samen bestond niet

een avondlijke wandeling terug in de armen van die stad
mijn passen versneld, mijn blik meewarig
gericht op al het moois dat altijd in relatie zal blijven staan
elke glinsterende stap nog steeds de zijne
alles beweegt maar dit blijft

Denni

2010-03-17T20:00:00.004+01:00

(Liking McSweeneys New Food, I bravely submitted my own story. To no avail, it got rejected, but I'm happy to nevertheless present it to you here on my very own blog! It even has a picture, which McSweeneys wouldn't have added anyway, count your blessings! Please skip the part in Dutch for the story.)

Op een dag liep ik http://www.mcsweeneys.net/ tegen het lijf, de webpresentatie van de gelijknamige uitgever (die klaarblijkelijk niet zo malen om hun virtuele voorkomen, getuige bijvoorbeeld de lijst van toekomstige boeken).
Veel leesvoer op die site. Ik werd voornamelijk gegrepen door hun lo-fi site en het feit dat er zoveel op staat. Het onderdeel New Food kreeg als eerste mijn aandacht en ik besteedde een avond aan het lezen van die vermakelijke verhaaltjes over eten en de soms hilarische beschrijvingen en leuke wendingen. En toen, toen besloot ik ook een gooi te doen. Ik had ook een verhaal, en het was mijns inziens niet geheel mislukt dat in mooie zinnen - in het Engels - te gieten. Vol bravoure stuurde ik het geheel op, en kreeg vandaag het nogal ambivalent interpreteerbare antwoord: " Thanks for your submission. We are going to pass on this for now, but please keep us in mind for the future." Ik leid er maar uit af dat het "mislukt, probeer het nog eens" betekent. Toch ben ik in mijn sas met mijn verhaaltje en het feit dat je op een blog lekker puh toch wel alles kunt publiceren, dus mag u allemaal het hier lezen. En aan het einde volgt zelfs een plaatje! Dát flikt McSweeneys mooi niet!

Imagine the dark November days. Rain frequently pours down from the sky and the wet cold gets into your bones. Making a fire and clinging to the belief that yes, the sun will show its warm face one day again are the things getting you through the days. The house is left only when truly needed. Shivering a bit already? Well, it was in such days that the car decided to take a holiday break in the garage. To extend its stay, it came up with an unknown ailment which needed different expert approaches and parts from far away. We were left with less money and more public transportation (of which there is not that much to start with anyway, here in Central Italy). The rain did not stop and the trips to the garage ever more unpleasant. Chilly, big dirty handed men dominated place smelling of oil and stale sweat of suffering cars, I don't like you.

A month later, the car is done, joy! We, all too excited, take it for a trip to the big and eternal city. A mere 5 minutes on the highway: the car's nervous system shuts down. Now, it's not only rain pouring and darkness dooming, but we're also stuck on the highway. Phone calls are made. A coincidence, say the car people, nothing to do with the month in the garage, could've happened any time.
Blue light spreads over the wet windows. The cops do not leave their car. They open their window just enough to be able tell us we shouldn't be there. Ah, thanks, yes we did have other plans. In an act of utter bravery (or despair?) my boyfriend asks for a cigarette. It fits through the window and off are the blue lights.
Darkness. Darkness. Orange light stops close to us and the man who does leave his vehicle is called Denni (pronounced Danny). Car on truck and off we go. Denni seems concerned about two wet strangers in his car so he puts the heating really high. Hot tears are blown over my face. He tells us many things that we don't want to know. Where to eat the best meat in the region; because he's outside for his job all the time, he knows every place, he states. As Denni is the one ruling this cabin, we, vegetarians, politely nodd interest. I also nodd because Denni is, to me, incomprehensible: he has a strong dialect and the hot air is blowing loudly. Good that he has great non-verbal communication skills, leaning over the steering wheel but looking sideways, down to where my breasts are. That his eyes are not on the road is our greater concern.
The car is once again parked at the garage. Denni offers to bring us home, but since he's officially off work now he's doing us a favor from now on, which means he's taking it easy. Do we want to roll a joint for him? No, Denni, we would like to go home.

Denni is hungry. Let's eat pizza. No, Denni, we can eat at home. No, we eat pizza. The pizza place is brightly lit and gives Denni the opportunity to look into my eyes and tell my boyfriend -doesn't that girl have the bluest eyes-, with a wink of one of his own.
Dennis words then get smothered in pizza. And after weeks of garage, rain, missing connections, various Dennies in the male and cold and expensive world of the garage, there it is, my solace. I ordered pizza with potatoes, normally a common topping of thin slices with rosemary. How could I have been prepared for what came? Pizza with fries. Dough, tomato, cheese, fried potato sticks, just out of the oven. A Dutch woman goes to Italy and finds the best of both worlds in the unlikeliest of circumstances. The heartbreaking question - ketchup, mayonaise on top? Both, please. The dough freshly baked and not too thick, the fries hot and crispy, the sauces the soothing salves that covered even Dennys frequent burps on the way home.

Mier

2010-03-12T12:31:00.003+01:00

Nog een gedicht, maar dit keer niet van mijn hand. Ik weet niet wanneer de laatste keer was dat ik het las; het was jaren geleden en toen heb ik het uit mijn hoofd geleerd. Langzaam sleet het er weer uit. Gisteren stond ik in de Nederlandse Uitleenbibliotheek in Rome, keek richting poëziehoek, en het kwam ineens bij me op: MIER- ACHTERBERG. Gelukkig stond er een bundel verzamelde gedichten (die ik nu graag wil aanschaffen) en ik vond tot mijn grote geluk dit weer terug.

Mier

Het blauw, dat aan de hemel bleef,
nadat gij uit mijn ogen dreef,
bezit vliegtuig en vogel vast
en sterrenstromen ingekrast;
netwerk van leven sluit mij in
ik ben een mier en ren en ren
in deze grote bogen rond,
of ik nog iets van u hervond.

Gerrit Achterberg

2010-03-12T09:17:00.001+01:00

ik lig in bed op 6 hoog
luister naar de stadse nacht
stemmen, auto's, scooters

we delen er één deken
en ik kruip dichterbij
de hoeveelste romein in de geschiedenis?

Zondag in de stad

2010-03-03T11:37:00.005+01:00

Ook in Rome, waar het af en toe best koud wordt (en zelfs sneeuwde voor het eerst in zo'n 25 jaar!), zijn er de eerste warme dagen van het nieuwe jaar. Als goede Noord-Europeaan moet ik dan op een terras zitten om in de zon koffie te drinken.
Gelukkig krijg je een glaasje water bij je caffè macchiato, zodat je terrastijd met een aantal slokken wordt verlengd. Ik probeer er een boek bij te lezen maar word daarbij gehinderd door een groep Amerikanen, die zo luid praten dat ik onvermijdelijk afgeleid word. Het feit dat één van hen met een kat op schoot zit helpt er ook niet bij. Het in een groen tuigje gehesen dier hijgt amechtig; de zon brandt op zijn lange zwarte vacht, zijn tong glijdt snel in en uit zijn geopende bek. Een kat die het heel warm heeft. Zijn ogen schieten nerveus heen en weer naar de rondscharrelende duiven, maar hij maakt geen aanstalten er werk van te maken. Het dier straalt tegelijkertijd gelatenheid en nervositeit uit. Een glas witte wijn en hapjes zweven boven zijn hoofd. Een jongetje spuugt dure versgeperste sinaasappelsap op een duif. Een plakkerig tafereel.
Het boek blijft dus opengeslagen maar echt lezen kan ik niet. Het is Wieringa's Joe Speedboot van de bibliotheek. Een lezer vóór mij heeft er dingen in onderstreept en omcirkeld en vraagtekens gezet. Meer dan de inhoud van het boek boeien mij nu de onduidelijke criteria van de aantekeningen. Het enkele vraagteken bij een woord begrijp ik nog wel, wat betekent hoantie eigenlijk? Dan zijn er de cirkels. Gierpont, bochtaker, neuslastig. Mooie, bij de lezer (een Nederlander die al langer in Italië woont) in de vergetelheid geraakte woorden? De onderstrepingen geven passages die de lezer tot nadenken stemden, of die hij/zij mooi vond weer. Inteeltkoppen, mottenseks, zo geel als de kalknagel op pa's grote teen, de onverstoorbaarheid van een fietsenmaker, hondse trouw, ordeloze wolken kieviten, oudedagsvoorziening. ...als een deel van jezelf dat je liever niet onder ogen zou willen zien. ...morgen en gisteren waren er allebei niet... Misschien heeft ze wel een hart, maar bewaart ze het op duizend plaatsen.
Een boek door de ogen van een ander lezen. Een kat als hijgend accessoire te midden van hapjes en wijn. Tikkende nageltjes in een plasje sap. De slok koffie is genomen, ik betaal en het is zondag in de stad.

Goede dingen

2010-02-21T22:39:00.004+01:00

Voor diegenen die dat gemist hadden, hier vindt u ander werk van mijn hand.

Mijn korte verhaal "Lopen in de nacht" op cultureel tijdschrift De Optimist.

Mijn artikel over de wolf en de mens in Abruzzo, in het Italiaans, in de Italiaanse National Geographic:

Ik heb talloze andere ideeën die ik hoop te publiceren. Eerst nog een interview afmaken voor het hardcore punk fanzine Pipermus!

Kattengedichten

2010-02-17T14:25:00.003+01:00

Ik ben weer thuis. Moet mijn leven hier weer oppakken. Ga meer bijles geven (maar veel is het nog niet), een interview schrijven voor http://twitter.com/YoYntl, de afgelopen reis afronden, etcetera.

En ik wil meer schrijven. Geheel spontaan heb ik een nieuwe categorie gevonden, met een onuitputtelijke bron. Die twee harige vriendjes die mijn geld in de vorm van brokjes eten, dat even later stoicijns uitschijten, overal haren achterlaten, me 's nachts in de tenen bijten, me kwijlend beknuffelen als zíj dat willen.... Kattengedichten. U, trouwe danwel kritische lezer, mag het zeggen: cheesy of wel aardig? Staat mij een gloorrijke toekomst te wachten als Kattendichteres des Vaderlands? (Ik schrijf ze op twitter, dus lang zijn ze niet)

1
opdringerig ben je/je duwt je lichaampje aan het mijne/een spits nat mondje van genot/langzaam glijd je af/bovenop de paperassen

2
teder bemind door jou/een witte waas op mijn kleren/en een druppel speeksel op de mouw

3
kom op / de wereld ligt aan je witte pluizige voeten / al laten die een nat spoor / en blijft de deur gesloten

De laatste etappe

2010-02-14T17:13:00.003+01:00

Zondagmiddag in Berlijn. Morgen vlieg ik naar het zuiden. Ik heb er weer zin in.

Omringd door mensen is er het niet geheel paradoxale gevoel van wringende eenzaamheid in de buik. Bijna schril steken de sociale clichés tegen elkaar af. Mensen verstoppen zich hier achter het weer, drukte, en je voelt je in de steek gelaten zo gauw je iemand ontmoet. Bij toevallige ontmoetingen wordt er zoals gewoonlijk weggekeken. Eindig, verder gaand. Net als ikzelf; ik heb me een avond en een dag in de grote hippe stad gegund waar massa's heenvliegen om er lol te hebben. Ik sluit me op in cafés en verschuil me achter vermoeidheid. Te lang door besneeuwde straten geploegd, te veel oplettendheid gebruikt, kou geleden, moeilijke dingen gezien. Genoeg gelezen, de buik volgegeten met taart en aardappelen, tentoonstellingen bezocht, landschappen aan me voorbij zien trekken, gesprekken met tieners gevoerd.

Lekker naar huis.

Warum?

2010-02-06T22:13:00.002+01:00

De afgelopen twee dagen dwaalde ik door München en dat was best leuk. Het is Duitsland dus alles komt me heel bekend voor maar het is niet Berlijn dus alles is nieuw en anders. Er rijden dikke auto's, er lopen (niet alleen oude) mensen in traditionele kleding rond, de Bräuhäuser zijn groot en luid en gezellig.
Toch moest ik me twee keer enorm opwinden. En dat komt me niet nieuw of vreemd voor, het is me zo vaak overkomen. Veel mensen in Duitsland (hopeloze generalisatie, so what?) hebben de gewoonte om andere mensen, die ze niet kennen, in de publieke ruimte dus, te vertellen dat ze iets fout doen, ook al schaadt dat foute niets of niemand. Opmerkingen die zacht worden gepreveld maar luid genoeg om door mijn hoofd te schallen. Twee telde ik er vandaag.
Nummer 1: bij het betreden van het Olympisch zwembad. Ik had wat haast en honger en dus ging de benenwagen snel. Een deur schoof open en er kwam een kind uit dat de deur voor mij openhield. "Danke", zei ik het kind. Het antwoordde: "das ist aber der Ausgang!", waarop ik mijn fout constateerde. De tweede, dubbele deur hield mij tegen en dus moest ik door de juiste deur naar binnen waarbij ik op de vader van het kind stuitte die me toeprevelde "ja, wer lésen kann.....!". Oja, want ik was een ongeletterde boer die zijn ogen in de smoezelige zak heeft zitten. Tuurlijk. Bedankt hoor, vader!
Nummer 2: bij het uitstappen uit de metro. Honger en haast aangevuld met haat voor de omringende massa. Het station binnengereden, het treintje stopt. Ik drúk een páár kéér venijnig op zo'n knop die niet echt een knop is maar die je alleen aan hoeft te raken. "Sie müssen nur einmal drücken", sist een oudje me toe. Fijn dat die oudjes ook met hun tijd meegaan.

De komende dagen met een groep tieners op stap. Garant voor nog zeker een paar onnodige achter-de-rug-toefluisteringen.

Dan nog dit: in het stijlvolle organische restaurant waar ik een lokale kaasplank at met een lokaal wijntje erbij (het Bräuhaus gisteren was vele malen leuker, helaas moet je je voor dergelijk lekker eten nog steeds aan vreselijkheden onderwerpen) nam een man plaats tegenover me. Hij zag er 'normaal' uit. Maar had EEN SALAMANDER MET GLITTERS OP ZIJN WANG GESCHILDERD. Ja, het mag carnaval wezen hier, maar deze heer was beyond carnaval. Hij vroeg ook nog of de kaas in de vitrine echt niet veganistisch was en at zijn gegrilde groenten met een heleboel, veel, onmengen, eh, Unmengen peper. Spice up your life in Munich.

Oja, zo was dat, reizen.

2010-02-05T08:54:00.000+01:00

Ik moest naar München en mocht kiezen: trein naar Rome-trein naar vliegveld-wachten op vliegveld-vliegtuig naar Karlsruhe-3 uur trein naar München of trein naar Rome-metro naar station-nachttrein. Ik koos voor het laatste: minder gesjouw met bagage, minder overstappen, niet overdag de hele dag onderweg zijn maar gerieflijk instappen en de volgende ochtend midden in München aankomen.

En daar lig ik dan, om half vijf 's ochtends. Het is heet in de slaapwagen. Mijn handen zijn klef en de deken die de trein heeft aangeboden ligt in een hoek te warm te zijn. Geslapen heb ik niet. Toen het licht nog aan was in het compartiment en ik nog een film lag te kijken was dat feit al meteen duidelijk: ik zou niet kunnen slapen. Oorzaak was de man die in Florence in het bovenbed aan de overkant ging liggen. Hij deed zijn schoenen uit en bood me tijdens de film de onverscholen onderkant van zijn grote, eeltige voeten. De man doet iets met film, zo concludeerde ik uit de boekjes over filmfestivals die hij las. De boekjes waren kort of niet boeiend genoeg en de man ging al snel horizontaal. Nog met zijn bril op en de voeten buiten de lakens stekend viel hij al snel in slaap. Dat hij hard snurken kon bewees hij ogenblikkelijk. Ook op zijn zij snurkte hij, en zijn mond was daarbij dicht. De film die ik aan het kijken was, de heel toepasselijke Darjeeling Limited, een treinfilm waarin niemand snurkt en er frisse drankjes geserveerd worden, kon ik al snel niet goed meer horen.

In Bologna stapten nog twee mensen in mijn compartiment. Een man en een vrouw. Ze gingen meteen liggen. De man sliep direct en was snurker van mindere klasse, maar compenseerde dat met mondlucht. De warmte in dit hokje, en daarmee de mondlucht, stijgt omhoog en raad eens wie daar ligt? De vrouw kan ook de slaap niet vatten: ik zie lichtjes van een mobiele telefoon blinken, hoor haar zuchten als filmman het erg bont maakt, hoor haar haar neus snuiten op een voor mij nieuwe manier.

Oordoppen had ik mee, evenals valeriaanpillen en mp3 speler. Niks mocht baten. Ik rijd langzaam Duitsland binnen in een donker hokje vol warme mensenlucht.

Wat een feest

2010-01-26T11:47:00.009+01:00

Sant Antonio was een soort eerste Christopher McCandless. Hij "gave away some of the family estate to his neighbors, sold the remaining property, donated the funds thus raised to the poor, placed his sister with a group of Christian virgins" (alle citaten van wikipedia). Hij wilde namelijk in de woestijn gaan wonen, want dichter bij die meneer daarboven kon je niet komen, zo redeneerde hij. De eerste heremiet, in z'n uppie in het zand. Desert Father vond hij wel een interessante naam voor zichzelf. Stel je dat echter niet te leuk voor. De duivel kwam natuurlijk ook langs met zijn trukendoos. "The devil fought St. Anthony by afflicting him with boredom, laziness, and the phantoms of women." Wat een rotduivel! Daarna besloot onze Anton maar in een stenen grafkist te gaan wonen, zodat de duivel niet met zijn takken aan hem kon komen. Aardige mensen schoven eten door een spleet naar binnen. Helaas, "when the devil perceived his ascetic life and his intense worship, he was envious and beat him mercilessly, leaving him unconscious". Ai. Gelukkig had Anton nog zijn aardige vrienden. "When his friends from the local village came to visit him and found him in this condition, they carried him to a church." Anton bleef zijn hele verdere leven nog verstopspelletjes spelen, die een beetje te saai zijn om na te vertellen. Je mag het zelf gaan nalezen op wikipedia.
Anton was een aardige snuiter die mensen hielp genezen van huidaandoeningen. Hij had daartoe de beschikking over een uiterst vernunftig middeltje: varkensvet. De bron van dat vet, een varken, hoefde niet op stal maar mocht vrij rondlopen in dorpen, mits hij een bel droeg.
Leuk verhaal, niet? Zo leuk, dat Sant Antonio eeuwen later nog steeds vereerd wordt. Of het nu is om zijn alleszins herkenbare worsteling met vrouwen en saaiheid, het leven in een betonnen doos of het rondlopen met een bellend varken? Dat laatste, vermoed ik.
In Collelongo (Abruzzo) wordt het Sant Antonio feest elk jaar in januari gevierd (16 en 17). De hele regio loopt uit om in de vrieskou liedjes te zingen voor ons aller Anton. En je krijgt gratis eten en wijn. Het eten bestaat uit maissoep die in een enorme pan staat te blubberen. Oude mensen scheppen dat in een bekertje. Is nog lekker ook. Je krijgt ook allerlei zoetigheden door oude mensen in je mondje gestopt, als betonnen spleet van Antonio. Iedereen staat in versierde kelders te vreten en het is best gezellig en lekker. En de wijn is helaas koud dus klok je die maar snel achterover met alle gevolgen van dien. Liedjes ga je er van zingen. Het was oprecht leuk.

Ook booskijkende alto's met blauw haar houden van een gratis feestje.

Muziek voor Anton die goedkeurend knikt en de soep op het vuur.

Dit is een remix van Padre Pio (een minder harde baas: "Hij kon streng tekeer gaan tegen gelovigen die in de biecht zonden trachtten goed te praten en ook tegen vrouwen die in minirokjes of mannenkleding (broeken) de kerk betraden. Door kinderen raakte hij altijd vertederd." Wel ontzettend vereerd in Italië, je ziet die kikkerogen overal) en Sant Antonio.

Nederlands interieur

2010-01-13T16:18:00.007+01:00

Als je ver woont, komt dit heel dichtbij.

Een knaagdier in een kooi en een kat in een doos in de vensterbank. Neplederen zwarte meubels die in een poging tot comfort voorzien zijn van kussentjes met verweerde overtrekken uit van die stugge stoffige stof. Een tafel bij het raam wordt gebruikt om spullen op te zetten, niet om aan te zitten. Hij biedt plaats aan en slordige plant, een verstikkend bosje rozen, een kleurige vlinder.

Op de helft van de zetel zit een vrouw, toegewend naar iets dat buiten de foto valt. Ik schat de TV. Gehuld in een te grote spierwitte fleecetrui en andere makkelijke kleding ('huispak' in de gruwelijke omgangsspraak) eet ze een boterhammetje met chocopasta. Bruin, want dat is gezond. Ontbijt of lunch? Een reclamefoldertje op schoot, de hand slaat de blaadjes om terwijl de ogen elders op zijn gericht.

Terwijl de zon het laminaat doet glanzen gluurt een ondeugend speelgoedpaard vanachter de bank en de zetel (die een innig samengeschoven geheel zijn gaan vormen) met een duistere blik de wereld in. Hij vermoedde al dat dit tafereel het zonder een spoortje van ironie tot Facebook ging schoppen.

(Foto dus van Facebook -niet de mijne- ontvreemd)

Edit: Hier volgde dus een foto van het tafereel. Ik werd teruggefloten door iemand die meende dat ik de foto (van een bekende) niet kon plaatsen. Wilde niemand kwetsen met iets onbelangrijks en dus is de foto weg. Als mijn computer Photoshop zou trekken zou ik het gezicht hebben bewerkt, maar de techniek is tegen mij. Ik schreef in de mail aan mijn vriendin:

"ik snap dat je het verkeerd kunt begrijpen, de bedoeling.
het ging me echt om het tafereeltje. dat je zo'n foto van jezelf op facebook plaatst. niet dat het tafereeltje belachelijk is, hoor. maar gewoon, iemand die iets ontzettend dagelijks doet, iets dat andere mensen niet op facebook zouden plaatsen. mensen plaatsen er foto's van hoe mooi ze zijn, coole dingen die ze deden. niet hoe ze half op de bank een broodje eten en een foldertje doorbladeren in het beetje troeperige huis (wie zonder zonden is....haha!). daarbij heb ik geen moment stomme dingen over haar zelf gedacht. ik wilde beschrijven dat het tafereeltje zo herkenbaar is, dat ik alle dingen die er getoond worden 'begrijp'. dat heb ik alleen in nederland, en dat vind ik zo fascinerend.
die kooi op de grond, die treurige plant, de tuinstoelen. ik heb het allemaal zo vaak gezien in nederland dat ik het meteen 'doorzie', het is ver weg en toch vertrouwd. in een nieuw land moet je dingen leren plaatsen. wat voorwerpen of kleding over mensen zeggen ."

Debuut

2010-01-09T17:20:00.003+01:00

Een week. De eerste week van het jaar. Een winterweek. Veel binnen gezeten, net als de rest van Europa. De sneeuwweek. Het komt m'n neus uit, en nu is het ook hier aangekomen. Het pleintje hield op met kletteren en smolt de zachtheid die erop neerdaalde. (Is er iets teleurstellender dan sneeuw die niet blijft liggen?) De wolken waarin de sneeuw kwam bedekken de bergen en geven mij iets van die Hollandse tweedimensionaliteit terug. Oh, een vlaag van nostalgie welt daarbij in mij op. Kijken tot je niet verder kunt zien. Een kennelijke metafoor voor het land. Ik mag die bergen wel, hoor. Kijk uit het raam terwijl ik tik en voel die wildernis. Ik weet wat er rondloopt, daarginds, en dat denkend maakt korte metten met die andere vlaag en maakt me sterk in het hier en nu.

'Wolf', het woord dat anderen niet meer van mij konden verdragen en 'sneeuw' het woord dat ik graag naar volgend jaar zou willen verbannen, als het weer spannend is.
Nog maar eens die wolven van stal halen dan. Ik moest ervoor bijlezen, stilzitten, de bergen inturen, me vermanen, vermannen, inhouden, verbijten.
Maandag belde National Geographic Italië. Woensdag moest ik een artikel af hebben.
Die stress van een heuse deadline, ik vind het prachtig. En maakte nog maar eens kennis met het verloop tot die deadline in mijn hoofd. Eerst: hoofd volproppen met informatie. Zuigen, zuigen, lezen, lezen. Alsmaar meer, teveel, onnodig. Dan: wachten. Komt het nog? Ik probeer het gewoon. Tik wat onsamenhangende onzin en schiet in de stress. Denk aan potentiële lezers, hoor andermans verwachtingen, mag het niet verkloten. Maar het lukt even niet, schrijven. Wanneer dan? Ik pak er nog een boek bij en duik het bed in. Vertrouw mezelf een maar beetje.
En: jahoor. Aan de ontbijttafel schieten de zinnen op het koffiebevlekte blaadje. Snel, opschrijven, ik volg mezelf niet meer! En de dag die voor me uitgestrekt ligt is er om die vodjes mooi bij elkaar te brengen. Aan het einde van de dag ben ik tevreden. Een waar artikel, een kop, een staart, eigen gedachten, korte citaten uit interviews, interessante feiten. Het wordt vertaald en gaat de e-mail in. Bier en pizza buitenshuis en glunderend.

Ach, het is voor het eerst, hè. En het is geen blog. Dus, wat gebeurt er? Een licht geraakte eindredactrice noemt het 'onzin'. Eigen gedachten mogen niet. (Ik volgde slechts het voorbeeld van de 'grote' NGM, wist ik veel. Niemand had mij ook maar iets verteld.) Al het moois wordt geschrapt en ik pleng een traan. Het verminkte artikel moet door mij bewerkt. Ik sputter, ik spartel, maar het moet toch. Nu belanden we in de categorie 'werk'. Voor de centjes. De volgende dag wordt het goedgekeurd. Geen spatje van mezelf vind ik terug. Wat citaten aan elkaar schrijven en met feiten opleuken, kan niet iedereen dat?

Zeuren mag ik niet van mezelf. Het is zo. Wil ik verdienen met schrijven, moet ik doen wat anderen willen. En hoop dat ik wat aanwijzingen krijg, volgende keer. Hopen mag ik wel. Dat ergens plaats is voor moois. Dat ik ergens zelf nog iets kan lezen waarvan ik leer. Dat een 'te moeilijk woord' niet wordt geschrapt maar wordt aangegrepen als kans om iets nieuws te leren. Dat foto's ook mooi kunnen zijn als het subject onscherp is, of door mist verhuld.

Het artikel wordt in februari geplaatst.

Decemberdagen

2009-12-29T21:27:00.009+01:00

In het lome niemandsland tussen het opgloeien voor en tijdens Kerstmis en de keiharde Rutsch in het nieuwe jaar dat leeg voor me ligt uitgestrekt, tussen overdadig gevulde tafels en lege koelkasten, tussen pakjes kopen, uitpakken en ze aan de kant schuiven, komt er lamheid opzetten. Even niet meer leuk hoeven doen en nog niet de kracht hoeven te ballen voor het nieuwe jaar. Alle weerstand even weg.

Dus zit ik vanavond weer voor het haardvuur na een diner van gekookt ei, wat hompen brood en een halve sinaasappel. Terwijl ik eigenlijk was uitgenodigd door vrienden een dorp verderop, waar de goede wijn altijd rijkelijk vloeit en er bijzonder eten op tafel komt. Maar ik weigerde; niet vriendelijk, want ik kon niet zo goed besluiten. Aannemen of afslaan? Wordt het leuk of niet? Ik was een beetje etentjesmoe. En er komt tegenwoordig een hindernis bovendrijven.
Ik weet niet of je, schaarse lezer van deze blog, hebt wat zo sjiek "buitenlandervaring" heet. Mensen scheppen erover op. Het zou verrijken, horizonverbreden, je CV pimpen. Goed en wel, maar ik kamp eventjes met de negatieve kanten ervan. Ik 'doe' het nu voor de tweede keer, me inleven in een nieuwe cultuur en taal en sociale omgang en al dergelijke zaken. De eerste keer fris, expres naief, liet ik het op me af komen. De taal ging aardig na een tijdje en als kroon op deze verrijking kwam de relativerende opmerking van een vreemde: "je spreekt wel goed Nederlands voor een Duitse". Hop, weg daar, biezen gepakt, nieuw land.
Deze keer wist ik het allemaal. Dat ik ontzettend verlegen ben met het leren van een nieuwe taal (waarom heb ik nog steeds niet doorgrond, taalgevoel heb ik heus wel). Dat het járen duurt voor je dingen in overzichtelijke categorieen hebt ondergebracht (loop maar eens een boekwinkel in in het buitenland: wat zijn de goede uitgevers? Welke auteurs worden de hemel ingeprezen maar zijn eigenlijk beschamend slecht? Wat behoort tot het canon? Wat is slechts een eendagsvlieg?) en een eigen infrastructuur hebt opgebouwd (Waar koop je onderbroeken? Hoe kom je van A naar B als je misschien C ook nog wilt aandoen?). Dat het erg lang duurt voor je de media hebt doorgrond (Wat zijn de namen die je moet kennen? Wie is toch die meneer X die telkens weer wordt genoemd? Wie heeft er een respectabele staat van dienst en wie is een schurk?). Dat die rare zinnen die je vrienden soms uitslaan eigenlijk citaten uit films zijn waarmee zij zijn opgegroeid maar jij niet en je een stom figuur slaat als je er op letterlijke wijze op reageert.

Niet makkelijk, hoor, een weg in de wirwar vinden, te moeten leren, categoriseren, onderbrengen, om iets van je omgeving te snappen. En dus geef ik het soms maar op, op deze slappe dagen. Die etentjes, het is allemaal gezellig, en mensen vinden me aardig, maar ik verveel mezelf dood. Mezélf, niet anderen. Koningin van de small talk was ik al nooit - ik observeer liever. Sociale vlinder, nou nee. Ik doe mijn best en het gaat best aardig, in het Nederlands, Engels en ook Duits. Maar etentjes in het Italiaans nekken me.

Italianen houden van etentjes, ze houden ervan nieuwe mensen te betrekken bij hun etentjes en ze houden van zo veel mogelijk monden rond de tafel. Dat betekent dus: als nieuw persoon word je graag uitgenodigd, en des te meer omdat ik mijn naam als dessert-maker intussen heb gemaakt. (Ook trouwens nog nadat ik zelfgemaakte taaitaai had meegebracht. Het brak bijkans tanden, maar de complimenten waren niet van de lucht.) Die monden staan nooit stil, lijkt het. Er zijn altijd meerdere gesprekken aan de gang, van de hak op de tak en met veel onderbrekingen gaat het van gesprek A naar gesprek B en C er nog even tussendoor, dit alles gelardeerd met mondvulling. Met volle mond praten vinden ze echt niet erg. En tussen al die bewegende monden beweegt de mijne alleen om er happen heerlijks in te doen. De oren doen het werk. Proberen uit de kakofonie een hopeloos geheel te maken. Willen gesprekken volgen die geen lijn volgen. Raken de draad kwijt als over de betekenis van een enkel woord wordt nagedacht. En dan nog die wijn, die over alles een lekker ontspannen sausje gooit waardoor de hersenen in ruststand gaan en de gesprekken wat gezoem worden. Dan leun ik achterover en kijk een beetje toe.
Ik doe af en toe wel verlegen pogingen tot gestamel, maar ik kom nooit snel genoeg op gang en voel een zekere meewarigheid in de ogen die me ineens állemaal aankijken. Om zich na drie woordjes van mijn kant weer op de overige gesprekspartners te richten. Niet kwaad bedoeld, hoor. Laatst probeerde ik me in een discussie te mengen. Discussies zijn echt de vijand van de taalverwerver. Je hebt een onderbouwde mening over iets maar mag die met vijf woorden gaan uitleggen. Kan het nog frustrerender? (Ik was ook heel blij toen ik in Duitsland notabene mijn brood ging verdienen met discussieren.)
Ik leun dus achterover en laat de wijn zijn werk doen. Knabbel nog wat aan mijn dessert. Wieg een beetje heen en weer. En dan komt de verveling. En de vragen. Ja, ik kan lief lachen en geinteresseerd kijken, maar wat zouden mensen van me denken als ik eens echt mijn bakkes opentrek en mijn mening geef? Of een monoloog te berde breng die heel saai gevonden wordt?

Ik heb even genoeg geleund voorlopig. Weet dat dit alleen maar gezeur is en ík degene ben die het beter kan maken, door drempels te nemen en lef te hebben. Maar in deze suffe dagen even niet. Te veel gesprekken, teveel wijn, teveel lekkers. Dus zit ik thuis en schrijf met mijn eigen taal, waarin ik alles kan zeggen wat ik wil, deze blog. Lekker, schrijven.

Werd trouwens geheel onverwacht verblijd met dit kerstcadeau. Gaat vast helpen.

Te veel en te weinig

2009-12-11T13:40:00.002+01:00

Het is een dag waarop ik maar wat rondsurf, sollicitaties schrijf, ideeen bedenk en in het algemeen wacht op antwoorden en aanmoedigingen die nogal schaars zijn. Heb gisteren een stuk fictie geschreven - mijn eerste - en ben in mijn nopjes, tevreden, er vol van, kan ik het? (Antwoorden blijven dus nog even uit.)

Op deze dag belt mijn vader. "Je moet je specialiseren", zegt hij. Geloof ik, maar waarin? Voorlopig hanteer ik nog maar even de strategie van de vele pijlen, ook omdat ik dat zelf leuker vind. Ideeen genoeg, en daar begint het, vind ik zelf. "Misschien moet je over Rome schrijven, niet over Abruzzo." Hm. Misschien woon ik niet in Rome en misschien vind ik de dingen die in Abruzzo gebeuren wel interessanter op dit moment. Bovendien word ik een beetje ziek van het gedweep met Rome. Die stad schijnt schrijvers aan te zetten tot dwepen, zwelgen, oude dingen telkens weer van stal halen. Ik moet nog even mijn weg vinden om dat obstakel te kunnen omzeilen. Rome is vast ergens ook jong en doet nieuwe dingen, en ik ben hard op weg om die te ontdekken (over de recente boekenbeurs laat ik me heel binnenkort uit), maar het valt niet mee bovenop gebeurtenissen te zitten als je niet vaak in een stad bent. In de toekomst plan ik meer, en langere bezoeken. Ben laatst weer door Pigneto gestruind en dát bevalt me. Een stuk stad met een meer twintigste eeuwse geschiedenis (google Pigneto en Pasolini), en jonge mensen die erin leven.
"Misschien moet je over kunst gaan schrijven", zegt mijn vader, bekend beeldhouwer. "Je kunt over mijn werk schrijven. Het filosofisch interpreteren." KUNST? Interpreteren? Filosofisch? Wie had het over specialisatie? Ik schreef ooit eens over kunst, galeriebezoek, dit was het resultaat.
Het enige dat er in mijn leven als kunst speelt is: mijn vader is kunstenaar (dit klinkt nog steeds gek na opgegroeid te zijn met een vader die dat lange tijd niet was). Ik heb vijf jaar in Berlijn gewoond waar je om kunst niet heen komt. Die stad leeft ervan en vernissages zijn er een must omdat je je vrienden toch wilt steunen. Een enkel museumbezoek in Rome.
Wat ik ervan denk, van kunst, is nogal rudimentair op dit moment. Eerste mening: ik hou van realisme. Harde foto's, schrijnende video's, goede portretten, dieren in hun eigen omgeving. Met abstractie kan ik niet echt uit de voeten. Tweede, daarop aansluitende mening: ik ben allergisch voor performance art. Heel mijn leven word ik al ietwat triest van toneel, theater, clowns, overdreven acteren. Moeilijk uit te leggen. Performance art heeft mij van triestheid in gruwen gedreven. Krampachtig grenzen opzoeken. Met blauwe yoghurt besmeerd over galerievloeren kruipen, of, de allerlaatste schokkende mode, onder het uiten van Grote Woorden of Moeilijke Muziek jezelf of een ander laten bloeden, toetakelen, met nietjes lichaamsdelen aan elkaar sluiten, het liefst ook nog in bijzijn van je tweejarige zoon. Nee. Nee. Nee. Buiten is het ook mooi en gebeuren er ook spannende dingen, zoals de reactie van buren op galerie-openingen. Kunst van jonge spannende kunstenaars (niet ironisch bedoeld) en performance art schijnen tegenwoordig niet zonder elkaar te kunnen.

Dit bedoel ik. Met dank aan Luisa Lapupazza, en no hard feelings ;)

Dát is hoe ik het ervaar. Hekel aan krampachtigheid, dilettantisme, gewilde gewaagdheid, overdrevenheid, dwepen, zwelgen, jezelf te serieus nemen. Soms ook verwonderd en verrast, daar niet van.

Filosofisch interpreteren van kunst? Moet je dat kunnen als je een studie politieke en sociale filosofie hebt afgerond? Als je nog nooit met esthetiek in de klassieke zin in aanraking bent gekomen om vanzelfsprekende redenen? Als je wel eens een verhaaltje uit je pen schudt waaruit blijkt dat je over dingen na kan denken of ze in een interessant kader kan plaatsen in redelijke bewoordingen? Als je nog aan elke aanmoediging van buitenaf krampachtig vasthoudt en er dagen verguld mee bent? Dan lijkt die opgave iets te gewild, iets te krampachtig. Ik ga me er mee bezig houden. Het lijkt me ook wel wat om als absolute dilettant mijn krampachtige dwepende zwelgende woorden in een kunsttijdschrift te publiceren. Als luis in de pels. En nu mijn vader even terugbellen.

Dieren in hokjes

2009-12-02T15:57:00.005+01:00

Taxonomie, de wetenschap van het indelen. Linneaus was er nogal bedreven in, maar ik moet zeggen dat ik er deze dagen ook een handje van begin te krijgen. De eerste nieuwe categorie waarmee mijn brein op een goede dag in het bos op de proppen kwam (bij het fotograferen van deze muis en deze hazelmuis), maar die al decennialang stilletjes op de loer lag (ijkpunt: een dierenartsvinger met daaraan een bungelende hamster) was de categorie van de Nerveuze Kleine Zoogdieren. Die willen niet stilzitten en maken me licht kriebelig. Vaak zijn het kleine knaagdieren (muizen, hamsters) maar ook van die kleine hondjes met trekkende pootjes doen een gooi naar dit hokje.

De mooiste categorie, waar ik onlangs op stuitte, en die maar één lid heeft, is die van het Minzieke Wonderdier. De kat. Dankuwel, Midas Dekkers (ik stuitte erop in zijn boek De Vergankelijkheid).

Er zijn de Boerderijdieren. Die komen meestal in een set in kinderhandjes terecht, en de afzonderlijke leden van deze categorie worden vaak maar raar bekeken: 'waar zijn de anderen'? De koe, het paard, het varken en de kip, een onafscheidelijk kwartet. Een heel ander gevoel krijgen we bij de Verguisden. Die stoppen we het liefst weg maar raken er aan de andere kant niet over uitgepraat, creeeren mythe na mythe en verspreiden onware schokkende informatie. De wolf, de rat, de spin, allemaal moeten zij dit lot ondergaan, terwijl ze heus geen kwaad in de zin hebben. Ze doen nou eenmaal wat in hun aard zit en werden met hun vervaarlijke tanden, harige poten en kale staart geboren (of kropen ermee uit het ei natuurlijk). Nauw verwant zijn de Onverwachte Opduikers. Die mogen we ook niet zo graag. Een schorpioen op de muur, een mug in de nacht, een vos in een donker straatje, een hond op een landweggetje. Schrikken ervan doen we op z'n minst.
De Neutrale Dieren - we weten er niet veel over, ze laten ons met rust en andersom, die dieren leiden hun leventje zonder uitstervingsbedreiging, uitbuiting, jacht of liefde. Ik kom niet zo snel op een voorbeeld...Ach, belangrijker zijn de Uitermate Geliefde Dieren. Met de subcategorieen A. om te knuffelen B. om te eten C. om anderszins uit te buiten (truukjesdieren, rijdieren, vachtdieren). Aan deze dieren denken we het liefst.
Allemaal echter eindigen ze onherroepelijk in de allerbreedste categorie: de Dode Dieren. Met tranen begeleid naar de laatste rustplaats, juichend op het bord ontvangen, stilletjes langs de weg rottend, anoniem in het bos opgevreten wordend.

De Dode Dieren, ik denk er de laatste tijd veel over na. En vooral over dat inmiddels beroemde paard, dat nu geen paard meer genoemd kan worden eigenlijk, omdat vele magen het compleet verteerd hebben. En daar lag nu juist het probleem.
Het was onbekend hoe dat paard aan zijn einde was gekomen. Dood was het toen we het aantroffen, met een gat in de buik, een hap uit de kont, een versnaperd oog en bloed uit de mond. Geen duidelijke sporen van de doodsoorzaak. Wij toen te verbouwereerd door de wolf om er een foto van te maken.
Zodoende werd er pas de volgende dag, nadat talloze dieren zich tegoed hadden gedaan aan het verse vlees, fotografisch vastgelegd hoe dat beest er dood, dooier, doodst lag te wezen. Hier ben ik. (Sorry, waarschuwing: het is nogal ranzig, en ja, ik zie er bedenkelijk uit, maar het was koud...)

Wat later kwam de vraag maar al te zeer op: hoe kwam dat vermaledijde beest aan zijn end? Officiele instanties (het Nationale Park) waren ingeschakeld, en die wilden dat graag weten. Fotografisch materiaal werd opgestuurd en beoordeeld. Iets duidelijker werd, dat er waarschijnlijk ook een beer bij was geweest (te herkennen aan teruggeslagen huid van het karkas). De belangrijke vraag die in de lucht hing was echter: was het paard vergiftigd? Dat gebeurt namelijk nogal eens hier in de regio, en dát zou de dood van vele andere dieren betekenen. Niet alleen die ervan gegeten hebben, maar ook die weer van hén eten. Beren, wolven, vossen, vogels, muizen, verzin het maar. Geen antwoord op die vraag dus, de tijd heeft het ons geleerd. Er zijn geen andere gestorven dieren gevonden.

Om ook nog maar even op die wolf terug te komen (ik zou hem bijna heel melig stokwolfje gaan noemen): hoe moeilijk het is om zo'n beest te zien te krijgen toont onderstaande filmpje (ook ranzig). Drie maanden lang werden er dode schapen geregeld, voor hutjes gelegd, 's nachts hoopvol begluurd. Alles zonder vruchten af te werpen. Wolven schijnen hun omgeving bijzonder goed te kennen en te weten dat een bepaalde auto bij de herder hoort die elke dag zijn routine afwerkt. Komt er een andere auto met meer mensen, en ligt er ineens een schaap klaar, dan neemt hij de benen. En schaart zichzelf daarmee onder de Aanwezige, Maar Onzichtbare dieren. Daarvan zijn er heel veel en dat is maar goed ook.

De video dus. Ook ranzig, maar het internet heeft ons allen daarin toch wel gehard. Een dood schaap werd naar een hutje gesleept om er dus níet te worden opgepeuzeld door wolven. (Wel, niet door mensenogen gezien, eigenlijk.) De barre tocht van het schaap (hoor je de ribben tegen de stenen slaan?) deed mij ogenblikkelijk aan Cormac McCarthy's indrukwekkende, prachtige, keeldichtknijpende, geniale boek The Road denken (LEES HET!). Die leegte, de dood, hoop op iets goeds. En aldus.

Dood paard op het toneel

2009-11-17T09:55:00.007+01:00

Op weg naar het paardenlijk kunnen we niet vermoeden dat er een explosie van wildernis op ons wacht die ons met snel kloppende harten, tranen in de ogen en kriebels in de buik gaat achterlaten.
De auto schudt me zachtjes wakker, het is tenslotte nog vroeg en donker, en dromen doe ik niet meer. Verwachtingsvol realistisch, zo zou je mijn gemoed kunnen omschrijven. Wat kan er tenslotte gebeuren in een vrijwel verlaten gebied, waar een brok vers vlees ligt dat niet wil wegrotten maar verzwolgen wil worden door hongerige kaken en snavels, en waar ik geen twaalf uur ervoor Mijn Eerste Wolf-waarneming deed? Meestal niets, zo gaat de ervaring, die het 'maar misschien toch wel' van de verwachting overschaduwt, maar niet genoeg om op de tenen naar betreffende plek te sluipen waar het allemaal zou kunnen gaan gebeuren.

Ik vlij me in het natte gras op de helling die uitzicht biedt op het paard. Mag vanaf nu niet meer groots bewegen. Er is al wat meer licht aan de hemel, maar de vallei wordt door mist gedomineerd die het paard verhult.
De eerste waarneembare gestalte zit hoog op de helling tegenover me die helder tegen de hemel afsteekt. Het is een steenarend, een enorm silhouet met een volle buik. Kraaien en raven scheren over de arend heen. Terwijl ik de vogel bestudeer die ik nooit eerder zo dichtbij had gezien, voel ik een grote aanwezigheid op me afkomen. Horen doe ik het ook, en tenslotte kan ik zien wat er zo dreigend in de mist schuilging: een kudde koeien. Ze grazen onder me, rechts van me, achter me, en ik, op de heuvel gezeten, voel me zo klein als ik ben voor een koe. (Voor koeien ben ik met recht een beetje bang, ze kunnen op je af stormen en je hard schoppen of verpletteren.)
Gelukkig komen daar de volgende spelers in dit schouwspel door de lucht glijden. Vale gieren, en het zijn er veel. Eerst hangen ze aan hun enorme vleugels hoog in de lucht, waarbij alleen hun kop heen en weer gaat om met hun uitstékende ogen te kunnen bekijken wat er beneden gaande is. Dan worden de cirkels steeds kleiner en uiteindelijk landen ze op de helling tegenover me.
Eén koe komt te dichtbij en snuift. Dit is eng, maar ik mag niet opstaan om haar weg te jagen, omdat al het andere momenteel zo spannend is. Dan zwiep ik maar een beetje met mijn armen. De koe houdt het voor gezien en graast op een afstandje verder.
Het toneel en de spelers zijn opgesteld. De kudde koeien beweegt zich in een halve cirkel steeds dichter naar het paard toe (dat immers op hun doorgangsweg ligt). De gieren landen één voor één op de helling. Het paard is nu half omringd door zo'n zestig dieren, waarvan de helft rustig graast, de andere helft hongerig zijn blik op het paard richt. Ik bevind me nu buiten die kring en voel me gerechtvaardigd buitengesloten. Die dieren zijn gelukkig niet in mij geinteresseerd, maar doen wat ze elke dag doen. Eten zoeken, eten.
Lang tijd om deze wonderlijke situatie te overpeinzen heb ik niet. Er is een reden voor de omsingeling van het paard. Een reden dat de koeien nu niet verder grazen en dat de gieren alleen maar ineengedoken kíjken naar het paard. Dat er zoveel dieren en twee mensen voelen dat er iets aan de hand is.
De mist trekt nu langzaam weg, als theatergordijnen inderdaad, en nu kan ik het paard zien. En iets groots, grijs dat er aan trekt. Een wolf. Een Wolf. DE WOLF!
Nutteloos bombastisch gezwelg in grote woorden en metaforen is absoluut fehl am Platz. Ik kijk nu naar een dood paard, een wolf, 30 tot 40 gieren, een kudde koeien en een heleboel kraaien, raven en eksters. Die optelsom. Dit alles. Het is prachtig en ik weet dat mijn waarneming nu uiterst kwetsbaar is. Hoe lang blijft die wolf daar? Rent hij snel weg? Was dit het? Deze onzekerheden zuigen de eigen ogen waarmee ik alles aanschouw de verrekijker in.
Het is nog niet afgelopen. De wolf trekt aan het paard, zijn kaken scheuren stukken vlees van het kadaver, zijn kracht laat de paardenbenen schokken. Ik kan de wolf ook horen: zijn klappende, malende kaken. Het scheurende vlees. De wolf snuift van inspanning, schrokt de stukken vlees en gromt naar de gieren.
De koeien zijn intussen telkens een stukje dichterbij gekomen en tonen zich niet al te bang. Twee koeien stellen zich achter de wolf op en kijken met hun domme koeienogen op twee meter afstand naar de wolf en de andere koeien, wachtend tot het voorbij is en ze weer gewoon verder kunnen grazen zonder dat er een voor hen levensgevaarlijk dier in de weg staat.
De wolf draaft een paar keer om het paard heen. Zijn staart tussen de benen als hij de gieren nadert, op een afstandje van ze draait de staart dan weer een ontspannen rondje. Hij loopt een stukje over de weg en dan de helling hoog. Buigt zijn kop een paar keer in het gras om zijn snuit te poetsen. Kijkt een paar seconden uit over de vallei en likt met zijn tong nog wat bloed van de snuit. De gieren zijn nu als mallen op het paard gedoken en willen ervan eten. De wolf rent op ze af en ze fladder-lopen met hun onhandig grote vleugels snel weg. Weer loopt de wolf een stukje de weg op en dan een stukje naar boven. Maar nu onze kant op. Hij draaft op zijn dooie gemakje naar ons toe. Ik laat de verrekijker zakken en zie zijn dikke vacht in de wind wapperen. De karakteristieke snuit. De felle oranje ogen. De zwarte streep op zijn voorpoten. Op vijftig meter van mij vandaan drentelt een wolf en hem schijnt de aanwezigheid van twee mensen niet bijzonder te storen. Kijkt een paar keer onze kant op.

En verdwijnt dan in de mist. De wolf, die uit de mist tevoorschijn kwam er en weer in verdwijnt.

Epiloog: De gieren doken uiteraard op het paard zodra de wolf zijn hielen had gelicht. Er hing weer zware mist en het glimmende ochtendlicht maakte plaats voor een dreigende duisternis, passend bij deze scène. Talloze enorme aaseters die vochten om een stukje vlees. Brokken vlees die in het rond vlogen, vechtende vleugels, kale bebloede koppen. De gieren aten een goed half uur van het paard en waren toen zo volgevreten dat ze niet meer konden vliegen maar huppend de helling opklommen om boven de mist hun vleugels breed uitgespreid te laten drogen in de zon. Van de wolf geen (door mensen waarneembaar...) spoor meer, ook niet dezelfde avond en de volgende morgen. Wel vossen, de adelaar, en talloze kleinere vleesetende vogels. Het paard, vermoedelijk zaterdag of zondag gestorven, was dinsdagochtend op de botten na (die eten alleen lammergieren, die niet in Abruzzo leven maar er zullen worden geherintroduceerd) totaal verslonden.

Er zijn ook foto's gemaakt. Ze zijn heel mooi, bijzonder, maar helaas nog niet beschikbaar...

Een wolf keek naar mij

2009-11-16T17:17:00.006+01:00

Uitgebuikt na de zondagse lunch besloten we, heel zondags, nog even naar buiten te gaan. Nog anderhalf uur zonlicht restten ons en de bestemming was nog onbekend. Een stadje om wat te gaan drinken? Wat langer in de auto naar een afgelegen vallei? Wat korter in de auto maar een stevige wandeling? Eenmaal in de auto wordt voor een gebied gekozen dat niet ver van huis is en verscholen ligt achter een lelijk windmolenpark en electriciteitsmasten. Niemandsland.
Niemandsland voor mensen. 'Dit is een goed gebied voor wolven. Zou leuk zijn een wolf tegen te komen. Al is het maar een halve, ' schamperden we. Wolven vind je tegenwoordig door heel Abruzzo in groten getale maar ze te zien krijgen is niet eenvoudig. De beesten beschikken over zulke vernunftige waarnemingsorganen en schutkleuren dat ze je weliswaar het gevoel van hun aanwezigheid gunnen, als mistwolkjes door het landschap trekkend, maar slechts zelden een empirische constatering daarvan.
Vanuit de schommelende auto vergapen we ons aan het landschap, verrassend mooi. De asfaltweg wordt steen, de omgeving leeg, verlaten, open, wild. Er waait een venijnig koude wind, de hemel bereidt zich voor op een mooie zonsondergang. Stenen, gras, koeien, paarden.
De koeien drinken bij een poel. Een groepje paarden rent de helling naar beneden. 'Misschien zijn ze ergens bang voor.' 'Ach misschien hebben ze gewoon dorst of zin om te rennen.'
Een bocht verder ligt een bonk gestalte op de al wat schemerige weg. Een paard. Gewond, slapend? Nee, morsdood. Een flink paard, net naast het weggetje. Bloed uit zijn mond en een oog missend - kraaien. Een slinger darm strekt zich meterslang uit over het gras. Andere darmdelen puilen uit een gat in de buik. Zondagmiddag en we kijken naar een bloedend paard. Opgetogen roepen we: 'Daar komen wolven en andere dieren op af, een buitenkans!'. Alleen maar voor de vorm kijken we de helling hoog, misschien valt er wat te zien? Twee oren steken in het naderend duister boven een partij stenen uit, hoog op de helling. Een wolf. Een Wolf! Mijn eerste wolf-observatie!
Wij turen naar de wolf en de wolf kijkt naar ons. Hij verdwijnt na een tijdje achter de helling en opgetogen, blij, uitgelaten, laten we het dode paard achter. Tot morgenvroeg, paard.

(Sorry voor de slechte foto, het was de enige camera die we bij de hand hadden. Maar als je op de foto klikt zie je boven de stenen iets uitsteken: de wolf.)

Eigenaardigheden

2009-11-07T15:00:00.008+01:00

Vergelijkingsmateriaal. Dat hoopt zich momenteel op. Verhuizen van het ene naar het andere en dan nog een derde land betekent veel dingen achterlaten en vergeten maar ook verzamelen en onderbrengen in categorieën. Er heeft zich langzaamaan een categorie gevormd die ik 'eigenaardigheden' noem. Dingen die je niet netjes verzameld in stedengidsen leest (wat ik eigenlijk toch al niet doe) en die iedereen die gewend is op een bepaalde plek te wonen voor lief neemt.

De verschillende methoden om de deur van een appartementencomplex te (laten) openen en brieven aan te laten komen.
In Parijs wordt je cijfergeheugen op de proef gesteld. Daar kun je alleen de deur open doen door een code in te typen. Er zijn geen deurbellen met namen aan de deur, zodat je niet even kunt aanbellen en kunt vragen of je vriend/vriendin meegaat een bier drinken. Hoe deden mensen dat vóór de mobiele telefoon? Middeleeuws omhoogschreeuwen?
Berlijn heeft gerieflijk de namen aan de deur, maar je moet daar weer weten in welk deel van het gebouw degene woont die je wilt bezoeken. Afkortingen als SF, VH, HH (Seitenflügel, Vorderhaus, Hinterhaus) moeten in je geheugen zitten, anders loop je 5 etages (en die zijn hoog in Berlijn met zijn hoge plafonds!) voor niets omdat je in de verkeerde vleugel van het gebouw was. Vrienden wonen er trouwens steevast op de vijfde etage en liften zijn er nauwelijks in Berlijn. Houdt je fit, en geeft je altijd een goede reden om naar buiten of op bezoek te gaan - anders ging je namelijk niet!
Berlijnse brievenbussen zijn wat moeilijker. Als niet de naam van de ontvanger precies op bus en envelop staan, wordt de post niet bezorgd. Appartementen zijn er niet in A-Z verdeeld. Het hele gebouw deelt één cijfer-nummercombinatie en daarom dient de naam als enige indicatie richting juiste bus. De postbode is onverbiddelijk.
Rome kent nog een portierssysteem en dus zit overdag een man (vaker dan vrouw) in een hokje, begroet je en geeft informatie over waar je moet zijn. De buitendeur staat wijd open en aanbellen hoeft dus niet. Probleem in Rome is het verlaten van het gebouw. Om de buitendeur te openen moet je een knopje vinden dat die deur opent, maar het lijkt wel of Romeinen er schik in hebben die knopjes te verbergen zodat je verloren door de gang dwaalt. Nog niet zo erg als in Praag trouwens, waar buitendeuren alleen met sleutels kunnen worden geopend en gasten hun bezoek altijd persoonlijk moeten komen afhalen en ook weer naar de deur moeten brengen bij vertrek. Lastige situatie als gastgever ligt te slapen, de sleutels onvindbaar zijn en het buitenleven lonkt. In ruil daarvoor zijn er weer overal liften.

Openbaar vervoer
In Berlijn kun je op de BVG website minuut-genau vinden hoe laat je bus/metro etc. vertrekt. En dat doen ze dan ook, eenmaal bij de halte aangekomen. Helaas wordt deze precisie betaald met, juist, precisie. Kom je aanhollen als de bus net de deuren aan het sluiten is, kom je er niet meer in. De buschauffeur antwoordt op smeekbeden met een bits hoofdschuddend 'nein' en kijkt daarna weg. De bus is er om op tijd gereden te worden, niet om passagiers mee te nemen. Stromende regen of haast maken een bus niets uit.
Kijk je voor de Romeinse vervoermiddelen op de ATAC site en voer je je reis van A naar B in, krijg je de route keurig netjes berekend. Hoe lang je erover doet weet echter niemand, ook niet de ATAC. Dienstregelingen bestaan in Rome niet. Je reis wordt in aantal haltes uitgedrukt. De tijd tussen die haltes varieert met verkeer, weer, smekende haastige natgeregende passagiers en dergelijke factoren. Kaartjes koop je niet bij de chauffeur. Die koop je meestal bij een tabaccaio. Na de lunch wordt het wat moeilijk met het bemachtigen van een kaartje. Winkels gesloten vestig je de hoop op het vinden van één van de schaarse kaartjesautomaten die in uitverkoren bussen zijn opgehangen. Daarvoor moet je de bus natuurlijk al betreden hebben en als de automaat afwezig is en je na een half uur op de bus wachten eindelijk in de bus zit, wat doe je dan? Uitstappen, naar een geopende kaartjesverkoopplek zoeken en weer een half uur wachten?

Ook Nederland heeft zijn eigenaardigheden, waar ik natuurlijk mee ben opgegroeid en die ik als referentiekader heb aangenomen. Sommige dingen zijn echter veranderd nadat ik in het buitenland ben gaan wonen. Zo kun je in Nederland geen losse postzegels kopen bij het postkantoor (elders weet ik eigenlijk niet...). Alleen boekjes. Als je er dus eens op bezoek bent en je een kaartje naar een vriend wilt sturen, doe je er beter aan je andere vrienden ook met een kaartje te verblijden. Anders word je opgescheept met postzegels die je natuurlijk nooit gebruikt buiten Nederland. En de volgende keer dat je er bent natuurlijk thuis in de la hebt laten liggen.

Dit schreef ik trouwens twee jaar geleden elders al over postzegels:
"Now I don't want to dig for comparisons between countries. Yet I have observed some things. You miss out on the smallest but annoying things when you emigrate. I just went to the post office to mail a letter to the university. I went there because I didn't have a stamp. The woman told me 'it's a normal stamp, 44 cents, do you have one at home?' Well, would I go to the office if I had? 'No, I'm here to buy one', I said, still in my role as friendly customer. 'Haha, one, that is not possible', she replied in her thick North-Holland accent. 'Eh, what?' 'We only sell them in books of 10'. 'But, but, I live in Germany so only really need this single stamp', I tried my 'exceptional circumstances' on her. But the nice thing about the Dutch society is, is that it is so egalitarian: hierarchical exceptions are not made and it's hard to impress people in a society which says 'Be normal, then you're crazy enough'. On the other hand, i also noticed I miss this. Living in Germany, where you have to call your co-workers 'Frau/Herr XXX' and use the formal Sie, no matter how long you have been working there (the worst feeling I get at Schlecker, where people greet each other with 'Tag-chen' and 'Hallöchen'). Always this formal distance made up for with stupid Verniedlichungen (at least the Dutch do this consequently!). No, here you call anywhere, or walk in any office building and people will use the informal 'jij' and call you by your first name soon."

Het zijn de kleine dingen die ervaring tot hun beste vrienden rekenen.

NB De afgebeelde voorwerpen zijn teasers voor een komend stukje.

Fotostory in weinig woorden

2009-11-01T18:06:00.008+01:00

Een spannende fotostory volgt, zoals beloofd.

Aangekomen in, nee, op Sicilie wachtten er ons de volgende situaties. Links een plaatje vanuit de bus met mobiele telefoon geschoten (als alle volgende foto's, overigens), die de professionele natuurfotograaf naast mij deed sidderen met het missed chance gevoel, want geen professionele uitrusting voorhanden. Bovendien trok het schouwspel met zo'n 100 km per uur aan ons voorbij. Het betrof een laaghangende regenboog die als een deken over het dorpje in de verte lag en het deed gloeien met alle kleuren van de regenboog, haha! De tweede situatie die we aantroffen deed ons wat triester stemmen. De "tentoonstelling" bleek zich nog in de bouwmarkt-fase te bevinden: in dozen, zonder ophangspullen.

Hier is De Artiest kundig aan het werk. We vervloekten de situatie maar prijsden onszelf gelukkig met de door de jaren heen vervorven DIY-punk-skills. De eerste foto toont ons aanvankelijke ophangsysteem, dubbelzijdig klittenband, dat later door zwaartekrachtwerking met visdraad en haakjes werd verbeterd. Daaronder ons ingenieuze meetsysteem om de foto's op gelijke hoogte en breedte op te hangen. Karton dus, in repen geknipt met een geleende schaar. Let in beide foto's op de artistieke details: een nonchalante sjaal om de nek, en een geleend oranje doekje over de schouder, beide met de intentie geen vingerafdrukken achter te laten (je weet immers maar nooit).

De volgende dag was een nieuwe dag en zag de tentoonstelling eruit als, ja, een tentoonstelling. De beurs was begonnen en genoemde tentoonstelling mocht worden bekeken. In theorie. In de praktijk keken wij vooral of de foto's niet naar beneden waren gedonderd, alle andere bezoekers waren vooral in technische snufjes en lillend damesvlees geinteresseerd. Oh, en er waren ook nog twee presentaties van het Ticha project. U ziet in de volgende foto de professionaliteit waarmee dat gepaard ging. Het elan van een verklede parkeergarage, talloze bezoekers en op stoelen getroond projectievlak en audioapparatuur.

Maar ach, we waren op Sicilie, en de tijd die we er buiten parkeergarages en transferbusjes verbrachten was prachtig. Een mooi uitzicht geregeld: vanuit de hotelkamer en vanaf het amphitheater. Catania verraste door redelijke authenticiteit en mooie gebouwen.

Taormina

2009-10-29T13:35:00.006+01:00

Een weekeinde op een eiland genaamd Sicilie. 'k Was er niet voor het eerst. Palermo liet me zulke goede granita's liet eten dat ik ze nadien, voor altijd verwend, nooit meer at. Ik dronk er koffie in een wijk waar oma's hun boontjes zaten te doppen en de geiten de restjes aten. Enorme tonijnen lagen er op marmer uitgestald en over de fruitmarkt zullen we het ook maar niet hebben. Linosa, een waarlijk klein eiland ten zuiden van het grote, deed me tien dagen lang Boudewijn Buch voelen. Bij wind geen boot en geen eten. Vreemde vogels waaraan mythen worden toegeschreven. De zee vervaarlijk bonkend op de rotsen en lieflijk in natuurlijke, ongelooflijk heldere zwembadjes temidden van diezelfde lavarotsen.

Graag dus ging ik er terug, deze keer toog ik naar Taormina en verwachtte er ongeveer hetzelfde. Taormina ligt onder de Etna en aan de zee. Het is er prachtig, vooral gezien vanaf het Griekse amphitheater dat al duizenden jaren een spectaculair uitzicht biedt. De stad heeft een eenvoudige infrastructuur: er is een lange winkelstraat en dan heb je het ook wel gehad. Die straat voert uiteraard langs geweldige pleinen, een cathedraal en enkele stadspoorten. Je kunt er talloze malen langlopen en je nog steeds niet vervelen.
Hoewel. Schoonheid moet gedeeld, vinden de toeristen die met jou die straat afslenteren. Er waren veel Duitsers en Amerikanen die het leuk vinden om stomme t-shirts en lelijk porselein met bloemetjes te kopen dat gebroken thuis gaat komen. Ze houden van 'Italiaans eten' en dus staat er overal heel gerieflijk 'pasta carbonara' en 'pasta bolognese' op het menu. Kan niet missen.

Voor een elitaire veritaliaanste is dit allemaal wél vervelend. Waar zijn de Taorminianen en waar eten ze? Ik wil geen pasta bolognese, ik wil Siciliaanse keuken! De eerste dag was het een heel gezoek en kwamen we terecht in een tentje waar een restaurantgenoot heel hard in zijn neus zat te pulken. Eén pasta alla Norma mocht toch wel gegeten worden en was niet eens zo slecht.

Gelukkig, in dit opzicht, was er het eigenlijke doel van het Sicilie-bezoek: de grote fotobeurs Click-up. Er reed een pendelbusje van de parkeergarage vlakbij het hotel tot aan die beurs. Wat ook in een parkeergarage was met de klinkende naam Pala Lumbi . Binnen was het met tapijt en veel lichten wat opgeleukt, maar omhoogkijkend en de trillingen van parkerende auto's voelend kon het toch niet missen. Op die beurs stonden veel dure speeltjes voor mannen die zich serieuze fotografen voelden. De echte serieuze fotografen waren kennelijk thuisgebleven. Mannen en dure technologische speeltjes; raad eens welke rol vrouwen er vervulden? Juist, evenzo speeltjes. Opgetut en uitgedost en flink be-borst wankelden ze er rond, breed lachend assistentie verlenend bij het over-speeltjes-praten.
Dit spektakel drie dagen lang, en dan heb ik het niet eens over de organisatie die nogal te wensen overliet. De tentoonstelling van vriend's foto's bleek zich bij aankomst nog in dozen te bevinden zonder spullen om ze op te hangen. De presentatie werd gehouden op een stuk plastic met licht dat er van bovenaf op scheen, geschreeuwd omdat de audio in onze ruimte niet werkte en die van de buurman wel. Ach, de vijf bezoekers die het hokje hadden kunnen vinden vonden het best aardig.
Deze treurnis moest worden gecompenseerd met eten. De beursgenoten wisten gelukkig wél waar een Italiaan in Taormina goed kan eten, en zo geschiedde. Aanraders:

Ristorante L'Arco Dei Cappuccini - vis. vis. vis. En goede pasta en fantastische parmigiana di melanzane. Daadkrachtige hoffelijke obers (een vrouw wil ook wat).
0942 - Als 'steakhouse' aangeprezen waren we er al voorbij gelopen. Maar zoals veel restaurants hier lijken ze een geheime menukaart voor Italianen te hebben en er kwam veel lekkers op tafel.
Casa Niclodi - Die een goede Merlot serveerden en interessante pizza's (met een knipoog van de pizzabakker). Plus stevige, donkere chocoladepudding.

Na drie dagen van parkeergarage tot parkeergarage (met lonkend uitzicht op de lager gelegen zee) afgewisseld met door toeristen heen manoevreren, was een kort bezoek aan Catania welkom. Gadegeslagen door een dikke man in een wit hemdje at ik een arancina. Ook hij bediende zich vanf zijn balkon van een speeltje: een verrekijker.

PS Foto's volgen

Voorgedrongen

2009-10-24T20:10:00.002+02:00

Vliegveld Rome Fiumicino, 7.45. Om 5.45 opgestaan na luttele uren slaap. Het vliegveld is warm en druk en de rij voor de koffie-kassa te lang voor mijn ongedurige verkouden hoofd.
Aan de bar gaat het snel. Bonnetjes vliegen in het rond en er is het vertrouwde gerinkel van kopjes, schoteltjes en lepeltjes. Snel zijn is hier het devies, anders is een ander je voor - dat geldt vaak in Rome, waar gehaaide oude vrouwen gebruik maken van mijn weifelende Italiaans.
Deze ochtend niet treuzelen, bonnetje in de strijd gooien. Naast me staat een vrouw die wél weifelt. Ik herken haar na korte inspectie als Nederlandse. Een man heeft zijn koffie op en er wordt een plek vrij, die de vrouw niet ogenblikkelijk inneemt; daar wappert mijn bonnetje al door de lucht, 'caffè macchiato' erbij gezegd en een paar seconden later staat daar al het kopje.
De vrouw kijkt me verbouwereerd aan, met een mengeling van onzekerheid en verbazing. 'Do you have to pay first?', vraagt ze met een onmiskenbaar Nederlands accent. 'Yes', zeg ik, zonder haar ook maar een seconde aan te kijken - de koffie smaakt uitermate goed en ze leidt me daarvan af.
Op, gaan. De vrouw blijft in mijn ooghoek wat verloren staan.

Ik haast me naar de gate met een slokje lekkere koffie in mijn maar met een rotgevoel erbij geserveerd. Sinds wanneer ben ik zo kortaf? Ik zag toch dat die vrouw volledig overrompeld was, waarschijnlijk haar eerste stappen in Italie nemend, en het zo niet opschoot voor haar? Waarom kon ik niet even aardig doen? Hoeveel mensen gaan er niet zo door mijn leven, zonder enige scrupules en staan er niet eens bij stil?

Ik ben mezelf voorgedrongen.

Genomineerd!

2009-10-12T19:11:00.005+02:00

Ik had mezelf heel onschuldig en nietsvermoedend opgegeven voor de Dutch Bloggies award 2009, en nu zag ik tot mijn grote verbazing dat ik op de nominatielijst sta! Geweldig! Dus: registreer je en stem op mijn blog!

Groeten uit Berlijn overigens, waar ik scholieren van de Amerikaanse School van Casablanca de stad laat zien. Het weer is vreselijk (regen, wind, koud, nachtvorst) maar de groep is leuk en Berlijn als altijd interessant. Nu heb ik koude natte voeten en moet ik maar eens douchen.

Thuis schijnt het trouwens te gaan sneeuwen vanaf vandaag. Misschien wacht er wel een meter sneeuw op me. De bomen hebben hun blaadjes nog!

2009-10-06T12:24:00.007+02:00

Aiaiai, haven't had time to update my blog recently. I had many visitors this month, going up and down between Abruzzo and Rome, and just before the first visitor arrived, I heard about a chance to write and article for a big magazine. Since then, things have been crazy. I have been going up and down Campo Imperatore numerous times to do research and interviews. Everything about wolves and shepherds and sheep in this fantastic place. Spent an amazing night there under the moon and the stars with fire, wine, fresh huge mushrooms and good interesting company, with 600 sheep sleeping nearby and big shepherd dogs sleeping even nearer...
Meeting shepherds and sheep is much, much easier than seeing a wolf, I learned (not that I thought otherwise). The wolves are there, there is proof of their presence every day with sheep killed and sightings by others, but I didn't see one with my own eyes yet. They are around, on these big empty hills, hiding in the grass, hunting silently .

Tomorrow I will leave for Bassano del Grappa and after for a week of work (and friends, and cakes, and Quark, and Spätzle, and beer, and a lecture by Bruno Latour) in Berlin.

PS I'm quite happy to announce that also this is Italy (found in Avezzano)

From north to south in one month

2009-09-04T13:20:00.006+02:00

In October I will travel to Bassano del Grappa (Northern Italy) and Taormina (on Sicily) to accompany Bruno to the presentations of his work as part of Wild Wonders. According to them, he is one of the 58 best nature photographers in Europe!

Bassano del Grappa hosts "Progetto Fotografia 2009" which will show the best work of photographers from the Veneto region. Bruno's work -15 great pictures from Tichà, Slowakia- will be shown there in the streets and his presentation will be on 7 or 8 October.
Bassano del Grappa is the city where, not surprisingly, grappa is from, the famous spirit made of grape pomace (the remains of grapes after the process of wine making). Unfortunately I don't like grappa at all!

Click Up 2009, a meeting for professional photographers, with exhibitions and of course the new photography materials exposed, takes place at the end of October in Taormina. As I am just a humble amateur in photography, and am bored quite fast with talk about camera models, lenses, etc., I will take this opportunity to once again explore the beauties of Sicily.
On top, its gastronomy. In Palermo I had fresh granita: the lemon one, not made with syrup but with freshly squeezed lemons and the coffee variety which consisted of just coffee and ice, yet somehow amazingly creamy. These granitas forever spoiled me as I now naturally prefer the non-syrup kind, which is very hard to find. The variety of citrus fruits found on the island will hopefully be available also at the end of October, maybe this will be my chance to find a chinotto fruit which is the basis for my favorite drink, chinotto....
From the fresh citrus to a mystery to me: fried food. It can become quite hot on Sicily, so the popularity of refreshing drinks and eats are easily explained, but what is it that makes Sicilians like heavy, creamy, fried food? Panelle, arancini, pasta alla norma and cannoli are all things which ask for a couple of hours of rest in the shadow to digest them. Or is that the answer to the question already?
I promise to eat as much as I can. Maybe Sicily can regain its first place again on my list of 'best food regions of Italy'. Now, Puglia holds a proud #1.
When not eating, I hope to visit the Etna, Sicily's active volcano, the beach of Taormina and of course the city itself. Who knows what Click Up 2009 will present me, it might even be interesting! I will let you know.

And today I like Bruno's bear pics!

2009-08-25T12:38:00.004+02:00

Er wordt mij regelmatig gevraagd, niet in de laatste plaats door mijzelf, wat ik nu mis, hier in Italie. Want Berlijn is niet Amsterdam, maar Noord-Europa scheer ik graag over een kam, en dus is Noord-Europa niet Italie, Italie niet Rome en Scurcola zeker geen van dat alles. Waarmee ik wil zeggen dat de ene plaats uiteraard altijd anders is dan de andere, maar er in Scurcola duidelijk dingen ontbreken die ik in Berlijn wél vond, en in Berlijn miste ik niet zoveel uit Nederland. Ingewikkeld, maar daarom worden dergelijke vragen ook gesteld.

De glans van het nieuwe is er na bijna een jaar niet eens zoveel af, maar de schimmer van het oude wordt soms wat feller. En dus wordt mij, vooral na het laatste bezoek aan Berlijn en Nederland, duidelijk wat ik mis in Scurcola. Zonder enige pretentie zeg ik: het "intellectuele leven", daarmee bedoelend: even neuzen in een boekwinkel, een stapel tijdschriften doornemen in een café, de NGBK en andere plekken in Berlijn, een lezing op z'n tijd, een boek lenen van een vriend.
Ja, Rome ligt om de hoek, maar Rome is niet de optelsom van mogelijkheden uit Berlijn en Amsterdam. Er liggen geen Nederlandse, amper Duitse en weinig Engelse boeken in de winkels. Een Noord-Europese cafécultuur kennen ze hier niet of nauwelijks. De krant wordt in mijn dorp niet aan huis bezorgd en de NRC de Week was erg fijn zo lang het proefabonnement duurde, maar nu even niet te betalen.

Niet om te klagen, deze constatering. Want ik geniet van al het andere.
Eindelijk heb ik er plezier in gevonden Italiaans te spreken, na een tijdlang verlegen mijn mond gehouden te hebben. Zo ging het toendertijd hetzelfde met het Duits, en uiteindelijk is dat helemaal goedgekomen.
Ik zie ernaar uit dat in september de Nederlandse Uitleenbibliotheek weer opent; elke week, of twee weken, twee ongelezen boeken mee naar huis na een babbeltje. De NRC ligt er in de hal en een wandeltje door Villa Borghese is nooit weg.
Een foto van alweer mijn lievelingsplek tenslotte. Campo Imperatore is leeg, prachtig en vol van leven. Nu struinen er wolven rond, knagend aan een dode koe.

Dramatische opening, abrupt einde

2009-08-05T16:12:00.002+02:00

Een notitie uit Berlijn.

Berlijn heb ik vijf jaar van mijn leven gegeven. Nu ben ik er op vakantie en moet ik tijdens de uren die ik op terrasjes doorbreng uitleggen hoe het zo met me gaat, in dat dorp een uur van Rome. De streek waar ik woon was vóór 6 april goeddeels onbekend, maar helaas heeft een aardbeving daar verandering in gebracht. Een gespreksonderwerp is er dus altijd.
Terwijl de hippe jonge ouders aan me voorbij trekken en ik aan koffie slurp die voor espresso door moet gaan vertel ik over cultuurverschillen, thuiswerken in een dorp waar DSL pas een paar maanden bestaat, mensen die in blauwe tenten leven en over vroeg opstaan om naar wilde dieren te kijken.
Het is raar om weer even te leven in een stad die ik in vijf jaar tot een beetje 'de mijne' heb gemaakt, die nog steeds ontzettend verandert maar ook weer niet; me Wahlberlinerin te voelen tussen alle anderen in deze categorie in plaats van 'enige Nederlandse in Scurcola met ook enige Duitsland ervaring'.
Ik woon er voor de zon, de liefde, de woeste natuur, het eten, de menselijkheid. Hier niemand die je na een eerste ontmoeting pal voorbijfietst. Hier moet ik extra tijd uittrekken als ik een trein moet halen omdat ik altijd wel iemand tegenkom.
Dat krijgt dan prioriteit boven even koffie drinken met een vriend, de Noord-Europese stijl en anonimiteit.

Visiting the Netherlands.

2009-07-30T14:07:00.004+02:00

Indonesian and Chinese food. Cheese, kroket and patatje oorlog. Gevulde koek, fresh stroopwafel, apple pie. Making trips on a little boat in Amsterdam and on the bike in the polders near Alkmaar. Visiting the Cheesemarket in Alkmaar and ClubUp in Amsterdam.
The stormy North Sea beach and chiese protestantissime (very protestant churches).

2009-07-18T18:45:00.003+02:00

Some months ago our village started a new waste management system, more like the one I was used to in the Netherlands or Germany. Good to see also the church dutifully participates!

Tot het licht op de koe schijnt

2009-07-16T15:59:00.004+02:00

Het is zes uur 's ochtends en ik staar al anderhalf uur naar een dode koe.
Vanochtend ging om drie uur de wekker en uiteraard moeizaam sleepte ik me uit bed, na niet al te veel slaap. De katten verdwaasd in de gang achterlatend sleepte ik me vervolgens de auto in, die me omhoogslingerde op weg naar de bestemming. Een vallei, een vijftal mensen met verrekijkers die in de schemering tuurden. Een dode koe, niet gestorven met het doel zo uitvoerig geobserveerd te worden, maar het gebeurde toch. En het spannende was niet eens de koe zelf, maar de monden waar ze uiteindelijk in zou belanden. Gisteren die van drie hongerige wolven. In de nacht kwam vermoedelijk een beer en draaide de koe op haar zij, nam ook een hapje.
Vanochtend dus weer hoop op hongerige wilde muilen in de verte. We tuurden, en tuurden, en geen boom, geen rotsblok ging aan ons voorbij. Een ree sloeg luid alarm en we spitsten onze ogen. Niets. Plotseling een opgewonden stem "er rennen drie wolven!", maar de wolven renden hard het bos in en niemand anders mocht ze zien.
De vallei werd wakker, vogeltjes kwetterden, de dode koe lag er maar, een kudde mededieren trok luid bellend voorbij. "Als het licht op de dode koe schijnt gaan we naar huis", de teleurgestelde mededeling.
En dan duikt ineens een niet-koevormig beest op, zelfs met mijn ongeoefende blote oog als wild zwijn herkenbaar. De geoefende ogen met verrekijkers mompelen informatie over sekse en leeftijd. Het zwijn, een fors mannetje dus, loopt voorzichtig rondjes om de koe. Na heel wat rondjes en een in-en-uit-de-bosjes spel begint het aan de koe te trekken. De stukken koe-achterkant vliegen in het rond en worden vergenoegd door het zwijn versnaperd.

Een varken dat een koe eet, daar sta ik graag vroeg voor op!

Pig Trinity

2009-07-10T13:25:00.005+02:00

Rome. Voor de tweede keer leer ik een nieuwe grote stad kennen en weet dus een beetje hoe het gaat. Je kent de stad nog niet goed, dus klamp je je een beetje vast aan de verstrooide referentieplekken die nog niet met elkaar zijn verbonden. Bemoeilijkt wordt het leren-kennen in dit geval door vele factoren. Ik ben er niet vaak, een paar dagen in de maand, ben er bijna nooit alleen maar altijd met geboren-en-getogenen aan mijn zijde, en ook nog eens zonder fiets. Natuurlijk komt daarbovenop dat Rome een bekende "chaos" is, of, zoals ik het uit loyaliteit ten opzichte van de geliefde Italianen noem, "willekeurig". De meest tegenwerkende reden is dat ik eigenlijk niet in Rome kom omdat ik dat zo graag wilde. Berlijn vond ik meteen leuk en makkelijk, Rome is mooi maar ingewikkeld. Na een dag lillende decolletés, verloren voeten die mijn vastberaden stappen in de weg staan en roodverbrande huiden uitwijken heb ik het wel weer gezien. Je moet de stad voor je gevoel met te velen delen - een antipathie die ik nog uit Amsterdam overhield.
Inmiddels ben ik er wel een beetje gewend. Ik laat me verwarmen, verwarren en meeslepen. Ik kijk niet meer op van een voorbijsnellende monnikspij en bekwaam me in het afluisteren van de op luide toon gevoerde intieme gesprekken in de bus. De referentiepunten knopen zich langzaam samen tot een persoonlijke plattegrond van de stad. Vandaag sprong ik in een willekeurige bus op weg naar de te halen laatste trein en prompt was het de juiste, die me zelfs nog tijd liet om op het station een slechte pizza en halve liter chinotto te halen; tijd die ik in mijn haastige metropolitane bestaan normaliter niet heb, station Tiburtina heb ik vaker rennend dan sloffend langs me heen zien trekken.
Twee uur (theoretisch dan) op weg naar de overzichtelijkheid van mijn dorp. Als ik even niet meer snap wat waar ligt ren ik de heuvel op en zie een plattegrond zó voor me uitgespreid liggen. Niemand die me te veel huid toont of met een waaier warm parfum mijn neus in waait.

Delen van mijn krakkemikkige mentale plattegrond wil ik in de tussentijd heus wel delen. En dus een tip in Rome, door mij de 'Pig Trinity' gedoopt. De Pig Trinity ligt in Prati, niet ver van het Vaticaan (blasphemy possibly intended ;)). Metro Lepanto.
Goed voor een hongerige buik op zoek naar snelle vulling. Goed om wat lekkere Italiaanse dingen te eten zonder hoogdravend wit linnen. Goed voor Nederlanders die van ijssies en frituren houwen.
Het gebed luidt hier: ijs-arancina-ijs. Met als toegift panelle.

Je begint bij Gelarmony, een Siciliaanse ijstent. Ontzettend veel smaken, voor de veganisten onder ons ook, juist, en ook veganistische slagroom. Gisteren at ik er walnoot-amandel-vijg. Een andere keer drop-donkere chocola-nogat. De speciale smaken, die ook een Romein niet kan vertalen, vergeet ik dan nog. Elk soort fruit dat je nog niet kende is hier tot ijs verwerkt en elke denkbare romige combinatie ook.
Ben je dan uitgesmikkeld, op naar de buurman, Mondo Arancina. Een arancina is een gefrituurde bal rijst met vulling. Néé, het smaakt niet als een nasibal. Het smaakt als Italie in een bal gepropt, ter grootte van een flinke vuist: warm, beetje plakkerig, lekker. Met vullingen als: pistache-bechamel, of ricotta-spinazie, of tomaat-basilicum. Ze zijn warm en verzadigend. Eet er ook wat panelle bij, gefrituurde schijven gemaakt van kikkererwtenmeel. Je eet ze op brood of zonder, maar vraag er altijd citroensap bij (zo klink je al heel Romeins).

Nu kun je even gaan wandelen en shoppen. Of je duikt meteen de derde heerlijkheid in: Gelateria dei Gracchi, nog steeds om de hoek, Via dei Gracchi 272. Hier is het vruchtenijs bijzonder, en ik wil ze graag vragen hoe het wordt gemaakt, ijstechnisch gezien. Het hangt wat onsamenhangend maar ontzettend verfrissend aan elkaar. Appel-kaneel, peer-caramel, geroosterde amandel lokten mij als bijzondere smaken zó dat ik vergat de traditionele te testen.
Nu ben je tot over je oren gevuld met lekkers en waarschijnlijk 10€ armer in een stad waar slechte toeristenpizza pas boven die prijs wordt aangeboden. Voldaan, bevredigd en tevreden.

Linde en vlier

2009-07-02T13:47:00.005+02:00

De lente is voorbij en de zomer doet hard zijn best. Nog zijn de nachten fris en de blaadjes groen. De vlierbloesems zijn al verdwenen van de bomen. In flessen in de koelkast wachten ze, tot siroop verwerkt, af tot ze in onze magen verdwijnen.
De siroop maakte ik door een drietal handen vol bloesems samen met stukken citroen en limoen met water in een pot te stoppen. Het geheel stond lekker in de zon te broeien, twee etmalen lang en werd toen door een doek gezeefd en met suikerwater tot siroop verwerkt. Lekker fris!

De lindenbomen bloeien nog, op de lange stationslaan van Scurcola (precies één kilometer lang en de meest rechte straat die ik ken). In competitie met de talloze bijen die de bomen doen zoemen van zoetheid plukten we de trosjes. Deels gedroogd zullen ze in de winter in thee verdwijnen, het andere deel staat eveneens in een pot te zonnen tot siroop.

Het is eenzaam aan de top...

2009-06-20T12:22:00.006+02:00

Sport. Daar doe ik dus niet aan, al best lang niet. Mijn laatste poging eindigte in een Berlijnse gymzaal waar ik judode met 16-jarigen. Judo is een leuke sport, daar niet van, maar de mensen die de dojo met mij bevolkten deden me de das om. Judoen is moeilijk met mensen die veel groter of kleiner zijn en op een of andere manier ontmoette ik ze toch altijd weer, de schriele meisjes die weinig weerstand boden, de doorgewinterde breedgekaakte judomannen die mij met een teenbeweging van de mat veegden. Fit bleef ik in Berlijn toch wel, door veel te fietsen en de stad te voet te verkennen. Ook van invloed was het wonen op de vijfde verdieping, echt een hele klim.

Nu dus Italie. Het aanbod aan sport in het dorp is niet echt groot. Voetbal. Wat wil je ook, met de gevoelde gemiddelde leeftijd van 70. Maar ook al zou het hier een levendige bedoening zijn geweest met sportverenigingen te kust en te keur, zat ik waarschijnlijk nog mijn zittend bestaan te vieren. Verenigingen houd ik niet van en competitief ben ik al helemaal niet.

Nu ben ik in de winter helaas nog luier geworden dan ik al was. Het was koud, nat, en er was geen reden het huis te verlaten voor een wandelingetje, zoals ik in Berlijn wel deed. (Dat wandelingetje eindigte namelijk steevast in een warm cafe, maar een equivalent is hier niet.)

Het is warmer inmiddels en ik voel me wat, ja, ingezakt. Mijn lijf heeft wat meer beweging nodig. Ik geef mezelf twee opties: de benenwagen en het stalen ros.

Mijn eerste uitstapje met de fiets, de eerste keer op de fiets sinds maanden, een regelrechte schande voor een Nederlandse, vind ik, liep niet zo goed af. Ik was van plan een rondje te fietsen op de racefiets. Hoewel ik in een berggebied woon, ben ik gezegend met uitzicht op een grote, vlakke vallei, waardoor de bergen niet zo in mijn snoet worden geduwd. Ook is het er lekker fietsen. De eerste helft van het rondje, zo'n 20 kilometer, ging prima, de fiets liep gesmeerd, mijn kuiten waren blij, de vogeltjes kwetterden en het zonnetje scheen. Toen liep de band van de velg en moest ik teruglopen. Best een leuke wandeling, maar niet de bedoeling. De fiets staat nog steeds in de kelder.

Onlangs heb ik twee keer boodschappen gedaan op de (andere) fiets. Het is niet echt leuk fietsen zo langs een drukke provinciale weg. Rond een uur of 13, dan gaat het het beste want dan is iedereen aan het eten. De Italianen vinden me dapper en kraaien 'quanto sei brava!' (wat goed van je!). Maar boodschappen doen op de fiets, 10 kilometer heen en terug, daar draaide ik voorheen mijn hand niet voor om! Als sport beschouwen doe ik het uit vaderlandse trots maar niet.

De benenwagen. Drie mogelijkheden: wandeltje, rennen of klimmen.

Wandelingen doe ik soms, vind ik verfrissend, maar alleen vind ik het niet zo leuk. Evenmin rennen, dat heb ik geprobeerd, maar de benodigde regelmaat nooit gevonden.

Gisteren heb ik maar weer eens geklommen, en dat wordt 'm. Mijn dorp is tegen een heuvelrug aan gebouwd. Van mijn huis loopt het steil omhoog, met als eindpunt 'Croce', een groot kruis op de top (God wacht er helaas niet met versnaperingen).

Een mooi doel, al klimmend, zwoegend, zwetend naar boven. De helling ruikt meditteraan, ik heb er schik in om de bosjes thijm geurig te laten ruiken door aanraking met mijn voet. Meditteraan is ook de niet aflatende zwerm vliegen om me heen en de stenen en distels overal. Majesteus is de Monte Velino altijd in zicht. Hij dwingt me door te gaan, want zijn 2486 meter beklom ik vorig jaar in vier uur; het bedwongen hoogteverschil was toen zo'n 1700 meter en nu een luttele 300, kom op! 300 Meter omhoog, en er 300 weer naar beneden, het is een hoogteverschil waar menig Nederlander een uitstapje aan weidt.Het is duidelijk wanneer je er bent en de beloning is het uitzicht en de frisse wind. Dan weer naar beneden, waar ik mijn daal-kunsten kan oefenen voor meer serieus werk. Mijn Nederlandse fietskuiten zijn namelijk uitermate geschikt voor klimmen en klauteren, maar behendig naar beneden rennen kunnen ze nog niet. Het is moeilijk: de zwaartekracht trekt maar de angst om te vallen houdt tegen; dit allemaal op een ondergrond van talloze stenen en steentjes.

Twee keer per week wil ik klimmen. Mijn doel is om boven te komen zonder ook maar een keer op een steen uit te moeten hijgen. Bericht volgt.

Ik was dus in Parijs

2009-06-18T11:36:00.007+02:00

Glamour

Ik lig in het weelderige gras, het ruikt gemaaid en is van een bijna vergeten groen. Nouja, het is ook niet zomaar gras; het ligt op de doorkijk tussen Invalides en Grand Palais. Net kwam ik het hoekje omlopen en werd toch weer verrast door die prachtige koepel van de Invalides en het mooie glazen dak van het Grand Palais. Stapelwolkjes en gras doen me aan Nederland denken, en inderdaad is het zojuist bezochte Institut Néerlandais niet ver weg.
Maar daarom zit ik hier niet echt, hoewel het niet tegenvalt om even te hangen, dat moet je toch wel doen soms, hangen, tijdens bezoek in een wereldstad, al doe ik het misschien soms wel te vaak.
Nee, ik zit hier dus omdat ik de statige strook gras deel met een vrouw die hier al eerder zat dan ik. Ik liep namelijk nog op het trottoir en zag die vrouw zitten, omgeven van tassen. Ze greep mijn blik omdat ze al zittend haar onderbroek aan het uittrekken was - mensen met campingervaring of een seksleven weten dat dat een lastige onderneming is, onopvallend is anders.
Ze schoof hem, vleeskleurig, zo naar beneden, terwijl ze om zich heen keek of er niet mensen waren die naar haar keken, zoals ik, of zoals de politie met petten als koektrommels. Dat zelfbewustzijn duidde op schaamte. Zo interpreteerde ik het althans, en, zo ook mijn theorie, dat onderscheidde haar van sommige zwervers die de schaamte allang voorbij zijn.
De vrouw zit zich inmiddels lekker te wassen met wat water uit een coca-cola flesje. Hop, daar verdwijnt het water tussen de benen en hop, een andere, witte, slip gaat aan. Ook de jurk, die er inderdaad wat warm uitziet, wordt verruild voor een wat meer aan het weer aangepast hemdje. Na een wasbeurt van de ledematen is het flesje leeg, en ook dit wordt omgeruild, en wel voor een fles wijn. De wijn belandt in een plastic bekertje en nu kan de vrouw weer opgaan in de-mensen-die-in-het-gras-zitten. Zelfs een nieuwsgierig aagje als ik zal niets opmerkelijks meer aan haar ontdekken. Dus ga ik de gouden beelden op de brug maar bewonderen.

Maar wat is dit nu? Het verhaal krijgt nog een onverwacht vervolg, maar geen plotwending. Een man is op het gras nedergezegen. (Behalve ons drie zitten er een groep keuvelende studenten, een vunzend paartje in stralend witte t-shirts en bierdrinkende mannen.)
De man heeft een ontbloot bovenlichaam en een bijpassend kaal hoofd. Hij heeft zijn schoenen uitgetrokken en...gaat zijn teennagels knippen! De vrouw zit enkele meters van hem af en volgt zijn voorbeeld. Twee handen pulken aan tien tenen en opeens voel ik hoe heet mijn eigen voeten het hebben. Ik maak me dus maar toepasselijk uit de voeten. De vrouw schenkt nog een glaasje wijn in, de man pulkt nog even aan zijn schouder en ik dompel me weer onder in de stad.

Dit is geen officieel park, dus hoewel er vele toeristen passeren, denken die er niet over om in dit exquisiete gras te zitten. Menig park steekt schril af tegen deze groene overdaad en het weidse statige uitzicht dat het biedt.
Ik weet hoe toeristen denken: ze zijn meer van het aandoen, het geweest-zijn, het bezoeken, van het hot en het her. Ze letten op waar ze heengaan en bewonderen hun bestemming, maar niet wat daartussen ligt.
Even op een ongenoemd stuk zitten en van daaruit details zien hoeft niet zo. Dat is dorps, dat hoort niet bij de stad, vinden ze. Die dorpsmentaliteit laat dan ook dingen zien die niet in het stadsgidsje en de vergaarde informatie passen. Het brengt dingen naar boven, net als je die in een dorp wel móet zien. Met een stadsblik een dorp verkennen is wat saai, want dan ben je gauw klaar.

2009-06-05T14:25:00.001+02:00

Dit bedoel ik dus.

Notities

2009-05-22T11:35:00.006+02:00

Ik was een tijdje in Berlijn, waar ik al een tijdje niet was geweest, om precies te zijn 7 maanden. Het was er koud, en warm, en ik heb veel mensen ontmoet, maar ook alleen in bed gelegen met een dvd (want ziek). De (toekomstige) elite van Spanje en Italie de stad laten zien, en met de Köpipunks het hof gedeeld.

Een korte, onbewerkte notitie uit deze stad.

"Ik zit in mijn hotelkamer op bed. TV aan, een uur de tijd voor mezelf.
Voor me staat een doosje. Het past precies goed in mijn hand en is paars met blauw. Het doosje omhult een plastic beker, waarvan de inhoud €3,95 kost.
Laagjes
Onderop 5 cm rabarbercompote.
Daarbovenop een groen laagje pistache.
5 Cm mascarpone volgen, bedekt met een donkere glimmende chocolade.
Een trotse framboos met drie blaadjes roze liggen er bovenop.
Kadewe failliet?"

Ik had geen camera bij de hand, daarom deze poging tot beschrijving. Ook vond ik de volgende beschrijving: "een fiets genaamd 'rotor' staat tegen de deuren geleund, grijs tegen grijze deuren. een knaloranje fietstas aan hem vastgeklikt, waaruit een fles steeks met blauwe dop - club mate, weet ik. de fles blaast zacht belletjes."

Ik zie vaak mooie dingen, die ik wil fotograferen, maar misschien moet ik me oefenen in het beschrijven van dingen. Dan kan ik kijken wat ik wil, en hoef geen apparaat uit mijn tas te halen en het opzichtig ergens op richten!

Nu weer terug in Italie. Vanuit de trein naar huis deze notitie.
"Ik zit bij de kapper. Daar ga ik alleen heen als het echt moet, bijvoorbeeld als ik een mini-matje in mijn nek voel kriebelen, of als mijn vriend me liefkozend 'mufflon' noemt.

Deze keer zit ik bij de kapper vergezeld van mijn schoonouders, die een knipbeurt ook nodig achtten. Buiten is het 33 graden, en de korte haartjes plakken in mijn nek. Kort wil ik het gezien de warmte, deze keer mijn excuus. Ik wil het altijd kort, omdat ik dan langer niet naar de kapper hoef.
Aan small talk hoef ik mij niet te wagen, omdat paradoxaal genoeg mijn Italiaans niet toereikend is - ook een fijn excuus. Dan maar in de spiegel staren.
De kapster is het ex-vriendinnetje van mijn vriend, zou ze daarom zo ruw doen? De tranen springen in mijn ogen als ze mijn oren als haren opzij probeert te kammen. Telkens weer landt die vermaledijde kam op plekken die enige tederheid niet zouden misprijzen.
Langzaamaan bevrijdt mijn hoofd zich van overtollige haren. Nu, weet ik, begint de echte lol voor de kapper en het lastige moment voor mij. Normaal gezien, thuis dus, was ik mijn haren en kam ze een beetje en klaar. De trots van de kapper bestaat uit föhnen, met ingewikkelde spullen de slag uit mijn haren halen, of juist een kunstmatige wildheid tevoorschijn toveren, en het volgooien met plakkerige stinkende troep. Hoe moet ik zo over straat? Ik voel me opgedoft, een treurige travestiet. Dit nog versterkt door de goedkeurende blik van mijn schoonmoeder, die mij eindelijk eens 'verzorgd' door het leven ziet gaan - met hele korte haren weliswaar, maar dat is allang weggelacht. 'Ach het staat haar toch zo leuk' indiceert een kapsel buiten de norm, want lange haren hoeven niet besproken te worden, tenzij uiteraard aan het hoofd van een man.
Gelukkig heb ik gisteren een zonnebril gekocht, waarmee ik me even een Italiaanse kan wanen: blauwe ogen bedekt, zorgvuldig gestyled haar. Thuis ga ik me snel douchen.

Therapy

2009-04-12T16:42:00.004+02:00

I decided to spent the days in Rome (after I had sort of fled from my own house in the mountains due to the earthquake) as well as possible. Since so much had happened, some distraction and relaxation was welcome. The ultimate therapy: gelato. At the end of the afternoon in the warm spring weather with people around.
There must have been numerous blogs and articles written about this, but here I present my answer to the often-asked question: where to eat the best icecream or gelato in Rome?
I have tried many places and I've noticed that some have a reputation to be 'the best', which drags people like me to these places. That does not automatically mean they do make the best icecream, to me. Probably, there are many places hidden and unknown to many people.

Such is my favorite place which, in my opinion, makes the best chocolate gelato in Rome:
Luna di Roma, Via Gallia 168, San Giovanni.
Theirs is creamy, not too cold, good selection of classic flavors, sorbets, and then some special flavors (yesterday there was millefoglie and pane di stelle, for example), and also soya flavors. They are cheap (1,60 for a 'small' one with 3 flavors, which is not small at all!). There are tables and benches outside that make the place excellent for people watching.

Then I can report about the ones with a reputation.
San Crispino is often named as the best gelateria. I do like their product, and I am a sucker for 'special' flavors, which they like to make (ginger-cinnamon is one of my favorites!). But their gelato is too cold, I find, and not so creamy. The interior of their place is super clean and sterile, the personnel rather "cold" (and this is not inherent to people selling gelato, haha!) and you cannot take a seat anywhere around (I've been to the ones in San Giovanni and Pantheon). The latter seems to spoil their own principle: they do not make cones or put cream on top as this would spoil the taste, but I find it harder to enjoy something when I have to eat it standing or walking. And it is expensive: 2€ for a small cup, which holds only 2 flavors.

Gelarmony, Via Marcantonio Colonna 34, is a good one. I've been there always in a rush, so cannot report too much, but I like them. They have a huge selection of flavors, which is a plus for me. Amongst which my favorite flavor liquorice, which tastes a bit like toffee. For vegans this place is a must, they sell many vegan flavors and even have vegan cream!
Next door to Gelarmony they sell arancini, rice balls with delicious fillings from Sicily. So you can really make one stop to be totally full and satisfied with the best Italian street food there is!

And then another place which I really like, but which is not in Rome, and of which I don't even know the name! A place in Tagliacozzo, Abruzzo, sells very good chocolate and very good liquorice and many other flavors. It is close to the main square and the sign says something like 'gelateria artigianale'.

Earthquake update

2009-04-12T15:58:00.005+02:00

(For those of you who missed it: I was in Rome the time the big
earthquake happened last Monday morning and
my house 40 km from the epicenter is fine. I didn't lose anybody close
to me, but I do know people who lost their house.)

I am writing from Rome. Bruno and me took the decision to not stay at
home still for yet another while,
as the area can still not be called 'safe' and there are new earthquakes
every day. On Thursday we received the
information that the core area would be moving to the south, closer to
where we live and that was enough to make us
decide to go home to take the cat and some more stuff and bring them to
Rome.

This week has been incredibly tiresome, worrysome, emotional and what
not. I had to try do 'divide' myself over fear for my
own life and house, sadness for the people who lost lives or houses, my
parents (planned) visit which could not go as planned,
and the feeling of wanting to help but not being able to.

It was the first time ever i got to experience an earthquake. What is
most horrible about it for me is not only to physically experience it,
to know what damage it can cause, to see the grief and broken houses but
also, on top of that, to not be able to know that it is
over. It can happen any time again, with more devastating results. Yet
in the mean time, the sun is shining, the birds are singing,
spring is in full bloom and it seems it's all good. Well, most
earthquakes happen at night, i now know; it is the influence of the moon
which
causes not only sea tides, but also earth tides! So when the moon is
out, there is a higher risk. So can you believe i wouldn't be able to sleep
a calm night's sleep in this knowledge?

Friday i even got to see the damaged area with my own eyes, when we went
to L'Aquila to bring sleeping bags to Bruno's friend
who lost his house and had been sleeping on the floor for days. L'Aquila
is in the middle of the mountains and it's cold there, at night -1 degree.
So we bought them good sleeping bags and got up early to bring them to
L'Aquila. Eliseo and his wife Rita then showed us their house and the
neighborhood around it. Incredible. Most houses were still standing but
all were damaged: the walls had big cracks or had fallen down. Well,
i am sure you saw the images on tv. It looks like a ghost town, but a
bit further down the road there is a lot going on, all kinds of
services, like fire
protection, cops, carabinieri, military, civil protection, etc etc take
care of many things.

This week we will return to our house, as we decided that our lives have
to somehow get back to 'normal' again. At least here in Rome we had
some time to think and talk and reflect. Of course we have been
informing ourselves about the situation and it seems that there are, and
have been, small earthquakes every day everywhere in Italy for a long
time, or actually always. They are unpredictable and happen often, but
they also are not always, or rather rarely, as damaging as the one
almost one week ago now. So we have to learn to live with this knowledge
and accept that it could, but also could not, happen again. I should
make peace with the village, the region, my house again, as nothing is
certain and many things are dangerous (I think the last days I spent in
Rome have been more dangerous than actually staying in Scurcola; traffic
here is
crazy, for example!). I want to go home and feel safe and not feel panic
every time hear a strange sound or every time I see the lamp on the
ceiling moving.  I want to appreciate the fact that this time, I have
not experienced physical or material damage. I want to acknowledge the
fact that up until now, my life has been quite safe; there are people
living in circumstances of fear (war, poverty, etc.) every day of their
lives
and my life in this respect has been fortunate.

And it is time to get more active now. Last Thursday I joined a meeting
of self-organized groups who want to help the victims of the earthquake.
They want to establish a long-term and continuous presence in the area,
so they can see with their own eyes what is needed and what not. Fossa,
close to L'Aquila, is the village which will mainly receive this help,
as there are good contacts with the mayor of this place (it has been
proven to be even hard to enter the affected areas and bring stuff there
as there is heavy police presence and controls; they will not let
'un-accredited' groups in to deliver materials...) There will be
established a 'base camp' and plans are made for a tea
room/library/cinema space in the area. There will be a list of
necessities that will be collected and brought there by volunteers. A
website is now online and still under construction,
www.epicentrosolidale.org,  from which
everything is coordinated. If any of you want to do something in any
way, I think this initiative
is the one I personally support the most (as it is direct,
self-organized and local). I will try to see if the website can be
translated into English soon and if it is possible to transfer money to
the account mentioned there from outside of Italy.

For now, greetings and thanks for reading,
Lizette

Earthquake update

2009-04-12T15:58:00.004+02:00

(For those of you who missed it: I was in Rome the time the big
earthquake happened last Monday morning and my house 40 km from the epicenter is fine. I didn't lose anybody close to me, but I do know people who lost their house.)

I am writing from Rome. Bruno and me took the decision to not stay at
home still for yet another while, as the area can still not be called 'safe' and there are new earthquakes every day. On Thursday we received the
information that the core area would be moving to the south, closer to
where we live and that was enough to make us decide to go home to take the cat and some more stuff and bring them to Rome.

This week has been incredibly tiresome, worrysome, emotional and what
not. I had to try do 'divide' myself over fear for my
own life and house, sadness for the people who lost lives or houses, my
parents (planned) visit which could not go as planned,
and the feeling of wanting to help but not being able to.

It was the first time ever i got to experience an earthquake. What is
most horrible about it for me is not only to physically experience it,
to know what damage it can cause, to see the grief and broken houses but
also, on top of that, to not be able to know that it is
over. It can happen any time again, with more devastating results. Yet
in the mean time, the sun is shining, the birds are singing,
spring is in full bloom and it seems it's all good. Well, most
earthquakes happen at night, i now know; it is the influence of the moon
which
causes not only sea tides, but also earth tides! So when the moon is
out, there is a higher risk. So can you believe i wouldn't be able to sleep
a calm night's sleep in this knowledge?

Friday i even got to see the damaged area with my own eyes, when we went
to L'Aquila to bring sleeping bags to Bruno's friend
who lost his house and had been sleeping on the floor for days. L'Aquila
is in the middle of the mountains and it's cold there, at night -1 degree.
So we bought them good sleeping bags and got up early to bring them to
L'Aquila. Eliseo and his wife Rita then showed us their house and the
neighborhood around it. Incredible. Most houses were still standing but
all were damaged: the walls had big cracks or had fallen down. Well,
i am sure you saw the images on tv. It looks like a ghost town, but a
bit further down the road there is a lot going on, all kinds of
services, like fire protection, cops, carabinieri, military, civil protection, etc etc take care of many things.

This week we will return to our house, as we decided that our lives have
to somehow get back to 'normal' again. At least here in Rome we had
some time to think and talk and reflect. Of course we have been
informing ourselves about the situation and it seems that there are, and
have been, small earthquakes every day everywhere in Italy for a long
time, or actually always. They are unpredictable and happen often, but
they also are not always, or rather rarely, as damaging as the one
almost one week ago now. So we have to learn to live with this knowledge
and accept that it could, but also could not, happen again. I should
make peace with the village, the region, my house again, as nothing is
certain and many things are dangerous (I think the last days I spent in
Rome have been more dangerous than actually staying in Scurcola; traffic
here is
crazy, for example!). I want to go home and feel safe and not feel panic
every time hear a strange sound or every time I see the lamp on the
ceiling moving. I want to appreciate the fact that this time, I have
not experienced physical or material damage. I want to acknowledge the
fact that up until now, my life has been quite safe; there are people
living in circumstances of fear (war, poverty, etc.) every day of their
lives and my life in this respect has been fortunate.

And it is time to get more active now. Last Thursday I joined a meeting
of self-organized groups who want to help the victims of the earthquake.
They want to establish a long-term and continuous presence in the area,
so they can see with their own eyes what is needed and what not. Fossa,
close to L'Aquila, is the village which will mainly receive this help,
as there are good contacts with the mayor of this place (it has been
proven to be even hard to enter the affected areas and bring stuff there
as there is heavy police presence and controls; they will not let
'un-accredited' groups in to deliver materials...) There will be
established a 'base camp' and plans are made for a tea
room/library/cinema space in the area. There will be a list of
necessities that will be collected and brought there by volunteers. A
website is now online and still under construction,
www.epicentrosolidale.org, from which
everything is coordinated. If any of you want to do something in any
way, I think this initiative
is the one I personally support the most (as it is direct,
self-organized and local). I will try to see if the website can be
translated into English soon and if it is possible to transfer money to
the account mentioned there from outside of Italy.

For now, greetings and thanks for reading,
Lizette

2009-03-26T15:32:00.005+01:00

One thing I like about living on the 'countryside' is the closer contact to the seasons. In the city, I had started to miss that.
I have vivid memories of 6 years of biking to school, 45 minutes in the morning, and 45 in the afternoon. No matter the weather, I almost always biked, as the next bus stop was a 15 minutes walk and the train station a 15 minutes bike ride. So I came to understand that west wind (most common in that part of the Netherlands) meant hard work in the morning and being pushed home by the wind in the afternoon. West wind was strong, not constant, bringing rain. East wind is a continuous force to work against, since it seemed it never worked in my advantage. It came from the land (whereas west wind came from the near sea) and was either bringing very hot or very cold weather. It meant being fast in the morning, but after a long day of school, fighting against the wind and the cold in the afternoon.
Part of the route to school was a long road through the fields. The road was very Dutch: flat, fields, windmills. All kinds of animals greeted me every morning: cows, horses, sheep. I miss biking this road in spring: flowers jumping out of the soil, little lambs jumping around.
Okay, before I bury myself in nostalgy, I jump to city life.
In Berlin, for instance, there is not much wind. Weatherwise, Berlin is rather boring. I think I have experienced 5 thunderstorms in 5 years.The lack of wind in Berlin makes for the famous stable grey sky that drives foreigners back home, or in my case, southwards.

Now, I live in the south and it has been strange. 100 Kilometers away is Rome, with a totally different climate than here. I, growing up below sealevel, had to learn what it means to live at 700 meters altitude. Up here it is 10 degrees colder than in Rome. One hour away, people walk around in t-shirts, here I see the fresh snow from last night.

Spring is waiting and I haven't been riding a bike for months! Shame on me. That will be different soon. In the mean time, I make bread and the last winter and first spring vegetables. I am working on an article about wild coffee, and will finish translating a big text. And spend some time waiting for answers work/career-related...

In the mean time, this is how you make gnocchi, as a father teaches his son who's wearing a cute apron! (Next time I know how to properly hold the camera, sorry!)

2009-03-03T17:23:00.007+01:00

Food is not completely under our control, fortunately. We may think otherwise, sometimes, using refrigerators to slow down the rotting process that is inherent to all living things, which all food once was (or should have been). Yet some things in the fridge strive hard for their survival and rise like a phoenix from the ashes. I pulled an bag containing rapette out of the fridge, expecting the sight of dying vegetables, but not this:

I honored this braveness by putting them in a glass, where they caught the last instances of February sun. It is March now, and the weather turned bad, but the flowers are still there.

Rain (=unwillingness to go to the bakery)+ongoing excitement about new oven=

My first bread in a while! Baked with Italian flour and homemade sourdough. Sourdough fascinates me. You just leave a mix of flour and water in the open air for a while. The mix catches whatever bacteria and yeasts are in the flour and air and starts to ferment slowly. Some care (consisting in stirring the mix and feeding it every day with some flour and water) and patience and after some 5 days you can bake with it. Then again some patience, because the bread does not rise as fast as with conventional yeast, so it has to stay in a warm place for quite long (overnight). But what turns out is a bread just consisting of flour, water and salt! It also tastes different from Italian bread, is more compact, and it keeps longer.
The sourdough does live a long life, either fed every day at room temperature, or spending its life in the fridge.

Last steps in the snow

2009-02-26T18:12:00.014+01:00

Who said Italy was all about sun? Since I moved here in October of last year, I have never seen so much rain, or never slept under so many blankets. Yet for a person born below sea level and used to endless horizons, this winter is/was a special one, mostly spent at 700 meters above sea level. There are the mountains of the Abruzzo National Park, always, when I look out the window. On top of that, the massive Velino ready around the corner to take my breath away: a big, big stone, 2486 meters high . I climbed it this summer and am still in awe (and not just of my own achievement...). It taught me that the best use of sun rays is mountain glow.

Some work I did

December, January and February were thus mostly spent indoors, also because I started my new job as a translator for INRAN, the Italian National Institute for Research on Food and Nutrition. I translate (Italian-English), amongst other things, the Institute's website and their Guidelines for a Healthy Nutrition. A great job, especially as I work at home! The picture shows the view from my window and also the "cat tv", a place from which the cat guards the little square and keeps me company at the same time.

Some things I ate

Yet who said Italy is a lot about food is right - partially, though, since like everywhere, it is what one makes of it. Just that here, the stuff to make something out of it seems a lot better. The emphasis lies on simple, ingredients go over compositions; perfect for a soul like me. When something tastes good by itself, why spoil it by adding things?

Some favorites, clockwise:

* topinambur, or Jerusalem artichoke: the cooking water turns green after a while! (Probably a chemical reaction to the pan's metals)

* olives and fresh mozzarella di bufala: cliché, but what can I say?

* puntarelle: bitter, but as all green vegetables taste good with oil and salt!

* minestrine: just water, tiny pasta, salt, parmigiano and some olive oil to make me happy!

Some places I visited

A trip was made earlier this month, to the Puglian town Martina Franca. Three days of being stuffed with specialties as stracciatella, orecchiette, salad of raw artichoke marinated in lemon, and many fresh oranges. All locally produced, of course. I am now unsure whether I prefer Sicily or Puglia, food-wise...

Martina Franca is a town to literally get lost in, but I was brave and found interesting things in the tiny white streets, where my photographic eye seemed to be on the lookout for details. On the way back to Central Italy, we visited the area around the Basilicata town Matera and were once again treated with stunning landscapes and our beloved cruschi (crunchy-fried sweet peppers).

I went to Rome many times, to the Netherlands to celebrate my 30th birthday and sometimes I even (!) made it to join Bruno on his ventures in 'his' Abruzzo mountains. This week, I went with him to the National Park, one hour from our home. Goal: "I want to see a fox" We left at 5.30 in the dark cold morning to look for them. Some dead foxes and glimpses of foxes in the streets of Berlin apart, I had never really seen a fox and knew that they are a beautiful mix between a dog and a cat (leaning more towards the cat side, fortunately) and not too shy. High up in the Park, there were stretches of meadows covered with snow where many foxes had been spotted. We managed to see four that day and I even got to see the humble spectacle of a fox jumping snout-first in the snow to catch a mouse - twice! (New goal: wolf)

(picture by Bruno, and thanks to him my pics are now looking better!)

Some thoughts I have

Knee-deep snow, maybe the last of this season for me? For sure I am looking forward to spring: reading books and planting plants on the huge roof terrace; smelling Rome in spring the first time in 12 years; learning more about wild edible plants; eating licorice ice cream in Tagliacozzo; going out on the bike to the countryside; climbing to "Croce" on the hill behind my house more often and of course eating the food that season brings.

That was nothing!

2008-11-22T20:58:00.009+01:00

In the previous post I wrote about being excited to find many gambe secche and to try them out. Well, that that time's funghi hunt was nothing compared to the next ones! One of the good things about living here right now is that I have a lot of time to explore and to be swept by whatever current is passing by. So a short walk to the postoffice turned out to be a funghi hunt with a real expert. We encoutered an uncle on the street who was just on his way to collect funghi and he offered us a ride and free advice. Hours were spent in the fields and it is a great thing to be outside, surrounded by beautiful mountains, breathing fresh air, searching for free food!
That day, we looked for prataioli, boleti pinophili and again gambe secche. And after hours of collecting, chatting, drinking homemade limoncello at the uncle's house, I came home with this bag in my cold hands: 1,5 kg!

Collecting food yourself is exciting: contrary to growing food in a garden (which I'd like to start next year), which entails the slow process of seeing seeds sprout and plants shooting up in the air, there is the fast excitement of finding the things you are looking for. You start recognizing the places in the grass where boleti are hiding, and the ring shape that gambe secche make. There is some greed in it, but fortunately the quite early sunset here in the south of Europe puts this to an end. It is slow, though, and collecting is not the end, for this 1,5 kilo worth of edibles needs to be cleaned before consumption. Removing snails, legs, slime and grass, meanwhile pondering over in which way they will end up on the plate.
After cleaning and sorting:

Now, the question is: what to do with this abundance? Here are some answers.
The prataioli:
- went into a salad (the fresh pink ones)
- were chopped finely into a thick soup with nothing else but butter, flour, pepper, salt and stock. (The soup was described 'Nordic'. I took it as a compliment.)
The boletus pinophilus is not very valued by Italians as it is a very watered down, C-class 'version' of the famous porcino, still I liked it:
- 'classic Italian style' in red wine, garlic and peperoncino and eaten on fire-roasted bread.
The gambe secche
- were eaten with linguine
- were put to dry.
Finally, all leftovers and also results of another hunt were made into risotto.
Here is a picture which shows some kitchen marvels and my excellent computer skills:

And as winter is coming, I will spend some more time in Scurcolan fields armed with nothing but a knife and a plastic bag....

Dry legs

2008-11-17T03:07:00.008+01:00

I moved to Italy now one month ago. From January on, I will start my new job as translator for INRAN, the Italian national institute for nutrition. Until then, I will focus on learning Italian and exploring my new home and its surroundings. Fascinated as I had become in Berlin by eating 'found food' from my roof terrace, I am happy to be able to explore this further here in Italy. It is autumn, and warm days where I can sit outside on the amazing terrace and read a book find their counterparts in heavy rains and thunderstorms. (Yesterday night, a lightning and thunder were right above the house and both struck so hard that the windows shook in their frames, the cat stayed under the bed for hours and my own body seemed to be electrified with adrenalin and maybe even electricity....) Autumn brings interesting weather and many things to find.

The first ever mushrooms I picked myself are called 'gambe secche', dry legs, and are apparently good in pasta (but hey, in Italy, everything which is not ananas or banana or peanut butter seems to be good with pasta! It is great that I finally can live without eating the dreaded 'Nudeln', the German blasphemisation of pasta....). Gambe secche have long stems which are quite hard and not very enjoyable. After having picked them on a field at sunset their legs were brutally removed and the crowns were carefully placed on newspaper so that they can dry. Interestingly, today they began to release their spores. Resting high on a shelf in the kitchen (to shield them from the cat and her omnipresent hairs), they throw a wave of their smell into the room every now and then: a bit irony, and downright weird. As they are still drying, I have no clue about how they taste, but I read somewhere that they are sweet and therefore are sometimes used in cookies. I do not have the abundance, nor a working oven to try such interesting experiments, but I trust the Italians and their pasta!

Autumn

2008-10-16T11:36:00.013+02:00

Yesterday I moved to Italy, after having spent the last 5 years in Berlin. There was a lot of packing and categorizing stuff to do, this gave me no time to reflect or get sad, fortunately! I took some pictures those days, for as we all know, pictures tell more than words!
View from my window on a clear night:

A nice dinner shared with my nice boyfriend. Potatoes+salvia, leeks+peas, scamorza+chives:

Autumn is beautiful, for it produces wonderfully colored things like this:

Hokkaido pumpkin for risotto

And mangold/bietola:

And speaking of autumn colors, this pic made by Bruno this week shows one of the reasons I moved to Abruzzo:

2008-09-19T01:11:00.006+02:00

Deze weken doe ik mijzelf eens tegoed aan het veelvuldig bellen met Belgische mannen. Oftewel, ik werk in een callcenter en heb in het kader van dit hooggewaardeerde werk de volgende zin:
"Goedemorgen/middag, mijn naam is LP, ik werk voor Professor Baaken van de Universiteit van Münster en bel in het kader van een klantentevredenheidsonderzoek voor het bedrijf WILO. Heeft u met WILO pompen te maken en zou u een kwartiertje de tijd hebben om wat vragen te beantwoorden?" zo ongeveer duizend keer uit mogen spreken. Naast het plezier dat dit mij verschaft, maak ik grappen met mijn collega's, oefen ik mijn Frans, kijk en luister zéér geïnteresseerd naar mijn Deense collega's en verbaas me erover hoe weinig kennis Duitsers bezitten over het verschil België-Vlaanderen-Nederland-Holland. Mijn collega Sander en ik spreken dus deze weken beide 'holländisch'. Moge de beste winnen ;).

Hoe dan ook, het werk is dusdanig stomvervelend dat ik me uit gewoonte en verveling richt op details. Op afwisselingsgebied is helaas bij dit werk Schraalhans keukenmeester, maar ik heb toch prachtige dingen gevonden. Het adres wordt altijd aangegeven als ik een potentiele geinterviewde bel. Sommige Belgische straatnamen zijn prachtig, ik laat ze voor zichzelf spreken, maar heb wel een hierarchie aangebracht, mijn top 3:

1. Weg naar de Grauwe Steen
2. Engelse Wandeling
3. Politieke Gevangenenstraat

De volgende namen verdienen niet minder een plaats op dit blog:
- Ginderbuiten
- Oorlogstraat
- Kastanjekouter
- Lutlommel
- Madeliefjeslaan
- Roodkapjeslaan

De plaatsnaam 'Dworp' wil ik mijn eventuele lezers ook niet onthouden, en 'Elewaut' moet worden getrouwd!

berlin roof food

2008-09-17T19:11:00.007+02:00

I have a huge roof terrace with many plants on it. The plants that were planted in spring all died from the month-long drought early summer. When it started to rain again, new, 'unplanned' plants came up, and some of the spring plants did survive. Now is the time to harvest, and I am ever so happy to be able to eat a meagre amount of stuff I consume from my own 'backyard' in the city!
There is enough to make a salad rumex and tropaeolum with turnip and watercress:

and my favorite pasta-comfort-food, penne with salvia, butter and parmigiano:

2008-09-06T21:34:00.009+02:00

After having worked in so many schools in little villages, it was time to visit a big-city-school in Berlin. Despite the apparently smaller distance between the sleeping place and the school, this still meant getting up at 6 in the morning. One advantage about sleeping at home: the coffee is much much better! And the cat likes to spend her nights on my blanket.
Big city school impressions: quite spoiled, bored, uninterested kids. So much to do at such little distance, but their main hobbies were 'chatting and talking on the phone'. This mood worsened, insults were made, kids were kicked out, not so nice. I had to go drink an after-work beer to make it up:
I should make the second theme of this blog 'pictures on the walls of schools'. The pictures in Berlin reflected a deep longing for the not-so-far-away country life.

Yet the animals outside wanted to explore the inside world.

Today not so much text, but only some pics...I noticed I have to learn some HTML to make this blog and the pics look nicer, and the clickable pics should be smaller next time.
Promise! For now: I will eat the chocolate-almond pudding I just made, with of course a cherry on top. Rain on a Saturday night.

Genthin and Parchen

2008-09-03T20:32:00.007+02:00

Oh dear! I finally, finally worked at two German schools again, after 1,5 months of submerging myself in Italian goodness. I came home on a Sunday and dove deep into Sachsen-Anhalt village life on Tuesday. Quite a culture shock, and I think I can say I was the one with the darkest skin color in entire Genthin....
Once again, the culinarities that German small town offers were also represented here, and not more than that: one "Asia-Imbiss", one pizzeria (but with real oven!) and one Gasthaus with German food. Spoiled as I had gotten by Italian pizza, I appreciated the German interpretation even less this time: thick crust, 1 kilo cheese and 3 olives. That covered one night of dinner. The second night I was lazy and opted for the Gasthaus in the hotel we stayed at, which resulted in eating a not-even-so-bad tomatosoup (yet the mozzarella which they had creatively added, had tried to take its original ball-shaped form again at the bottom of the cup) and boiled potatoes with butter and parsley.

On the schools, we were provided with food this time, but I didn't have the time to eat so much, let alone take pictures. The second day, there were salads in boxes, and old fries. The fries were quite disappointing, I thought Germans formed a holy alliance with potatoes? Hm, maybe an exception was made here, for as we all know, Dutch make better fries.

There were more things in the room as I ate the fries:

Only on the last day I found a plate I could eat in peace, after a whole day of running around trying to do my job as well as possible. Unfortunately, I didn't like it so much; on the pictures it looks quite harmless, but I simply cannot bear this slimy substance on an empty stomach.

And even though the food was not too special (but had I expected that?), there were other interesting things: the usual skeletons in the biology classroom seemed to be taken care of with love, grasshoppers seem to like chewing gum, flies and coffee beans can easily be confused and funeral dresses are not so sad after all.

2008-09-01T18:34:00.000+02:00

Thanks to Chocolate and Zucchini, I found this 'game':

"The Omnivore's Hundred is an eclectic and entirely subjective list of 100 items that Andrew Wheeler, co-author of the British food blog Very Good Taste, thinks every omnivore should try at least once in his life.

He offered this list as the starting point for a game, along the following rules:
1. Copy this list into your blog or journal, including these instructions.
2. Bold all the items you've eaten.
3. Cross out any items that you would never consider eating.
4. Optional extra: post a comment on Very Good Taste, linking to your results.

[Update: In response to the numerous questions his list raised, Andrew published an FAQ explaining the how, the why, and the wherefore.] "

I added a couple more things (and Bruno also had some suggestions), as I found that for a vegetarian like me, a lot of things are crossed out on the mere fact they are dead animals which I don't eat. If you don't know some of them, Wikipedia is there to teach you!

The VGT Omnivore's Hundred:

1. ~~Venison~~
2. Nettle tea
3. ~~Huevos rancheros~~
4. Steak tartare -vaguely remember eating it when i was a kid-
5. ~~Crocodile~~
6. ~~Black pudding~~
7. Cheese fondue
8. ~~Carp~~
9. Borscht
10. Baba ghanoush
11. ~~Calamari~~
12. ~~Pho~~
13. PB&J sandwich
14. Aloo gobi
15. ~~Hot dog from a street cart~~
16. Epoisses
17. Black truffle
18. Fruit wine made from something other than grapes
19. ~~Steamed pork buns~~
20. Pistachio ice cream
21. Heirloom tomatoes
22. Fresh wild berries
23. ~~Foie gras~~
24. Rice and beans
25. ~~Brawn, or head cheese~~
26. Raw Scotch Bonnet pepper
27. Dulce de leche
28. ~~Oysters~~
29. Baklava
30. Bagna cauda -without anchovies, i'd eat it-
31. Wasabi peas
32. ~~Clam chowder in a sourdough bowl~~
33. Salted lassi
34. Sauerkraut
35. Root beer float
36. ~~Cognac with a fat cigar~~
37. Clotted cream tea
38. Vodka jelly/Jell-O
39. Gumbo -without fish, i'd eat it-
40. Oxtail
41. ~~Curried goat~~
42. Whole insects -yet not as a culinary treat, more a result of biking with open mouth-
43. Phaal
44. ~~Goat's milk~~
45. Malt whisky from a bottle worth £60/$120 or more
46. ~~Fugu~~
47. ~~Chicken tikka masala~~
48. Eel
49. Krispy Kreme original glazed doughnut
50. ~~Sea urchin~~
51. Prickly pear
52. Umeboshi
53. ~~Abalone~~
54. Paneer
55. McDonald's Big Mac Meal
56. Spaetzle
57. Dirty gin martini
58. Beer above 8% ABV
59. Poutine
60. Carob chips
61. S'mores
62. ~~Sweetbreads~~
63. Kaolin
64. Currywurst -vegetarian-
65. Durian
66. ~~Frogs' legs~~
67. ~~Beignets, churros, elephant ears or funnel cake~~
68. ~~Haggis~~
69. Fried plantain
70. ~~Chitterlings, or andouillette~~
71. Gazpacho
72. Caviar and blini
73. Louche absinthe
74. Gjetost, or brunost
75. Roadkill - i had the chance once, but didn't eat it-
76. Baijiu
77. Hostess Fruit Pie
78. ~~Snail~~
79. Lapsang souchong
80. Bellini
81. Tom yum
82. ~~Eggs Benedict~~
83. Pocky
84. Tasting menu at a three-Michelin-star restaurant.
85. ~~Kobe beef~~
86. ~~Hare~~
87. Goulash
88. Flowers
89. Horse -as a kid-
90. Criollo chocolate
91. Spam -as a kid-
92. ~~Soft shell crab~~
93. Rose harissa
94. ~~Catfish~~
95. Mole poblano
96. ~~Bagel and lox~~
97. ~~Lobster Thermidor~~
98. Polenta
99. Jamaican Blue Mountain coffee
100. ~~Snake~~

I feel free to add a couple more:

101. Chinotto (Neri)
102. Hangop
103. Germknödel
104. Straciatella (the cheese)
105. Cedrata
105. Home-made seitan from scratch
106. Peanuts in coke (the drink, duh)
107. Kale
108. Salmiak liquor
109. Dubbelzoute drop
110. Liquorice (the root itself)
111. Salicornia
112. Marmite
113. Liquid smoke
114. Gobbi
115. 'Patatje oorlog' (fries with peanut butter sauce, mayonaise and onions)
116. Anything from a dumpster
117. Salty hering
118. Gelsi
119. Pierogi
120. Agretti
121. Rapette
122. Bryndza cheese from Slovakia
123. Marcetto
124. ~~Porcupine~~
125. ~~Raw octopus~~
126. Slibovica
127. Willow sprouts
128. Chips & vinegar
129. ~~Rabbit testicles~~
130. Cat/Dog food
131. Quail eggs
132. Tempeh
133. Mosto cotto
134. Fresh stroopwafel

Pearls

2008-05-29T15:24:00.010+02:00

This blog is often in the back of my head, searching for stories to tell. Yet I have been quite busy these last weeks, and the stories I could tell would be about writing a MA thesis in Political Philosophy, working in the office of the project to set up a ordening system for all the digital and analog stuff produced by us, preparing for a trip from Paris to Copenhagen and leading a group of young kids on a school trip through Berlin. I know there are many blogs managing to write possibly interesting stuff about exactly these subjects, but in me, "the writing muscle was not tickled" (would you use these things with a serious tone in spoken language, I would call such sentence a "pearl") for a while.

I need to stumble upon things, and exactly that happened. Well, not exactly stumbled. I was in the Story of Berlin museum with the group of school kids as I found a memory card on the floor there, just beside the official GDR state officials' car. I asked my group if anyone had lost it, and of course, only about three kids heard this, so I took the card in case someone would come to me to ask for it. No one did. The card ended up in my room and today I decided to see what is on it to detect any possible relations to the kids in my group. To my surprise, I found not a familiar, but a somehow kindred spirit.

The card contained three pictures of people whom I did not recognize. All the other pictures were of food products! Either cans with typical German meat products, seemingly of good quality, or with the products on a plate. I wonder with which purpose they were made, as they are made with some care and try to display the products in the best possible way. Was it the butcher who made the products who wants to advertise the products? A restaurant who has them on the menu? A tourist with an obsession for picturing food products?

The files do not carry any descriptions, and that makes it hard to tell which food comes from which can.

I will write the butcher mentioned on the can, maybe it was his card, and this story will have the happy end it does not deserve. For still: MEAT IS MURDER. And that is where the kinship ends!

2008-04-27T00:48:00.019+02:00

It's been over a week since I came back from Bad Berka (close to Weimar) for two days working with Cultures Interactive. It was intense there, and even more so after coming back to Berlin. My friends from Rome came to play in Berlin with their band Mithra, and it was such an amazing concert. Goes in my top 10 for sure*. It is great that they are my friends and that these friends produce such great music. They keep evolving and trying out new stuff and that is what I like a lot in bands, not sticking to the same old stuff. They brought out a new CD which is great, they play with a percussionist who hits the djembe Senegalese style (which I came to like, to my own surprise); I hope they will soon put one of the new songs on their site for everyone to hear!

With all these Italians coming to Berlin, even a bottle of Chin8 Neri magically popped up. Chinotto is very hard to find in Berlin and even if, it is the Pellegrino brand, which is nothing compared to the real bitterness and full taste that Chin8 Neri offers. Drinking this mix of chinotto citrus fruit extract and herbs, I get launched back at hot afternoon lunches in Rome, accompanied by good food. And there it stands, the rare bottle, during lunch time with good food and friends, on one of the first spring days on my roof! (The bottle has a new design ((here the old design)) and some voices say also the taste changed. I think it looks stylish and tastes the same. Any opinions on this?)

The Romans now unfortunately have left and with their warm presence also the group-excursions into Berlin's nightlife...Which is slightly better for my health and my productivity...More time to reflect when the choice is not between Kreuzburger or Aki Tatsu, but between writing a blog and going to sleep.

Back to BAD Berka, which really does deserve its first name... Intense it was, these two days we spent with the Klosterschule students. Without going into too many details (these on request), I can say that there are some people there who do not share my and the project's tolerant and democratic opinions, and are willing to act on that...

Therefore, lunch break on the first day was mainly spent with checking out some right wing stupids who tried to make their way into the school, causing panic amongst the students. Poor kids, so young, already scared about getting beaten up because of alleged 'political' opinions such as wearing band shirts....But as things had calmed down a little, I made my way into the class room where I held my workshop on Gefundenes Fressen, which is where also school lunch was served. Apparently, this was only for to the young kids. The two 'ovens' were situated in what was really just an ordinary class room. The woman that served it had the task of getting the boxes out and opening them for the kids. I did not get a chance to see what was actually in them, as I had some other things to do (eating lunch myself: bread and spread and an apple, bought by my colleague Nico, thanks for that!). Too bad I did not have time or focus to investigate about this way of serving food at a school.

I did find some other funny things on this school. This picture goes into the category 'pictures that frighten me'.** It was pinned on a wall in a classroom.

Then this sign was above the toilets in the hallway, i think it looks cool!

After work, we ate our „big meals“ in the restaurant in our hotel: very mediocre Greek (!) food and quite expensive....In a small town like Bad Berka, of course, options are limited. There are about 3 places where you could eat food more than just a snack. We ate a couple of times in a place which was not bad at all – it has a quite extensive vegetarian menu – the Ratsstuben in the centre. Well, we did go in, but never got our food!! This due to the fact that we chose to stand behind our colleague when she was threatened by right wing stupids just outside the door – the owner of the place 'didn't want anything to do with that' and pleased us to leave. Nice way to keep your customers happy!***

The next day we spent in Kranichfeld, to put up the Open Space in the sporthall of the school there. This sporthall was not our first choice, but the bad people again decided we could not be at the place where we originally intended to go.

It was very cold in Kranichfeld, and it reminded me of the days in November we spent there. It felt as if the weather had not changed since then; grey sky, a wet cold creeping into my bones, foggy...Remember the potatoes with the radiant sauce taken in this school? This time, no such food for us, since the canteen was only open to students this day. After a long day of work and surviving on bread brought from breakfast, we ended up in Blankenhain. We had to take care of our van at the Volkswagen garage there, because mysterically, a screw had found its way into one of the tires.... All restaurants close between 13.00 and 17.00 in small German towns, which is exactly the time we finish working and want to eat. After making a small closed restaurant odyssee in Blankenhain, we humbly ended up eating our supermarkt-bought lunch on the supermarkt parking lot....

I was more than happy to be back in Berlin and to have a choice of where to eat...Yet realizing that I find myself in the luxurious position to do this, whereas the nice kids I worked with are stuck in that BAD place. Hope the project can contribute to make their lives a little better....

Conclusion: no food for us on the schools, getting kicked out of a restaurant, eating supermarket lunch sitting on a parking place....I wonder if things will become any worse this year! Too bad the next time to find this out will only be in June.

* Also ranking: Trial in Budapest in 2005, Catharsis in Poortgebouw Rotterdam 2001, Zegota in De Vliegende Hond Utrecht 2003, By the Grace of God in Volta Amsterdam 1997, Explosions in the Sky in Paradiso Amsterdam 2007, Yage in Acu Utrecht ????, Highscore in Baracke Münster 2004, Tragedy in Köpi Berlin in 2003 and Betercore in Leiden ????

** The picture that made me make up this category I found in Marnitz. It was painted on the wall in the youth hostel we stayed at. Despite the bright neon light shining on it, it freaked me out....

*** Schlechte Werbung nochmal auf Deutsch: der Inhaber von dem Gasthaus Ratsstuben in Bad Berka hatte uns dringend gebeten, den Raum zu verlassen, nachdem unsere Kollegin beim Telefonieren vor der Tür von Naaazis bedroht wurde und wir sie verteidigen wollten. Seine Worte: 'Mit sowas will ich nichts zu tun haben'. Wir wurden also rausgeschickt, als wir uns in einer gefährlichen Situation befunden, die definitiv nicht von uns verursacht wurde. Super, so zeigt man Gastfreundschaft und Zivilcourage! Leider war das Wort Zivilcourage in Bad Berka nicht nur an dieser einen Stelle unbekannt, sondern scheint es ein weitverbreitetes Phänomen zu sein , dass die Menschen in Bad Berka lieber die Problematik von sich weisen und Veranstaltungen gegen Rechtsextremismus nicht zulassen, Treffen verhindern und generell kein offenes Bekenntnis gegen Nazis ablegen, weil sie alle davon ausgehen, dass es "doch lieber die Anderen machen sollen" und dass man eigentlich mal dem gesamten Ort eine Schulung in Zivilcourage verpassen müsste.

2008-03-29T17:17:00.007+01:00

Having started the school food project, I was really enthusiastic and I could not wait to leave for Marnitz to see what would be waiting for me there, food-wise.

Getting to Parchim (where we were staying two nights) was a small disaster: we left from Berlin at 19.00 for a 2 hour drive. We had just left Berlin as we discovered one of the front lights of the rental van was not working. We stopped and waited 2 hours at the gas station for "the angels of the road" (!), the ADAC, to help us. We saw the clock ticking the hours of sleep away....(had to get up at 6 the next morning). Finally we reached Parchim shortly before 23.00. A local pizza place was convinced to still make pizzas for us and we arrived at our rooms, with incredible hunger and 8 boxes with pizza, at 23.30....The pizzas smelled supergood, but as we opened our boxes they revealed the thing that was gonna plague us in the night....All different pizzas smelled, looked and tasted the same. And that was not good. In bed, my body could not really decide between sleeping or digesting, so it did neither. Here is how it looked like the next day:

The next day I realized I did not go there only to make a project about food, but to also actually work for the project. In this case, work meant a lot of work and stress and no time to care about food at the school. I was busy preparing and giving my workshop and on the second day I was busy organizing the Open Space method. I only ate what I brought to the school from breakfast (bread rolls) in our cosy place to stay, which looked like this from outside (we were staying were the light is burning):

My colleagues did find some time to eat food sold at the school:

What Mario and Menze are eating (Thomas also seems to eat the bread rolls from breakfast) is the vegetarian version of this:

The picture comes from a project I stumbled upon today, "Werbung gegen Realität". The artist bought 100 products from German supermarkets and made pictures of the actual product, to compare them with the picture on the package. It made me think if I take it for granted that there is such incongruency that advertisement creates. I know the picture on the package is not corresponding with the actual product, yet still I buy these products.

School Food I: introduction

2008-03-21T16:57:00.015+01:00

Next week, the new season of the project I work for, Cultures Interactive, is going to start for me. It means I will prepare a workshop about 'food', called Gefundenes Fressen, grab all the things I need, put them in a van and drive into the German province.

There, I will spend two days on a school, trying to educate young Germans about food in a broad sense. I will make them think about the things they eat every day, thereby discussing such themes as: what does "taste" mean and how is it cultivated? Where does my food come from? Who prepares it? Which claims are made on packages and are they true? We will not only talk, but also try out different things, with as most popular item the blind testing of different tomato soups according to self-set criteria. Also, they will cook soup themselves; it might be it is the first time they cook at all, or they can use their cooking skills in teaching the others.

The project is aiming for a long-term change in the region, seen from the perspective of the school kids we work with. We ask them for their needs and let them work on it on their own initiative. For instance, if a group is formed with an expressed interest in things food-related, I meet them once in a while and support them where they need, be it with additional workshops, talking to 'important adults' or making general arrangements.

The idea for this workshop, which I did twice so far, came from experience and of course my usual interest in food. The experience I gathered while traveling schools in Germany and seeing what the children eat in their breaks. From the Girl Power workshops I mainly provided so far, came stories about dieting: many young girls told about their diets, whereas, to my opinion, dieting for them is absolutely unnecessary for a number of reasons - first and foremost, bodies that young still are growing and need nutritients, yet ideals about the ideal body tell the girls otherwise. I noticed they went often into dieting without background about nutrition - and think that eating 'just' a candybar in breaks is a good way to lose weight. Often they seemed to have no idea about food or at least have no critical stance towards it.

Experiences thus came from the classroom but also from outside of it. On the days our team spends on a school and the village it is in, we find ourselves fully immersed in the local food culture. In our short breaks, we eat whatever the school offers us (but I also always take care to bring emergency stuff in case the school didn't think about us, something I never take for granted). And often, this means we eat in the school mensa where we eat the same food as the school kids. And we eat our dinners in the restaurants in the village. This provides an excellent insight in German food culture, and I am always tempted to document it.

And so I will, here. This is a "best of" of last year. I made pictures of food we were served at different schools in Germany.

My favorite picture of last year was of the one thing I could not eat. You see, working from 7.30 in the morning until 13.00 in the afternoon without a break makes a bit hungry. So mostly everything which is offered, I eat. Except from this thing, which was served to me on a school in Halle-Neustadt. It is called Germknödel mit Vanillesauce. It is supposed to be cooked dough with a sweet filling, accompanied by vanilla sauce. This particular exemplar proved to be very chewy, with a slimy, lukewarm, way too sweet sauce. I took one bite and chose to stay hungry. (Also in the knowledge that in Halle there is one of the best vegetarian fast food places I've come across.)

The Thing "germinating" in all its slimy g(l)ory:

And in all its radiating innocence:

That was Halle. Radiating sauce seems to be a common feature in German school mensas, as proved Kranichfeld. This picture from the school there also shows the care for vegetarians which I often encounter in such places (on a school somewhere in Mecklenburg-Vorpommern, there was no vegetarian food whatsoever, so I chose to eat the poor option, i.e. my emergency bread with spread. I sat in the mensa and was told to leave, as only the food sold there was allowed to be eaten).

Yes, Germans like potatoes.
Then, I can't remember where this was:
But it made my colleagues have their battle between hunger and taste:

Sometimes, schools are so nice to prepare breakfast for us and this can be really surprisingly good. There is care and love in it. And yes, they like bread and wurst, and no, I am not always sarcastic. I have tasted many bread rolls (Brötchen, or Schrippen in Berlin) and my favorite are the ones from Thüringen. This was in Grabow, Mecklenburg-Vorpommern (and there was a lot more on the table!).

Sometimes, I do have some free time to walk around and explore the little villages we are often in. I discovered that Germany has many idyllic and cute towns which I would never go to otherwise, so I am happy I have this possibility. Trying the local food is interesting. I will conclude with a picture made in the beautiful Ludwigslust, where I had a double espresso that was not too bad (I am spoiled when it comes to coffee, and hotels we stay in hardly ever provide the strong stuff I grew used to), before exploring the supermarket, another thing I love to do.
So this will be a start for the project that has been in my head since a while. To be continued soon!

Art

2008-03-09T23:13:00.007+01:00

On a recent visit to the Netherlands and with that naturally my parents, I made a trip with my father to collect two of his sculptures at a gallery in Brabant. Two hours of busy Dutch highway brought us to a small village on the Maas river which was beautiful in all its Dutch typicalities: small houses built from the red brick that I've become to miss so much. The gallery was situated in the main street and appeared closed. Some minutes later we were let in and were offered coffee. My father talked business and I looked around in the one room.

(one of the sculptures my father, Jan Pater, made)

Galleries have always given me the impression of a kind of sanctuary, rooms in which a special behavior was asked for. Churches for art. "This is Art, this has to be Appreciated in Silence and Solemnity." Slow steps from one work to another in upper concentration. Festive vernissages seem to serve the purpose of allowing and thereby evicting the last laughter, the excess before the silence is started.

I had never gotten a 'behind the screens of an art gallery', and my first experience was a revelation. I came to frown as soon as I made my entrance. On one of the sculptures there was a jacket hanging. It confused me: was the jacket part of the work of art? The size of the jacket and the sweating gallery man in his shirt told me otherwise. The gallery man and my father were carrying the rather heavy sculptures into the car, an activity which made the gallery man -who would best be described by some euphemisms- sweat, upon which he must have taken his jacket off. A gallery is not a place which has hooks for jackets, he took the most convenient object closeby. Now the art had become an ordinary coat hanger and I felt on a secret mission, looking for other signs of gallery blasphemy. Soon I found another indication: in the yard, where some more sculptures were exposed, lay a carefully placed piece of shit on the little white stones. There were some ambiguities in it which any artist would be jealous of: art or need? Sign of approval or disapproval? This time, two bowls on the floor in the kitchen made the revelation. To complete my search, a third transcendence of gallery standards I found when behaving like a good daughter, chitchatting with both gentlemen, sitting on the antique sofa. The sculpture next to it was demystified by putting a recharging mobile phone on it; we all know mobile phones are unworthy to be put on the floor to gain new energies and thus we should use the nearest object to save them from such unworthiness.

Seeing all this, I felt like when watching Benjamin in the final scene of The Graduate, swinging the big cross to block the church doors through which he escaped with his beloved Eileen. Yes, dramatic, but isn't art supposed to be?

nothingness

2008-02-21T09:07:00.002+01:00

i am planning to travel to kazachstan next year. my friend margarethe will go there and it seems like an exciting country, even though i do not know much about it. i just know there are endless savannahs (steppen), i.e. landscapes with a lot of nothing. i learned to love this emptiness in abruzzo last year, on the campo imperatore and i want to experience a lot more. (picture: campo imperatore)

this morning i found that NABU (german nature protection organization) has a project there to protect the almost extinct saiga antilope. now i really want to go there, look at this:

what a beautiful animal.

i love foxes. they seem the perfect mix between a cat and a dog. i like the way they walk and how i sometimes meet them in the streets of berlin. the corsac fox lives in central asia, hence also in kazachstan.
the one on this pic really looks like schmutzi, my cat (esp the facial bone structure and the hairs on the side of the face):

clear example of cat+dog=fox:

(pictures all not mine)

2007-12-13T23:54:00.001+01:00

(Yeah, it's in Dutch. I am complaining that it is not easy to get into the Dutch embassy. Not really worth translating.)

Ik zat ernaast. Ik dacht, als Nederlands staatsburger, verblijvend in het buitenland, heb ik ongetwijfeld een bijzondere status die mij de deuren zal doen openen die voor de Duitsers gesloten blijven. Naar aanleiding van deze zin moet u weten dat ik het hier heb over de nieuwe Nederlandse ambassade in Berlijn, ontworpen door Rem Koolhaas, in 2003 geopend werd, met uiteraard de nodige bombarie. Beschrijvingen over de architectuur van het gebouw laten zich gemakkelijk vinden op het internet. De potentiele bezoeker wordt gelokt met zinnen als: "In het glazen huis van de afdeling Cultuur is door het personeel een gezellige schemerlamp neergezet, die de bezoeker al vanuit de foyer beneden tegemoet straalt. Die bezoeker zelf is zowel van buiten als binnen te volgen op zijn avonturentocht onder beton, over en langs aluminium, hout en glas."* Een schemerlamp, wat een heerlijk gewilde kneuterigheid! En die avonturentocht!

Op de website van de ambassade wordt men zelfs uitgenodigd om kunst van eigen bodem te komen bekijken: "berlin_nl is een presentatie van werk van achttien uitzonderlijke, vaak jonge kunstenaars uit de Collectie Koninklijke KPN in de Nederlandse ambassade in Berlijn. Deze kunstenaars bewegen zich letterlijk en figuurlijk tussen Duitsland en Nederland: enkelen van hen wonen en werken in Berlijn, anderen hebben er in het verleden werk gemaakt. Die bijzondere relatie weerspiegelt zich in de onderwerpen die de werken aansnijden. Evenals het ambassadegebouw van Rem Koolhaas waarin zij worden getoond, reflecteren de werken op de hen omringende stad. De vragen die zij opwerpen zijn echter niet alleen van toepassing op het verleden van Berlijn, maar verwijzen ook naar de Nederlandse en Duitse actualiteit en Europese vraagstukken rond nationale identiteit, geschiedenis en de geldigheid van modernistische idealen. De Nederlandse ambassade en KPN willen die posities graag aan het publiek tonen." **

Let op het woord 'graag'. Het valt een beetje tegen: de goedgeluimde Nederlander die eens kunst van eigen bodem wil bekijken, moet dit uitje goed plannen. De Duitsers hadden het niet beter kunnen bedenken. Minstens 4 dagen vóór het geplande bezoek moet dit per mail aangekondigd worden (toegegeven, het aanmelden van bezoek klinkt best deftig), onder vermelding van diverse gegevens. Dan krijg je uiterlijk 2 spannende dagen later een mail of je mag komen of niet. Als er een manifestatie plaatsvindt in de foyer, gaat het feestje niet door. Het is vast erg rustig kunst kijken daar in de ambassade!

Ik was dus blij een enigszins belangrijke reden gevonden te hebben om de ambassade aan te doen: ik wil een identiteitskaart. Paspoort past niet in de portemonnee, en ik ben een brave burger met Ausweispflicht. Met afschuwelijke pasfoto's en een smak geld in de tas meldde ik me dus vol goede moed bij de ambassade. Een bus met toeristen reed er net langs, waardoor ik me ineens erg local voelde. De security man (een Duitser) vroeg wat ik kwam doen, en op mijn antwoord liep hij met me mee naar een deur aan de zijkant van het gebouw. Hij drukte op de knop om de deur te openen, met de mededeling "de deur opent zometeen". Inderdaad, en ik kwam terecht in een ruimte met twee loketten, een man die tevens nieuwe documenten aan wilde vragen en een lokettiste. Ik leverde mijn papieren, foto's en geld in, en stond alras weer buiten. Dat was alles. Eerlijk gezegd had ik een beetje meer verwacht: een schaal koekjes, een radiozender uit Hilversum, een hartverwarmend onthaal. Nee. De spreekwoordelijke en metaforische koektrommel bleef gesloten.

Mijn vriendin Nelleke werkt voor het Institut Néerlandais in Parijs. Daar hebben ze filmavonden, een bibliotheek, bezoeken van schrijvers, Sinterklaas die over de Seine vaart, enzovoort. Ik ben soms best jaloers.

Hier dus de ambassade, met waar de man staat het lokethokje waar ik vandaag was. Er zijn mooiere foto's, maar niet met blik op het lokethokje.

* van duitslandweb.de
** van niederlandeweb.de

Ordnung on the plate

2007-12-07T14:51:00.001+01:00

A short Google search brought me these definitions*:

Begriff: Sättigungsbeilage
Erklaerung: Etwas aus der Mode gekommener ostdeutscher Begriff für Beilagen zu einem Hauptgericht die 1.) billig sind und 2.) statt machen.

"Bei den klassischen Sättigungsbeilagen wie Reis, Nudeln und Kartoffeln kann man bedenkenlos zuschlagen, solange nicht dick Sauce darüber gegossen wurde."**

Sättigungsbeilage f filling vegetables, trimmings pl inf

I chose this word as the title for my blog because it sounds so German, and the meaning of it keeps amazing me. It assumes there is a hierarchy in sorts of food: there is a main course, something special, which goes together with the other, lower class foods, which are just there to fill your stomach for little money. It bases on the 'meat, potatoes, vegetable' diet which I also grew up on.

This word thus stands for the 'German' style of cooking and eating. Germans (sorry, I hate how generalizing this sounds) like everything mixed, much like the Dutch do. All dishes are served on the plate together: potatoes/rice/pasta, vegetables, salad, whatever source of protein, are all dished up on one plate. The Dutch famously mash everything together with a fork, a habit which is even granted with a specific verb: prakken! My Italian friends shudder with (not only) amazement when their precious pasta becomes plate-mates with anything else, and frankly speaking, I've learned from them to prefer it this way since I've grown a huge fan of Italian food (horribly cliché, but I don't care) or here rather, their 'order' of eating. Primo, then seconds, then salad, then whatever sweet, fruity, nutty or coffee-y follows. Segregation on the plate. For why would one put a hierarchy in foods if everything tastes good enough by itself?

* I wonder if there are any equivalents in other languages? Apparently 'trimmings' is the English translation, however, it does not seem to entirely fit (please correct me if I'm wrong).
** translations: Word: Sättigungsbeilage. Explanation: East-German notion, somewhat out of fashion, for side dishes to a main course which are 1.) cheap and 2.) are filling. / With the classic Sättigungsbeilagen like rice, noodles and potatoes one can dish up without thinking, as long as no sauce is put on them.

2007-12-04T13:33:00.000+01:00

There. I found a possibly cool and maybe even obscure title. I found a fitting quote to illustrate it and to demonstrate intellectuality and profoundness (hm, a lowbrow cultural element as a postmodern pendant is still lacking; update will follow). Picture fitting to the theme: check. I decided not to brag about the choice for English as the elected language to write in over some other languages. I put some information in the right margin to complete the blog. And with this introduction, I successfully blogged for the first time (well, except some practices on myspace). And of course, a good introduction needs a welcome to the reader: hello! Veel plezier!